Tego ludobójstwa nigdy nie zapomnimy. Mija 77 lat od Zbrodni Katyńskiej

Tego ludobójstwa nigdy nie zapomnimy. Mija 77 lat od Zbrodni Katyńskiej

flickr.com

3   kwietnia   mija   77   lat   od rozpoczęcia przez NKWD likwidacji obozów dla polskich oficerów w Kozielsku, Starobielsku i Ostaszkowie.

W  ciągu sześciu tygodni rozstrzelano 14 587 jeńców.   Zamordowano również ok. 7 300 Polaków przetrzymywanych w więzieniach na obszarze przedwojen- nych wschodnich województw Rzeczypospolitej.

Po sowieckiej agresji na Polskę —  17 września 1939 r. —  w niewoli sowieckiej znalazło się 240-250 tys. polskich jeńców,   — w tym ponad 10 tys. oficerów.

Już   19   września 1939 r.   Ławrientij  Beria  powołał Zarząd do Spraw Jeńców Wojennych   i   Internowanych   przy  NKWD  —  oraz nakazał utworzenie sieci obozów.

Na   początku   października   1939 r.   władze sowieckie zaczęły zwalniać część jeńców-szeregowców.

—   W   tym   samym   czasie   podjęto   decyzję   o   utworzeniu   dwóch „obozów oficerskich”   w   Starobielsku   i   Kozielsku     —   oraz   obozu   w Ostaszkowie, przeznaczonego dla funkcjonariuszy policji, KOP i więziennictwa.

Pod   koniec    lutego   1940 r.   we     wspomnianych   obozach   więziono   6 192 policjantów i funkcjonariuszy wyżej wymienionych służb oraz 8 376 oficerów.

Wśród uwięzionych znajdowała się duża grupa oficerów rezerwy, powołanych do wojska w chwili wybuchu wojny.

— Większość   z nich reprezentowała polską inteligencję  —  lekarze, prawnicy, nauczyciele   szkolni   i    akademiccy,     inżynierowie  , literaci,   dziennikarze, działacze polityczni, urzędnicy państwowi i samorządowi, ziemianie.

Obok   nich   w   obozach znaleźli się również kapelani katoliccy, prawosławni, protestanccy oraz wyznania mojżeszowego.

Decyzja   o wymordowaniu polskich jeńców wojennych z obozów w Kozielsku, Starobielsku i Ostaszkowie  — oraz Polaków przetrzymywanych w więzieniach NKWD   na  obszarze  przedwojennych wschodnich województw Rzeczypospo- litej  —  zapadła na najwyższym szczeblu sowieckich władz.

— Podjęło   ją   5 marca 1940 r. Biuro   Polityczne   KC WKP(b)   na   podstawie  pisma,   które     ludowy    komisarz   spraw   wewnętrznych   Ławrientij   Beria skierował do Stalina.

Szef NKWD,   — oceniając w nim, że

—   wszyscy   wymienieni   Polacy   —  „są  zatwardziałymi,  nierokującymi poprawy wrogami władzy sowieckiej”,

  wnioskował o rozpatrzenie ich spraw w trybie specjalnym,

—   „z   zastosowaniem   wobec   nich   najwyższego   wymiaru   kary   — rozstrzelanie”.

Dodawał, że — sprawy   należy   rozpatrzyć   bez wzywania aresztowanych i bez przedstawiania zarzutów, — decyzji o zakończeniu śledztwa i aktu oskarżenia.

Formalnie   wyroki   miały być wydawane przez Kolegium Specjalne NKWD, w składzie:   — Iwan Basztakow, Bogdan Kobułow i Wsiewołod Mierkułow.

Powyższe   wnioski   przedstawione   przez   Berię   zostały  w   całości przyjęte, —   a   na   jego   piśmie   znalazły   się  aprobujące podpisy Stalina — sekretarza generalnego     WKP(b), —    Klimenta     Woroszyłowa   —  marszałka   Związku Sowieckiego — i komisarza obrony,   — Wiaczesława Mołotowa — przew. Rady Komisarzy   Ludowych,  —   komisarza   spraw   zagranicznych   —   i   Anastasa Mikojana   —  wiceprzew.   Rady   Komisarzy Ludowych   — i komisarza handlu zagranicznego,  —  a także ręczna notatka:  

— „Kalinin — za,   — Kaganowicz — za”.

(Michaił Kalinin —  przew.  Prezydium Rady Najwyższej ZSRS  —  teoretycznie głowa państwa sowieckiego; Łazar Kaganowicz – wiceprzew.   Rady Komisarzy Ludowych i komisarz transportu i przemysłu naftowego).

Po trwających miesiąc przygotowaniach,   — 3 kwietnia 1940 r.  —   rozpoczęto likwidację obozu w Kozielsku,   — a dwa  dni p óźniej obozów w Starobielsku i Ostaszkowie.

— Przez  następnych  sześć tygodni Polacy wywożeni byli z obozów grupami do miejsc kaźni.

Z Kozielska

  • 4 404 osób przewieziono do Katynia i zamordowano strzałami w tył głowy.
  • 3 896 jeńców ze Starobielska zabito w pomieszczeniach NKWD  w Charko- wie,   — a ich ciała pogrzebano na przedmieściach miasta w Piatichatkach.
  • 6 287   osób   z Ostaszkowa rozstrzelano w gmachu NKWD w Kalininie,   — obecnie Twer,   — a pochowano w miejscowości Miednoje.
  • Łącznie zamordowano 14 587 osób.

Na   mocy  decyzji   — z 5 marca 1940 r. —   wymordowano również około 7 300 Polaków   przebywających   w różnych więzieniach na terenach włączonych do Związku Sowieckiego:

  • na Ukrainie rozstrzelano 3 405 osób — (ich groby prawdopodobnie znajdu- ją się w Bykowni pod Kijowem),
  • a na Białorusi 3 880 —  (pochowanych prawdopodobnie w Kuropatach pod Mińskiem).
  • Większość z nich stanowili  aresztowani działacze konspiracyjnych  organi-zacji,   —   oficerowie nie zmobilizowani we wrześniu 1939 r.,  —  urzędnicy państwowi   i   samorządowi   — oraz  „element społecznie niebezpieczny” z punktu widzenia władz sowieckich.

Spośród   jeńcówz Kozielska, Starobielska i Ostaszkowa   — ocalała grupa 448 osób   — (według innych źródeł 395).

—   Byli   to   ci,   —  których  przewieziono do utworzonego przez NKWD obozu przejściowego   w   Pawliszczew Borze,  —  a następnie przetransportowano do Griazowca.

W   nocy   —  z   12   na   13   kwietnia   1940 r.,   —   a  więc w czasie kiedy NKWD mordowało polskich jeńców i więźniów,

— ich   rodziny  stały się ofiarami masowej deportacji w głąb ZSRS przeprowa-dzonej przez władze sowieckie.

Decyzję  o  jej zorganizowaniu Rada Komisarzy Ludowych podjęła   — 2 marca 1940 r.

—   Według   danych   NKWD   — w czasie dokonanej wówczas wywózki zesłano łącznie około 61 tys. osób, głównie do Kazachstanu.

Informację   o   odkryciu   masowych   grobów   w   Katyniu — Niemcy podali 13 kwietnia 1943 r.   — (to dziś symboliczna rocznica zbrodni).

15 kwietnia 1943 r.   — w   odpowiedzi  Sowieckie Biuro Informacyjne ogłosiło, że   —  polscy   jeńcy   byli  zatrudnieni na robotach budowlanych na zachód od Smoleńska  —   i

—  „wpadli   w   ręce niemieckich katów faszystowskich w lecie 1941 r., po wycofaniu się wojsk sowieckich z rejonu Smoleńska”.

Komunikat stwierdzał:

—  „Niemieckie   zbiry faszystowskie nie cofają się w tej swojej potwornej bredni  przed najbardziej łajdackim i podłym kłamstwem, 

—  za  pomocą którego   usiłują ukryć niesłychane zbrodnie, popełnione,   — jak to teraz widać jasno,   — przez nich samych”.

Tego samego dnia, rząd RP na uchodźstwie polecił swojemu  przedstawicielo- wi   w    Szwajcarii   zwrócić   się  do Międzynarodowego  Czerwonego  Krzyża —  z prośbą o powołanie komisji do zbadania odkrytych grobów.

17   kwietnia   1943 r.   —  strona   polska  złożyła  w tej sprawie oficjalną notę w Genewie,   dowiadując   się   jednocześnie,   —  iż   wcześniej   również   Niemcy zwrócili się do MCK o wszczęcie dochodzenia.

Działania władz niemieckich zmierzające do sprowokowania konfliktu pomię- dzy  aliantami miały wywołać wrażenie,   że  postępowanie Berlina i polskiego rządu są ze sobą koordynowane.

Joseph Goebbels zanotował w swoim dzienniku:

—  „Sprawa Katynia przeradza się w gigantyczną polityczną aferę, która może mieć szerokie reperkusje.  

— Wykorzystujemy ją wszelkimi możliwymi sposobami”.

Moskwa bardzo ostro zareagowała na propozycję dochodzenia prowadzonego przez MCK.

19   kwietnia   1943 r.   sowiecki   dziennik   „Prawda”   —   opublikował artykuł zatytułowany   — „Polscy pomocnicy Hitlera„.

Przeczytać w nim można było m.in.:

— „Oszczerstwo   gwałtownie   się szerzy.   — Zanim wysechł atrament na piórach   niemiecko-faszystowskich   pismaków,  

—  ohydne   wymysły   Goebbelsa  i spółki na temat rzekomego masowego mordu na polskich oficerach dokonanego przez władze sowieckie w 1940 r.  —   zostały   podchwycone   nie   tylko   przez   wiernych   hitlerowskich służalców,   —   ale   co   dziwniejsze,   —   przez   ministerialne kręgi rządu generała Sikorskiego (…)

Polscy przywódcy w niewybaczalny sposób poszli na lep chytrej prowo- kacji   Goebbelsa   i w rzeczywistości podtrzymali nikczemne kłamstwa i oszczercze wymysły katów narodu polskiego.

— Wobec tego trudno się dziwić, że   — Hitler też zwrócił się do Międzyna-rodowego   Czerwonego   Krzyża z propozycją przeprowadzenia  +docho-dzenia+ na miejscu zbrodni,   — przygotowanej rękoma jego mistrzów w sztuce zabijania”.

Ujawnienie zbrodni przez Niemców posłużyło Sowietom za pretekst do zerwa- nia stosunków dyplomatycznych z rządem polskim w Londynie.

21  kwietnia 1943 r. Stalin wysłał tajne i jednobrzmiące depesze do prezydenta Roosevelta i premiera Churchilla,  

— w   których  zarzucał   rządowi   gen.   Sikorskiego   prowadzenie w zmowie z Hitlerem wrogiej kampanii przeciwko Związkowi Sowieckiemu.

— „Wszystkie te okoliczności —  pisał Stalin —  zmuszają   Związek Sowie- cki do stwierdzenia,  że

— obecny rząd polski (…) faktycznie zerwał sojusznicze stosunki z ZSRS i zajął pozycję wroga wobec Związku Sowieckiego”.

Formalne   zerwanie   stosunków   dyplomatycznych   przez Moskwę z polskim rządem na uchodźstwie   — nastąpiło w nocy z 25 na 26 kwietnia 1943 r.

Był   to   pierwszy   krok sowieckiego dyktatora w kierunku stworzenia własnej marionetkowej ekipy do rządzenia Polską.

W   sprawie   katyńskiej   Polacy   nie uzyskali niestety wsparcia ze strony przy- wódców mocarstw zachodnich,   którzy   w imię trwałości sojuszu ze Stalinem, —   okazywali mu pomoc w ukrywaniu prawdy o tej zbrodni.

Wobec   zablokowania   przez  Sowietów przeprowadzenia śledztwa w sprawie katyńskiej przez MCK,   — Niemcy zorganizowali własne dochodzenie.

28 kwietnia 1943 r.   na   miejsce   zbrodni   na  zaproszenie władz niemieckich —  przyjechała   grupa   międzynarodowych   ekspertów   medycyny   sądowej  i kryminologii.

Przewodniczącym   zespołu został doktor Ferenc Orsos,   — dyrektor Instytutu Medycyny Sądowej w Budapeszcie.

Eksperci jednomyślnie podpisali sprawozdanie,   —  w   którym  stwierdzali, iż —   egzekucje na polskich jeńcach wykonano w marcu i kwietniu 1940 r.

Po zajęciu Smoleńska   — pod   koniec  września 1943 r. przez Armię Czerwoną — władze sowieckie   powołały   specjalną komisję do przeprowadzenia docho-dzenia w sprawie Katynia pod przewodnictwem prof. dr. Nikołaja Burdenki.

24 stycznia 1944 r.,   —  po  ekshumacji 925 odpowiednio spreparowanych ciał polskich oficerów,

— wspomniana komisja ogłosiła, że —   zbrodni  na  Polakach dokonali Niemcy między wrześniem a grudniem 1941 r.

W 1945 r.   — w   trakcie   procesu   zbrodniarzy nazistowskich w Norymberdze —   Sowieci   wprowadzili   do  aktu   oskarżenia—  zarzut odpowiedzialności za zbrodnię katyńską.

Trybunał    norymberski   w   wydanym   w   1946 r. wyroku  —  pominął jednak sprawę zamordowania polskich oficerów  —  z powodu braku dowodów.

Dr Witold Wasilewski z IPN, oceniając charakter zbrodni katyńskiej, napisał:

„Skala  represji i zbiorowy profil ofiar, motywy podjęcia decyzji i sposób jej   przeprowadzenia —    kwalifikują  ją do uznania za zbrodnię ludobój- stwa.

—  Ofiary   łączyła  przynależność  do  elity   polskiego   społeczeństwa,   z tej   przyczyny   zostały  skazane przez komunistów na zagładę, stając się ofiarami     klasycznego    ludobójstwa,    —   w   którym   nie   konkretne   i udowodnione w przewodzie sądowym czyny  — decydują   o  śmierci, lecz przynależność   do   grupy narodowej, etnicznej, rasowej, religijnej, poli- tycznej lub społecznej.

W   przypadku  ofiar zbrodni katyńskiej   o   ich   zagładzie zadecydowało kryterium polskości   —  fakt, że jeńcy Kozielska, Starobielska i Ostaszko- wa byli Polakami.

— Wyróżnik społeczny (…)  —  był dodatkowym motywem zagłady.

Kontekst   zbrodni   katyńskiej  stanowiło wymierzone we wszystkie war- stwy   społeczne   niszczenie   polskości   na  obszarze sowieckiej okupacji,

— obejmujące m.in. deportację setek tysięcy Polaków w głąb ZSRS w celu etnicznego +wyczyszczenia+ ziem polskich”

(W. Wasilewski „Katyń 1940 – sowieckie ludobójstwo na Polakach”, Biuletyn IPN, Nr 1-2 [72-73] 2007). (PAP)

Autor: mt

Źródło: PAP

8:41 3 kwietnia 2017

Za; http://malydziennik.pl/tego-ludobojstwa-nigdy-nie-zapomnimy-mija-77-lat-od-zbrodni-katynskiej,3830.html

Advertisements
Ten wpis został opublikowany w kategorii 17 września 1939, ANTYPOLONIZM, HISTORIA POLSKI, II Wojna Światowa, KATYŃ, KOMUNIZM, Miejsca Męczeństwa Polaków, NEKROPOLIE POLSKIE, POLITYKA, PRL, ROCZNICE, Roszczenia rosyjskie, UB-NKWD, WALKA Z WIARĄ KATOLICKĄ, WOJSKO POLSKIE, Zbrodnie komunistyczne, Zbrodnie sowieckie, ZSRR. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.