Ukraińscy politycy i dyplomaci naciskają na Polskę – chcą utrącić uchwałę PiS ws. 11 lipca [NASZ NEWS]

842ad70bc60c0692dfcabe3f86b63284Ukraińska delegacja na obchodach 1050 rocznicy Chrztu Polski, widoczni m.in. Oksana Syrojid, Borys Tarasiuk i Andrij Deszczyca. Fot. rada.gov.ua

Portal Kresy.pl dotarł do przygotowanego przez znanych ukraińskich polityków projektu wspólnego oświadczenia parlamentów Polski i Ukrainy z okazji 73. rocznicy „tragicznych wydarzeń na Wołyniu i w Galicji Wschodniej”.

Jak udało nam się ustalić, —  działania mające na celu wycofanie przez PiS uchwały ws. 11 lipca prowadzą także ukraińscy dyplomaci w Polsce.

Dokument, który wystosowała strona ukraińska (jak zaznaczono w piśmie przewodnim – „w nawiązaniu do naszych wcześniejszych ustaleń”) — jest propozycją projektu

—  „Wspólnego   oświadczenia  Rady Najwyższej Ukrainy, Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej z okazji 73. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu i w Galicji Wschodniej w latach 1943-1944 (podkr. red.)”.

Podpisani pod nim Oksana Syroid, wiceprzewodnicząca ukraińskiego parlamentu oraz Borys Tarasiuk, były szef MSZ Ukrainy — wyrażają przekonanie, że jego przyjęcie przed 11 lipca tego roku

— „będzie ważnym krokiem w kierunku pojednania naszych narodów i pozwoli kontynuować nasz przyjazny dialog i współpracę w duchu wzajemnego zrozumienia i dobrosąsiedztwa”.

Zaznaczono, że strona ukraińska za

—  „najbardziej optymalne” uważa  —  „uczczenie ofiar tych wydarzeń poprzez wspólne, a nie jednostronne decyzje polityczne”.

„Korzystając z okazji, pragniemy zwrócić się z prośbą o sprzyjanie i zachęcanie na tym etapie do aktywizacji dialogu historyków Ukrainy i Polski w celu wspólnego wypracowania formuły kwalifikowania zbrodni przeciwko ludności cywilnej na Wołyniu i w Galicji Wschodniej w latach 1943-1944.

Taka wspólnie wypracowana przez historyków formuła mogłaby być wykorzystana przez nasze Parlamenty w ewentualnych decyzjach,

—  na przykład, ku 75. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu”

– czytamy w piśmie przewodnim, towarzyszącym projektowi oświadczenia.

To jednak nie wszystko,   ponieważ udało nam się ustalić,

że zakulisowe działania w tej kwestii prowadzą działający w Polsce ukraińscy dyplomaci.

Według anonimowego źródła w PiS,   zastępca Ambasadora Ukrainy w Polsce Andrija Deszczycy osobiście naciskał w tej sprawie w Sejmie.

Dopytywał,   czy ów „list” został już rozesłany polskim parlamentarzystom.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Ambasador Ukrainy: o nieobecności Polski przy negocjacjach ws. Ukrainy zadecydowali Amerykanie

O istnieniu „kolejnego listu ukraińskich polityków”   informował wcześniej poseł Marcin Święcicki z PO, niegdyś członek PZPR,

znany jako przeciwnik jednoznacznego nazywania ukraińskich zbrodni na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej ludobójstwem,   a także wielki zwolennik pogłębionej współpracy z Ukrainą i Ukraińcami.

To, że pismo ukraińskich polityków nie zostało wówczas przekazane polskim posłom, nazwał „skandalem”.

Według naszych informacji, Święcicki aktywnie uczestniczy w planach dotyczących upamiętnienia Mychajły Hruszewskiego,   urodzonego w Chełmie historyka i pierwszego prezydenta Ukrainy, który w swoich pracach udowadniał m.in. okupacyjny  w jego przekonaniu  charakter polskiej władzy we Lwowie i kontestował polskość tego miasta.

Hruszewski poszedł później na kolaborację z sowietami; jego biograf, historyk dr Łukasz Adamski nazwał go    „największym ukraińskim polonofobem”.

Wiadomo, że PO nie poprze projektu uchwały przygotowanej przez PiS.

Wnieśli oni własny projekt uchwały „w sprawie pojednania polsko-ukraińskiego„,   w którym poza ofiarami rzezi wołyńskiej wymieniają, 

jak napisała „Rzeczpospolita”:    „zbrodnie popełnione przez Polaków na Ukraińcach”.

Przeciwko uchwale PiS wypowiadała się m.in. szefowa TV Biełsat, Agnieszka Romaszewska.

Sugerowała m.in.,   że należyte uczczenie pomordowanych kresowiaków to  

— „zaostrzanie awantury o przeszłość pomiędzy Polakami i Ukraińcami”.  

Szufladkowała również działania na rzecz oficjalnego upamiętnienia ofiar OUN-UPA w dniu 11 lipca jako

— „zaostrzanie sąsiedzkiego konfliktu i wzniecanie międzyetnicznej, często irracjonalnej (choć zbudowanej na pozornie racjonalnych przyczynach) wrogości”.

Uznała akt Sejmu RP w tej sprawie za coś, co   — „potrzebne jest tylko Rosji”.

Krytycznie o projekcie wyrażał się także publicznie czołowy publicysta „Gazety Polskiej”, Wojciech Mucha.

Ten znany entuzjasta Ukrainy ostro skrytykował ideę upamiętnienia zbrodni OUN-UPA.

Jak stwierdził,

— „kiedy na horyzoncie zaczęło majaczyć przynajmniej widmo ewentualnego porozumienia […] 

Wtedy pojawia się paląca potrzeba upamiętnienia przez polski Sejm ofiar ludobójstwa na Wołyniu poprzez uchwałę, którą Sejm ma podjąć”.

„Pojawia się w formie, która jest niedopuszczalna nie tylko ze względu na swoją konfrontacyjną wymowę (to można jednak zrozumieć, biorąc pod uwagę charakter tamtych wydarzeń),

— ale ze względu na uogólnienia i   — niestety   —  kłamstwa”

  pisze o uchwale publicysta „Gazety Polskiej”.

7 lipca środowiska kresowe organizują manifestację pod Sejmem mającą wywrzeć nacisk na rządzący PiS,   aby uchwalono 11 lipca dniem pamięci pomordowanych podczas ludobójstwa na Wołyniu.

Do manifestacji zaapelowali m.in:  

posłowie Andrzej Melak z PiS, Tomasz Rzymkowski oraz Marek Jakubiak z Kukiz’15,  

a także niezrzeszeni Kornel Morawiecki oraz Janusz Sanocki,

jak również senator PiS, prof. Jan Żaryn oraz publicysta Stanisław Michalkiewicz.

Poniżej publikujemy tłumaczenie projektu oświadczenia autorstwa ukraińskich polityków, wraz ze skanami oryginalnych dokumentów (wszystkie podkreślenia – KRESY.PL).    Miejscami dokonano pewnych korekt językowo-stylistycznych.

WSPÓLNE OŚWIADCZENIE

RADY   NAJWYŻSZEJ   UKRAINY,   SEJMU   I   SENATU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

W   73.   ROCZNICĘ   TRAGICZNYCH  WYDARZEŃ NA WOŁYNIU I W GALICJI WSCHODNIEJ W LATACH 1943-1944

Pamiętając o tragicznej historii ukraińskiego i polskiego narodów pod nazistowską i sowiecką okupacją w czasie II wojny światowej, jak również w powojennym okresie totalitarnego reżimu komunistycznego;

odnotowując, że wydarzenia na Wołyniu i w Galicji Wschodniej w latach 1943-1944 to nasz wspólny ból;

zdając sobie sprawę z głębi cierpień i traktując ze zrozumieniem i szacunkiem pamięć historyczną Polaków, których krewni i bliscy na Wołyniu i Galicji Wschodniej w czasie II wojny światowej stali się niewinnymi ofiarami nietolerancji etnicznej i niewinnie zginęli z rąk odrębnych członków formacji zbrojnych podziemia ukraińskiego jak również obywateli pochodzenia ukraińskiego;

w nadziei na zrozumienie wzajemnych krzywd wyrządzonych narodowi ukraińskiemu przez władze polskie w dwudziestoleciu międzywojennym, przez /Armię Krajową i Bataliony Chłopskie) oraz inne formacji militarne podziemia polskiego w czasie II wojny światowej, zarówno jak przez władze komunistyczne PRL-u, w szczególności poprzez dokonanie akcji „Wisła” w 1947 roku;

wyróżniając wyczyny bohaterskie Ukraińców i Polaków, którzy nawet ceną własnego życia ratowali się wzajemnie przed zagrożeniem śmierci;

uświadamiając sobie, że jedyną drogą do pojednania i jednoczenia między ukraińskim i polskim narodami jest wiedza o prawdzie historycznej i wzajemne chrześcijańskie wybaczenie krzywd popełnionych w przeszłości, do czego nawoływał Papież Jan Paweł II w swoim orędziu dnia 7 lipca 2003 roku;

doceniając dotychczasowe wysiłki dwóch państw i narodów, skierowane na uhonorowanie pamięci niewinnych ofiar, wzajemne przebaczenie i pojednanie, rezultatem czego są:

– Uchwała Senatu Rzeczypospolitej Polskiej o potępieniu akcji „Wisła” jako przestępczej wobec narodu ukraińskiego dnia 3 sierpnia 1990 roku;

– Oświadczenie prezydentów Ukrainy i Polski „Do pojednania i jednoczenia» dnia 21 maja 1997 roku;

– Oświadczenie parlamentów Ukrainy i Rzeczypospolitej Polskiej z okazji 60. rocznicy Tragedii Wołyńskiej dnia 10 lipca 2003 roku;

– Wspólne oświadczenie prezydentów Ukrainy i Rzeczypospolitej Polskiej „O pojednaniu – w 60. rocznicę wydarzeń tragicznych na Wołyniu» dnia 11 lipca 2003 roku;

List otwarty przedstawicieli inteligencji ukraińskiej w 60. rocznicę ukraińsko-polskiego konfliktu zbrojnego na Wołyniu;

– Odezwa Wszechukraińskiej Rady Kościołów i Organizacji Religijnych do wiernych i wszystkich ludzi dobrej woli z okazji 60. rocznicy Tragedii Wołyńskiej z okresu II wojny światowej dnia 11 marca 2013 roku;

– List Biskupów Greckokatolickich Ukrainy i Rzymskokatolickich Biskupów Polski z okazji aktu wzajemnego przebaczenia i pojednania z czerwca 2005 roku;

– Wspólne oświadczenie prezydenta Ukrainy i prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z okazji 60. rocznicy akcji „Wisła» dnia 27 kwietnia 2007 roku;

– Odezwa Synodu Biskupów Kijowsko-Galickiego Najwyższego Arcybiskupstwa Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego ku wiernym i wszystkich ludzi dobrej woli z okazji 70. rocznicy Tragedii Wołyńskiej dnia 11 marca 2013 roku;

– Wspólna deklaracja Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego a Kościołem Rzymskokatolickim w Polsce z okazji 70. rocznicy Tragedii Wołyńskiej dnia 28 czerwca 2013 roku;

– Oświadczenie Zgromadzenia Międzyparlamentarnego „Ukraina – Polska» dnia 22 czerwca 2015 roku;

– List otwarty byłych prezydentów Ukrainy, hierarchów Kościołów i przedstawicieli inteligencji ukraińskiej do Państwa Polskiego, duchowych i działaczy kultury oraz całego społeczeństwa polskiego z dnia 2 czerwca 2016 roku.

Rada Najwyższa Ukrainy, Sejm i Senat Rzeczypospolitej Polskiej:

czczą i szanują pamięć wszystkich ofiar narodów ukraińskiego i polskiego, którzy zginęli wskutek przestępczych akcji nazistowskiego i radzieckiego reżymów okupacyjnych, a także totalitarnych reżimów komunistycznych w czasie II wojny światowej i w okresie powojennym;

ubolewają w związku ze stratą życia cywilnych Polaków w okresie II wojny światowej na Wołyniu i w Galicji Wschodniej, pokrzywdzonych przez jednostki zbrojne i poszczególne osoby, które kojarzyły się z ukraińskimi nacjonalistami /w tym z OUN(b) i UPA/;

podzielają ból niepoprawionych strat polskiego narodu i w duchu moralności chrześcijańskiej i pojednania zwracają się ze szczerą prośbą o przebaczenie grzechów tym Ukraińcom, którzy w warunkach wojennych ciosów świadomie lub nieświadomie weszli na złą ścieżkę, podnosząc rękę na bezbronnych polskich braci i sióstr; 

oświadczają, że zbrodnie przeciwko mieszkańcom cywilnym nie mają usprawiedliwienia, a osoby, które je popełniły, nie mogą być uważane za godnych i honorowych walczących o wolność i niepodległość państwa;

uważają, że uszanowanie pamięci niewinnych ofiar, bez dzielenia ich na „swoich” i ”obcych”, a także powiedzenie prawdy o ówczesnych wydarzeniach, jak gorzką nie byłaby ona dla Ukraińców i dla Polaków, jest naszym wspólnym obowiązkiem;

wspierają słuszność kontynuowania zawodowego dialogu pomiędzy historykami Ukrainy i Polski w celu wyświetlenia wszystkich do tych czas nie wyjaśnionych faktów i okoliczności wspólnej historii na podstawie rzeczywistych materiałów archiwalnych; 

przywołują połączyć wysiłki ukraińskiego i polskiego narodów w celu niedopuszczenia prób manipulacji politycznych „wrażliwymi” stronami wspólnej historii, a także zapobiec staraniom wykorzystywania historycznej przeszłości dla negatywnego oddziaływania na obecny wysoki poziom ukraińsko-polskiego partnerstwa strategicznego, współpracy i wsparcia Ukrainy przez Polskę na drodze do integracji europejskiej;

przyjmują to Oświadczenie w imię wzajemnego przebaczenia i pojednania, żeby błędy i tragedie przeszłości nigdy nie powtórzyły się w życiu współczesnych i przyszłych pokoleń Ukraińców i Polaków.

Pismo_1Pismo_2Pismo_3Pismo_4Pismo_6Sobota, 25 czerwca 2016 o godz. 22:10:32

KRESY.PL

http://www.kresy.pl/wydarzenia,polityka?zobacz/ukrainscy-politycy-i-dyplomaci-naciskaja-na-polske-chca-utracic-uchwale-pis-ws-11-lipca-nasz-news

Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii ANTYPOLONIZM, APELE - KOMUNIKATY, III RP, JUDAIZACJA POLSKI, Kresy Wschodnie, Miejsca Męczeństwa Polaków, PiS - Prawo i Sprawiedliwość, PO, POLITYKA, POlska w likwidacji, Roszczenia ukraińskie, SS Galizien, Ukraina, UPA-OUN, Wołyń, Zbrodnie ukraińskie. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.