Utrzymuje się olbrzymia skala ubóstwa

Logo-kwadrat-90x90Główny Urząd Statystyczny przedstawił dane dotyczące różnych kryteriów ubóstwa w Polsce.

W 2014 roku w gospodarstwach domowych o wydatkach poniżej granicy ubóstwa skrajnego — (tzn. poniżej poziomu minimum egzystencji) żyło 7,4% osób, —  czyli tyle samo co rok wcześniej   — i o 0,6 punktu procentowego więcej niż dwa lata temu.

Jeszcze w 2008 r. poniżej minimum egzystencji żyło 5,6% osób,   — czyli w ciągu 5 lat nastąpił wzrost liczby ubogich o około 700 tys. osób.

— Obecnie około 2,8 mln osób w Polsce żyje w skrajnej nędzy.

Ubóstwem skrajnym zagrożone są najczęściej gospodarstwa domowe, w których żyją osoby bezrobotne.

W 2014 r. wśród gospodarstw domowych, w skład których wchodziła przynajmniej jedna osoba bezrobotna,   — stopa ubóstwa skrajnego wynosiła prawie 15%.

W gospodarstwach domowych, w których bezrobotne były przynajmniej dwie osoby,   — stopa ubóstwa skrajnego wynosiła ok. 33%.

Wśród rencistów stopa bezwzględnego ubóstwa wynosiła 12,5%, wśród rolników – 12,1%, pracowników – 6,5%, emerytów – 5,8%, pracujących na własny rachunek – 4,1%.

Istotnym elementem warunkującym zagrożenie ubóstwem jest wykształcenie.

— Im wyższe wykształcenie, tym mniejsze jest ryzyko życia poniżej minimum egzystencji.

Wśród gospodarstw domowych, w których głowa gospodarstwa domowego uzyskała wykształcenie co najwyżej gimnazjalne,   — odsetek osób ubogich wyniósł 18,2%.

W gospodarstwach domowych, w których głowa gospodarstwa posiadała wykształcenie zasadnicze zawodowe – 10,1%, średnie – 4,7%, a wyższe zaledwie 0,9%.

— Grupę bardzo zagrożoną ubóstwem skrajnym stanowiły rodziny wielodzietne.

W 2014 r. poniżej minimum egzystencji żyło 11,2% w gospodarstwach małżeństw z 3 dzieci   — oraz 26,9% osób w gospodarstwach małżeństw z 4 i większą liczbą dzieci.

W gospodarstwach domowych z 2 dzieci   — stopa ubóstwa wynosiła 4,5%, z jednym dzieckiem 2,7%, a bez dzieci na utrzymaniu 1,8%.

— Wskaźnik zagrożenia ubóstwem skrajnym dla matki lub ojca z dziećmi na utrzymaniu wyniósł 5,6%.

W Polsce często ubóstwem ekonomicznym zagrożeni są ludzie młodzi, w tym dzieci.

W ubiegłym roku wskaźnik zagrożenia ubóstwem skrajnym wśród dzieci i młodzieży do lat 18 wyniósł 10,3%.  

— W grupie 18-64 lata stopa ubóstwa bezwzględnego wynosiła 7,0%, a wśród osób 65+ 4,3%.

Obecność osoby niepełnosprawnej w gospodarstwie domowym zwiększa ryzyko zagrożenia ubóstwem.

Stopa ubóstwa skrajnego wśród osób w gospodarstwach domowych z co najmniej jedną osobą niepełnosprawną   — wyniosła ok. 11%, — a w gospodarstwach domowych z przynajmniej jednym dzieckiem do lat 16 posiadającym orzeczenie o niepełnosprawności ok. 15%.

Odsetek osób zagrożonych ubóstwem w gospodarstwach domowych bez osób niepełnosprawnych kształtował się w ubiegłym roku na poziomie 6,5%.

Zagrożenie ubóstwem w znacznie większym stopniu dotyczy mieszkańców wsi niż ośrodków miejskich.

W 2014 r. w skrajnym ubóstwie żyło 4,6% mieszkańców miast (od ok. 1% w największych miastach do 8,5% w miastach poniżej 20 tys. mieszkańców).

— Na wsi odsetek osób żyjących poniżej minimum egzystencji wyniósł 11,8%.

Stopień ubóstwa różni się też w zależności od województwa.

Największe odsetki osób w gospodarstwach domowych o wydatkach poniżej minimum egzystencji zaobserwowano w województwie warmińsko‐mazurskim – 14,8%  —  oraz świętokrzyskim – 12,2%.

Najmniejsza stopa ubóstwa występowała w województwie śląskim – 4,7% i mazowieckim – 5,2%.

GUS przedstawił również dane dotyczące ubóstwa relatywnego i ustawowego.

W 2014 r. w gospodarstwach domowych, w których wydatki wynosiły mniej niż 50% średnich wydatków ogółu gospodarstw domowych,   — żyło 16,2% osób   — (tyle samo co w 2013 roku).

Poniżej ustawowej granicy ubóstwa,   — czyli poniżej progu interwencji socjalnej  —  żyło w 2014 r. 12,2% osób

—  (o 0,6 pkt proc. mniej niż rok wcześniej,   — ale o 5,0 pkt proc. więcej niż w 2012 roku).

Z badania budżetów gospodarstw domowych wynika,   — że w 2014 roku 43,4% osób w gospodarstwach domowych żyło poniżej granicy minimum socjalnego,

— traktowanego jako granica „minimalnie godziwego standardu życia”.

W 2013 r. takich osób było 44,7%.

Odsetek osób poniżej minimum socjalnego żyjących w miastach — wyniósł 34,5%,   — a na wsi 57,1%.

W 2014 r. wśród gospodarstw domowych, w skład których wchodziła przynajmniej jedna osoba bezrobotna,   — w sferze niedostatku żyło ok. 70% osób.

W najtrudniejszej sytuacji znajdowały się gospodarstwa domowe, dla których głównym źródłem utrzymania były świadczenia społeczne   — inne niż renty i emerytury   — (ok. 80% osób w sferze niedostatku).

Znacznie wyższe od średniej krajowej odsetki osób żyjących w sferze niedostatku odnotowano także wśród gospodarstw rolników (ok. 62%)

— oraz gospodarstw rencistów   — i pracowników na stanowiskach robotniczych (po ok. 57%).

Jednym z najważniejszych czynników różnicujących zasięg sfery niedostatku jest wykształcenie.

W 2014 r. w gospodarstwach domowych, których głowa gospodarstwa legitymowała się wykształceniem co najwyżej gimnazjalnym, — w sferze niedostatku żyło ok. 68% osób,  — a w gospodarstwach domowych, w których głowa gospodarstwa miała wykształcenie wyższe – ok. 16%.

Częściej niż przeciętnie w sferze niedostatku żyją gospodarstwa z osobami niepełnosprawnymi   — (ok. 54% w gospodarstwach z co najmniej jedną osobą niepełnosprawną prawnie,   — w tym ok. 56% z niepełnosprawnym dzieckiem do lat 16).

W gospodarstwach domowych bez osób niepełnosprawnych poniżej granicy sfery niedostatku   — żyło ok. 40% osób.

W 2014 r. niedostatkiem ekonomicznym częściej dotknięci byli ludzie młodzi, — w tym dzieci.

W gospodarstwach domowych o wydatkach niższych od minimum socjalnego — żyło ok. 52% dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia.

W 2014 r. w sferze niedostatku żyło ok. 57% osób w gospodarstwach małżeństw z 3 dzieci  —  oraz ok. 79% osób w gospodarstwach małżeństw z 4 lub większą liczbą dzieci na utrzymaniu.

Jednym z podstawowych wskaźników wykorzystywanych przez Eurostat do badania ubóstwa   — jest wskaźnik pogłębionej deprywacji materialnej.

Wskaźnik ten bazuje na deklaracjach respondentów,   — którzy określają, czy w ich gospodarstwach domowych występują sytuacje, gdy ze względów finansowych nie są w stanie zaspokoić wybranych podstawowych potrzeb.

W latach 2008-2014 nastąpiło zmniejszenie tego wskaźnika z ok. 18% do nieco ponad 10%.

W ciągu ostatnich kilku lat nie zmieniły się natomiast inne czynniki badane przez Eurostat wartości,   — czyli wskaźnik ubóstwa relatywnego  

— (próg 60% mediany ekwiwalentnego dochodu do dyspozycji)   — oraz wskaźnik bardzo niskiej intensywności pracy w gospodarstwie domowym   — (odsetek osób w wieku 0-59 lat będących członkami gospodarstw domowych, w których osoby dorosłe w wieku 18-59 lat przepracowały w roku poprzedzającym badanie mniej niż 20% ich potencjalnego pełnego czasu pracy).

Obydwa te wskaźniki w latach w latach 2008-2014 kształtowały się na podobnym poziomie.

Stopa ubóstwa relatywnego wynosiła w tym okresie ok. 17%, — a wskaźnik bardzo niskiej intensywności pracy ok. 7-8%.

Autorstwo: Piotr Szumlewicz

Logo-kwadrat-90x90Napisane przez: Wiadomosci 3obieg.pl


Napisz   do   nas  jeśli w Twoim otoczeniu dzieje się coś, co wymaga interwencji dziennikarskiej redakcja@3obieg.pl lub malgorzata.pietkun@3obieg.pl

2 luty 2016
Za; http://3obieg.pl/utrzymuje-sie-olbrzymia-skala-ubostwa
Ten wpis został opublikowany w kategorii Bieda, III RP, PiS - Prawo i Sprawiedliwość, PO, POLITYKA, POlska w likwidacji. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.