List pasterski Episkopatu Polski – czy Judeopolonii ?

Najistotniejszą ideą ojców Kościoła od czasu Soboru Vatykańskiego II stał się dialog z ż(Ż)ydami.

jp-ii-6-jpg-1***

Signum temporis!

Czy Polacy, a zwłaszcza „Polacy-katolicy” zadają sobie pytanie, komu i czemu służy Kościół?

Czy rozumieją, że hierarchowie Kościoła w Polsce,  — a więc i instytucja Kościoła    — nie identyfikuje się ani z polskim narodem, ani z polskim państwem

— i że realizuje swoją własną – sprzeczną z polskimi interesami – politykę?

Poniżej treść listu Episkopatu Polski

________________________________

Wspólne duchowe dziedzictwo chrześcijan i Żydów – list pasterski Episkopatu Polski z okazji 50. rocznicy „Nostra aetate”

Umiłowani w Chrystusie Panu Bracia i Siostry!

Jan XXIII na inauguracji SVII

1. 50 lat temu – w dniu 28 października 1965 roku – Sobór Watykański II ogłosił deklarację „Nostra aetate” o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich.

Badając znaki czasu, —  ojcowie Soboru wyraźnie dostrzegli konieczność dialogu międzyreligijnego na rzecz jedności rodzaju ludzkiego, pokoju i współpracy między narodami.

Zanim zaczęto powszechnie używać pojęcia „globalizacja”, — Sobór już ukazywał wagę pierwiastka duchowego, obecnego we wszystkich religiach,

— uznając go za konieczny fundament jedności wspólnoty ludzkiej na obszarze całej naszej planety.

Opowiedzenie się za dialogiem międzyreligijnym stało się profetycznym głosem Kościoła u progu epoki globalizacji.

2.  Soborowa deklaracja pośród innych rodzajów dialogu wyróżnia dialog chrześcijan i Żydów.

Jego wyjątkowość polega na tym, — że rodzi się on ze świadomości duchowego pokrewieństwa obydwu religii.

W   duchu   nauczania   Soboru   św.   Jan   Paweł   II   – nawiązując przy tym do słów Adama Mickiewicza – określał   Żydów   „starszymi braćmi w wierze”, — a   Benedykt XVI dodawał, że są oni dla nas również „ojcami w wierze”.

jan-xxiii-jpg-2***

3.  Rozwijając myśl Soboru,   — Jan Paweł II uczył,   — że kto spotyka Jezusa Chrystusa, spotyka również judaizm.

Sprawia to, że religia Żydów nie jest dla chrześcijan religią zewnętrzną, lecz religią wewnętrzną.

Zgłębianie tajemnicy Kościoła prowadzi bowiem ku spotkaniu z Żydami będącymi uczestnikami Przymierza, które Bóg zawarł w przeszłości i któremu wielu potomków Abrahama jest nadal wiernych, będąc świadkami Jedynego Boga, Stwórcy nieba i ziemi, zawsze obecnego w dziejach człowieka.

Duchowe  dziedzictwo Żydów stało się także dziedzictwem chrześcijan, którzy, według słów św. Pawła Apostoła, w większości wywodząc się z pogan, — zostali wszczepieni jak dziczka oliwna w mocny życiodajny korzeń (Por. Rz 11, 17-18).

Czerpiąc z dawnych i współczesnych religijnych doświadczeń Żydów, przeżywających dramaty wierności i niewierności Bogu,  — chrześcijanie pełniej rozumieją swą własną duchową kondycję, której istotą jest żywa więź z prawdziwym Bogiem w Jezusie Chrystusie.

4.  „Nostra aetate” stała się prawdziwym przełomem we wzajemnych relacjach chrześcijan i Żydów.  

Utorowała ona drogę do oczyszczania pamięci w imię prawdy o więzach, których często w przeszłości nie dostrzegano i nie rzadko zaprzeczano im w praktyce, co prowadziło do wzajemnej wrogości.

Antyjudaizm i antysemityzm są grzechem przeciwko miłości bliźniego, grzechem niweczącym prawdę o chrześcijańskiej tożsamości i dlatego ich kategorycznego potępienia nie można łagodzić przez uwarunkowania kulturowe, polityczne czy ideologiczne,   — w jakich antyjudaizm i antysemityzm występowały w przeszłości.

Oczyszczenie pamięci, do którego z taką mocą wzywał św. Jan Paweł II, a którego dokonał oficjalnie także Episkopat Polski,   — wypływa z odróżnienia autentycznych wymogów chrześcijaństwa od partykularnych zachowań tych jego członków, którzy wypaczyli przesłanie Ewangelii.

Wyznanie grzechu antysemityzmu jest dojrzałym owocem nawrócenia i wiary w Ewangelię.   — Wypływa ono z najgłębszych religijnych i moralnych źródeł chrześcijaństwa.

5. Deklaracja „Nostra aetate” stwierdza:

—  „Kościół […] ubolewa nad wszelkimi aktami nienawiści, prześladowań, wszelkimi manifestacjami antysemityzmu, jakie miały miejsce w jakimkolwiek czasie i ze strony jakichkolwiek ludzi.

Czyni to nie ze względów politycznych, ale powodowany [jest] bogobojną miłością ewangeliczną”.

Słowa te spotkały się z uznaniem wielu środowisk żydowskich.

Po wielu stuleciach obcości nie łatwo było nawiązać dialog chrześcijan i Żydów. Jego rozkwit w ostatnim półwieczu jest świadectwem głębokich przemian mentalnościowych, zachodzących zarówno wśród katolików, jak i wyznawców judaizmu.

6. Wielkim wstrząsem dla chrześcijan była zaplanowana przez nazistowskie Niemcy Zagłada Żydów, zrealizowana w dużej mierze na terenie okupowanej Polski.

Pamięć o Zagładzie stanowi zarazem oskarżenie i wyzwanie. — Barbarzyński wyrok wydany na naród żydowski spotykał się niekiedy z obojętnością pewnej części chrześcijan.

Los żydowski w XX wieku został głęboko naznaczony cierpieniem w osamotnieniu.

Gdyby chrześcijanie i Żydzi praktykowali w przeszłości religijne braterstwo, — więcej Żydów znalazłoby ratunek i pomoc ze strony chrześcijan.

Tym bardziej na wdzięczną pamięć i szacunek zasługują ci chrześcijanie, których Żydzi nazywają „sprawiedliwymi wśród narodów świata”, 

a którzy ryzykując życiem własnym i swoich bliskich, bohatersko nieśli pomoc ukrywającym się Żydom.

7. „Nostra aetate”  w ciągu półwiecza inspirowała bł. Pawła VI, św. Jana Pawła II, Benedykta XVI i Franciszka   — do intensywnego rozwijania dialogu chrześcijan i Żydów.

Papieże naszych czasów stali się wielkimi świadkami duchowości dialogu, a w przypadku dialogu z Żydami – oprócz bogatego w treści nauczania – obdarzyli Kościół Powszechny wymownymi osobistymi gestami otwartości, przyjaźni i modlitwy.

Takim wspaniałym znakiem pozostają odwiedziny Papieża Polaka w rzymskiej synagodze.

Był on pierwszym po św. Piotrze papieżem, który odwiedził synagogę położoną nieopodal Watykanu,   — zmniejszając symbolicznie dystans dzielący wyznawców obydwu religii.

Kardynał Bergoglio zanim został papieżem Franciszkiem doświadczył głębokiej przyjaźni i współpracy z rabinem Buenos Aires.

Wszyscy posoborowi papieże, począwszy od Pawła VI, pielgrzymowali do Ziemi Świętej, wpisując w swoje pielgrzymki dwa zasadnicze motywy:

— obecność u źródeł naszej wiary i spotkanie ze współczesnymi Żydami.

8. Kościół Katolicki w Polsce w okresie posoborowym wszedł na drogę dialogu z judaizmem,   — wcielając w życie przesłanie deklaracji „Nostra aetate”.

Na kształt tego dialogu w naszej Ojczyźnie wielki wpływ wywarł pontyfikat naszego Rodaka.

Jego nauczanie i poruszające świadectwo inspirowały, dodawały siły i zachęcały do wytrwałości.

Konferencja Episkopatu Polski powołała Komitet do spraw Dialogu z Judaizmem, którego zadaniem jest koordynowanie różnorodnych form dialogu.

Od prawie dwudziestu lat obchodzony jest Dzień Judaizmu, którego centralne uroczystości odbywają się każdego roku w innej diecezji, przy zaangażowaniu licznych kręgów lokalnej wspólnoty:   — parafii, samorządów, szkół i instytucji kultury.

Kolejne Dni Judaizmu pokazują, jak wiele już dokonano w dziedzinie kształtowania ducha dialogu, który zbliża obydwie wspólnoty w odnajdywaniu religijnego braterstwa.

Budowanie tego braterstwa i formowanie właściwej mentalności wiernych wymaga spotkań, wspólnej teologicznej refleksji oraz wspólnej modlitwy, która ma już miejsce w różnych okolicznościach.

Potrzeba dalszego przybliżania nauczania Kościoła nt. wspólnych więzi obu religii, potrzeba integralnego wyjaśniania teksów Pisma Świętego dla pogłębiania świadomości judaistycznych korzeni chrześcijaństwa.

jp-ii-4-jpg-4***

9. Podstawowe przesłanie Soborowej Deklaracji skupia się na wspólnym duchowym dziedzictwie chrześcijan i Żydów.

Dlatego dialog chrześcijańsko-żydowski nie może być nigdy traktowany jako „religijne hobby” nielicznej grupy zapaleńców,  —  lecz powinien coraz bardziej przenikać do głównego nurtu duszpasterstwa, takiego jak katecheza, głoszenie Słowa Bożego, pielgrzymki do Ziemi Świętej.

Świadomość judaistycznych korzeni chrześcijaństwa pozwala głębiej zrozumieć Boży plan zbawienia, u początku którego pozostaje lud wybrany.

W jego łonie Bóg przygotowuje wcielenie Syna Bożego.

10. Sama postawa dialogu jawi się jako jeden z błogosławionych owoców spotkań chrześcijańsko-żydowskich.   — Kultura dialogu rozwija się wtedy, gdy jest pielęgnowana na co dzień.

Praktyka dialogu chrześcijan i Żydów powinna rodzić trwałą postawę, polegającą na stałej otwartości na obecność i potrzeby innych.

Uniwersalna cnota dialogu działa poniekąd na rzecz przemiany całego świata.

11. Dlatego na płaszczyźnie dialogu chrześcijan i Żydów tak konieczny jest sprzeciw wobec ujawniających się niekiedy stereotypów na temat Żydów, a nawet antysemityzmu bez Żydów.

W wielu miejscowościach w naszej Ojczyźnie nie ma już Żydów, pozostały jedynie ślady ich religii i kultury, często są to zaniedbane cmentarze.

Miłość bliźniego, duchowa więź ze starszymi braćmi w wierze, — zobowiązują nas   do opieki nad miejscami świadczącymi o wielowiekowej obecności Żydów w Polsce i pamięci o ich wkładzie w kulturę naszej wielonarodowej i wieloreligijnej Ojczyzny.

jp-ii-5-jpg-5

Pochwała żydowskiego liberalnego kapitalizmu

12. Wyrażamy nadzieję,  że dialog katolicko-żydowski będzie służył przemianie oblicza naszej ziemi.

Podczas pamiętnej i jakże błogosławionej pierwszej pielgrzymki do Ojczyzny św. Jan Paweł II modlił się słowami Psalmisty o Ducha, który odnawia oblicze ziemi.

Od tego czasu wiele zmieniło się w naszej Ojczyźnie,   — ale pragnienie odnowy oblicza tej ziemi nadal nam towarzyszy i staje się udziałem nowych pokoleń.

Żywy dialog katolicko-żydowski, jaki proklamowała Soborowa Deklaracja „Nostra aetate”,   — przyczynia się rzeczywiście do odnowy naszej ziemi, na której chrześcijanie i Żydzi pragną wspólnie świadczyć o wspaniałości Boga, dzieł stworzenia,   godności człowieka i jego przeznaczenia do życia wiecznego.

Wyrażamy wdzięczność odradzającym się w ostatnich dekadach religijnym wspólnotom Żydów w Polsce  — za ich otwartość na inicjatywy dialogu i cieszymy się z wypracowywanych braterskich więzi, które pozwalają coraz bardziej odnawiać i pogłębiać nasze wspólne duchowe dziedzictwo.

Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce
obecni na 370. Zebraniu Plenarnym
Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie
w dniu 6 października 2015 r.

***

Komentarze i pytania  – Dariusz Kosiur

[1. A zatem, ojcowie Kościoła, jego pasterze, postrzegają globalizację jako zjawisko pozytywne dla rodzaju ludzkiego i dla świata – podobnie jak twórcy NWO.   — Mimo, ze skutek procesów globalizacji staje się coraz częściej   postrzegany  jako niebezpieczny regres wszystkich dziedzin ludzkiej egzystencji.
„Globalizacja – inna wojna” – https://dariuszkosiur.wordpress.com/2013/02/27/globalizacja-inna-wojna/
„Watykan za depopulacją” – https://wiernipolsce1.wordpress.com/2015/06/20/watykan-za-depopulacja/]

[2., 3. A wiele owieczek ciągle nie może się pogodzić i usilnie zaprzecza oczywistemu faktowi,   — że chrześcijaństwo wywodzi się wprost z judaizmu biblijnego – jest żydowską religią, stworzoną przez Żydów z przeznaczeniem dla gojów.]

[4., 5. Zwróćmy uwagę na zafałszowanie pojęcia antysemityzm, które odnosi się przecież do wszystkich ludów semickich, ale Kościół odnosi je tylko do Żydów.
Dlaczego ojcowie i pasterze Kościoła nie zauważają syjonizmu, czyli żydowskiej nienawiści, szowinizmu, względem wszystkich ludów, ras i wyznań?
Odnosi się wrażenie, że dla ojców Kościoła najpoważniejszym grzechem jest antyjudaizm („antysemityzm”).

[6. Mamy tu do czynienia z ewidentnym kłamstwem historycznym. — Nie istniał plan zagłady Żydów. — Istniał plan zagłady Słowian i ten był realizowany.

Natomiast polityka IIIRzeszy względem Żydów – fakt, że w wielu przypadkach zbrodnicza,   —  wynikała z zawartego w 1936r. porozumienia z organizacją syjonistyczną w myśl, którego   III Rzesza zobowiązała się – na żądanie strony żydowskiej! —  do stosowania wszelkich środków represji zmuszających Żydów do emigracji do Palestyny, miejsca budowy planowanego przez syjonistów państwa Izrael.
Prawdą jest, że polityka III-Rzeszy wobec Żydów realizowana była głównie na obszarze Polski – państwa z największą na świecie mniejszością żydowską, stanowiącą ok. 70% populacji Żydów.]

[7, 8. Najistotniejszą ideą ojców Kościoła od czasu SVII stał się dialog z ż(Ż)ydami.   — Jednak ż(Ż)ydzi nie rewanżują się Dniami Chrześcijaństwa (?). Zatem mamy dialog jednostronny, czyli monolog:  —  ż(Ż)ydzi mówią nam czego od nas oczekują i czego żądaja.   — A naszym obowiązkiem jest spełnić żydowskie oczekiwania i żądania. Żydzi nie poczuwają się do żadnych ustępstw na rzecz chrześcijan.   — Zatem Kościół od czasu SVII stał się pośrednikiem w realizacji interesów i woli ż(Ż)ydów./

[9, 10. Czy można mówić o dialogu, jeśli polega on na tym, że tylko jedna strona słucha i wypełnia żądania drugiej?   — Po ich spełnieniu druga strona przedstawia kolejne żądania, itd.   — W czyim imieniu występują ojcowie i pasterze Kościoła i jaką pełnią rolę?]

[11. Ojcowie Kościoła, zafałszowując polską rzeczywistość – według Sz. Szurmieja zamieszkuje Polskę obecnie ok. 4 mln Żydów,   — przywołują termin „antysemityzm bez Żydów” – jego autorem był znany z antypolskości pisarz, członek KOR, UD, senator III RP, A. Szczypiorski (pochodzenie żydowskie).

— W ramach kulturalnej współpracy i wymiany między Izraelem a Polską do mojego miasta przyjeżdża żydowska młodzież – jej pobyt finansuje strona polska.   — W ramach wspomnianej wymiany polska młodzież z jednej ze szkół sprząta żydowski cmentarz.]

[12.  „Niech zstąpi duch Twój i odnowi oblicze Ziemi, tej ziemi” —  (chodziło o Polskę).   — No i zstąpił i odnowił – zstąpił Bóg Mamon. 

Po 25 latach żydowskiego kapitalizmu — nikt już chyba nie wątpi w niezwykłość kontaktu JP II z wszechmocnym, a raczej z wszechmocnymi tego świata.   — Stąd zapewne JP II dołączył do grona świętych.

za:  http://episkopat.pl/dokumenty/listy_pasterskie/6923.1,Wspolne_duchowe dziedzict-wo_chrzescijan_i_Zydow_list_pasterski_Episkopatu_Polski_z_okazji_50_rocznicy Nostra_aetate_quot.html

Za; http://www.klubinteligencjipolskiej.pl/2016/09/list-pasterski-episkopatu-polski-czy-judeopolonii/

Opublikowano za: http://wps.neon24.pl.neon24.pl/post/127958,list-pasterski-episkopatu-polski-czy-judeopolonii

Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii 13 grudnia Traktat Lizboński, 4 czerwca 1989, ANTYPOLONIZM, APELE - KOMUNIKATY, ARCHIWUM 25-LECIA 1989-2014, HISTORIA EUROPY, HISTORIA POLSKI, III RP, Jan Paweł II, JUDAIZACJA POLSKI, KOŚCIÓŁ POSOBOROWY, Magdalenka, POLITYKA, POlska w likwidacji, Sobór Warykański II, Traktat Europejski 2004, WALKA Z WIARĄ KATOLICKĄ. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.