Psychopatologia judaizmu – Prosto o syjonizmie: co oznacza żydowski nacjonalizm

Judaizm nie jest jedynie religią, gdyż wielu Żydów to otwarci ateiści czy agnostycy,  — i z tego powodu nie uważają się za mniej żydowskich.

Żydostwo nie jest również rasą, — nawet jeśli jest prawdą, — że wprawne oko przez większość czasu może rozpoznać żydowski wygląd, — tzn. charakterystyczny wzór, który jest wynikiem przez wieki przez nich ścisłego przestrzegania endogamii.

— Żydzi uważają się za wybrańców Boga, a małżeństwo poza wspólnotą spotyka się z dezaprobatą.

Jednak małżeństwa mieszane istnieją   — i przyczyniły się również do odnowienia  krwi   Izraela   przez   całe stulecia spędzone w różnych gettach, — gdzie Żydzi woleli żyć, oddzielnie i niezależnie od pozostałej części ludności.

Warunkiem koniecznym do takich małżeństw mieszanych jest to, by matka była Żydówką,   — ponieważ ortodoksyjni rabini uznają za żydowskie tylko dziecko urodzone z matki Żydówki.

Ale mając zaledwie żydowskiego ojca lub dziadka  —  może wystarczyć do pełnego zidentyfikowania danej osoby z judaizmem.

Żydostwo nie jest więc rasą umysłową, którą przez wieki kształtowała hebrajska religia i uniwersalistyczny projekt judaizmu.

Judaizm jest zasadniczo projektem politycznym.

— Dla Żydów ważna jest praca na rzecz powstania świata pokoju,  — pokój ma być uniwersalny i trwały.

Nie jest zatem przypadkiem, że to słowo pokój  —  (shalom w języku hebrajskim)   — znajduje się często w dyskursie żydowskim na całym świecie.

W budowanym przez nich idealnym świecie, znikną wszystkie konflikty między narodami.

To dlatego Żydzi niestrudzenie wypowiadali się przez wiele lat na zniesieniem wszelkich granic, rozwiązaniem tożsamości narodowych i ustanowieniem globalnego imperium pokoju.

Istnienie odrębnych narodów uważają za przyczynę wszczynania wojen i zawirowań,   — więc muszą one zostać osłabione i ostatecznie zastąpione przez rząd światowy,   — jeden rząd światowy,   — Nowy Porządek Świata,

— jedną władzę rządzącą światem, która pozwoli na zapanowanie szczęścia i pomyślności na ziemi, w żydowskim stylu.

Tę ideę znajdujemy bardziej lub mniej rozwiniętą zarówno w pracach pewnego marksistowskiego intelektualisty  —  takiego jak sam Karol Marks i francusko-żydowskiego filozofa Jacques Derrida, — oraz w dyskursie liberalnych myślicieli   — takich jak Karl Popper, Milton Friedman i Francuz Alain Minc.

Chodzi o to, aby ujednolicić świat wszystkimi koniecznymi sposobami i stworzyć konflikty kulturowe, — co przyczyni się do osłabienia państw narodowych.

— To dla tego Jednego Świata intelektualiści żydowscy pracują niestrudzenie na całym świecie.

Czy nazywają się lewicowymi czy prawicowymi, liberalnymi czy marksistowskimi, wierzącymi czy ateistami, — są najgorętszymi propagandystami społeczeństwa pluralistycznego, oraz powszechnego krzyżowania ras,   — czyli mieszanki rasowej.

Z tego powodu cała żydowska siła — w zasadzie WSZYSCY znani Żydzi na świecie —  zapraszają nie-białych imigrantów do każdego kraju, w którym mieszkają,

— nie tylko dlatego, że społeczeństwo wielokulturowe jest ich podstawowym celem politycznym,   — ale także dlatego,   — że rozpad narodowej tożsamości każdego narodu i masowa obecność anty-białych imigrantów

— są zaprojektowane po to, — by zapobiec wszelkim nacjonalistycznym skutecznym wybuchom pierwotnej białej ludności przeciwko żydowskiej władzy nad finansami, polityką i mediami.

Wszyscy intelektualiści żydowscy bez wyjątku koncentrują się na kwestii tworzenia społeczeństwa pluralistycznego — i dlatego praktykują stałą czujność przeciwko rasizmowi.

We Francji wpływowi pisarze i dziennikarze  —  tacy jak Bernard-Henri Levy, Jacques Attali, Jean Daniel, Guy Sorman i Guy Konopniki

— są zgodni w sprawie pluralizmu i anty-rasizmu, — pomimo różnic politycznych w innych dziedzinach.

Ta obsesja, charakterystyczna dla judaizmu, demonstruje się również w filmach,   — gdzie liczni producenci i reżyserzy są wpływowymi Żydami.

— Kiedy tylko jakiś film zaczyna bronić i promować krzyżowanie ras, tolerancję i pluralizm,   — możemy być pewni, że jego producentem jest Żyd.

Teraz łatwiej jest zrozumieć   — dlaczego   byli komuniści i lewicowcy z lat 1970 — nie musieli dokonać wielkiego skoku, by stać się dzisiejszymi neo-konserwatystami.

— Oni jedynie przyjęli inną strategię, by osiągnąć ten sam cel:   — władzę czystych rasowo Żydów nad wymieszanym rasowo społeczeństwem.

Faktem   jest,   że   po   rozpoczęciu palestyńskiej intifady w październiku 2000 roku,   — Żydzi we Francji i całym świecie zachodnim zdali sobie sprawę z tego,

— że obecnie niebezpieczeństwo wobec ich interesów i planów pochodzi przede  wszystkim ze strony islamu oraz młodych imigrantów afrykańskich, — zarówno arabskich jak i czarnych.

Ich celem jest wzmocnienie współczesnego mieszania ras i wymieszanego rasowo społeczeństwa, — do czego tak bardzo się przyczynili w celu ustanowienia go w naszym kraju, Francji.

Ale ta mozaika obecnie zagraża rozłamem na oddzielne społeczności, — a tego Żydzi nie chcą.

Oni   nie   chcą  żadnych odrębnych tożsamości, ani w ogóle żadnej odrębności,   — z wyjątkiem oddzielnej żydowskiej tożsamości i żydowskiej odrębności.

We Francji byli marksiści   — tacy jak Alexandre Adler, Andre Glucksmann i Pascal Bruckner, — dlatego obecnie wspierają, razem z Alainem Finkielkrautem, prawicową, pro-waszyngtońską, pro-syjonistyczną partię Nicolasa Sarkozyego.

— Ale nie stali się francuskimi patriotami.

Oni  reagują jedynie dla wyłącznych korzyści żydostwa,  

— pytając  się, — jak robią to przysłowiowo amerykańscy Żydzi w każdej sprawie:   — Czy   jest to dobre dla Żydów?

Tolerancja  jako broń

Członkowie  żydowskiej sekty to najbardziej prozelityzujący naród na ziemi, — ale w przeciwieństwie do chrześcijan i muzułmanów, którzy marzą o konwersji na swoją wiarę wszystkich narodów wszystkich ras,

Żydzi   nie   mają  planu nawracania świata na własną wiarę,   — judaizm,

— ale po prostu zachęcają inne narodowości do rezygnacji z tożsamości narodowej i religijnej    i życia   — tylko w celu tolerancji.

Nieustanne kampanie obwiniania wszystkich białych za niewolnictwo, kolonializm, plądrowanie Trzeciego Świata lub Auschwitz

— nie mają innego celu poza ustawianiem przeciwnika w defensywie, oraz rzucania go na kolana nie przez przemoc,   — ale przez poczucie winy.

Gdy  Żydzi pozostaną jedynym narodem na ziemi, który zachowa swoją wiarę i tradycje,   — będą ostatecznie uznani przez wszystkich za wybrany przez Boga naród.

Ich misją —  (Żydzi często używają terminu misja)   — jest rozbrojenie innych narodów, rozwiązanie wszystkiego co nie jest żydowskie czy kontrolowane przez Żydów,  

— przemielenie narodów na proszek,  —  żeby stworzyć nową, pozbawioną tożsamości siłę roboczą,   — i w ten sposób przyjąć  uniwersalny  pokój  między narodami, które już nie mają  dzielących  ich tożsamości.

Jak powiedział ich prorok Izajasz: 

— Wtedy wilk zamieszka wraz z barankiem, tygrys z koźlęciem razem leżeć będą, baran i lew razem żyć będą, i mały chłopiec będzie je prowadził (Izajasz 11:6-9).

Pochodzący   z  Izraela i oczekiwany przez 3.000 lat Mesjasz — ustanowi od nowa królestwo Dawida i da Żydom władzę nad całym światem.

— Pewne żydowskie teksty wyraźnie do tego nawołują.

Żydzi są więc nieustannie zachęcani do kampanii, — niezależnie od społeczeństwa, w którym żyją, — by promować unifikację świata 

—  a więc również przyspieszać nadejście obiecanego i umiłowanego Mesjasza.

Propaganda to żydowska specjalność,   — i to nie jest przypadek,   — że Żydzi stali się tak wpływowi we wszystkich mediach.

W ich rękach, pojęcia tolerancji i praw człowieka — stały się niezwykle skuteczną bronią białej winy   — i oskarżeniami przeciwko kulturze większości.

W rzeczywistości,   — to nie poprzez żydowsko brzmiące nazwiska ani żydowski wygląd można najlepiej rozpoznać Żydów,   — ale na podstawie tego, co piszą i mówią,   — gdziekolwiek są.

Selektywna amnezja i fantazjowanie

Wielu Żydów,   — jak wiemy,   — odegrało ogromną rolę w sowieckiej tragedii w latach 1917-1991   — i śmierci 30 mln ofiar, które zaznaczyły ten okres.

Pamiętajmy,   że   Karol Marks urodził się w żydowskiej rodzinie, że sam Lenin miał babkę Żydówkę ze strony matki, że Lew Trocki, założyciel i szef bolszewickiej Armii Czerwonej, urodził się jako Bronstein, a Kamieniew (prawdziwe nazwisko: Rosenfeld) i Zinowiew (prawdziwe nazwisko: Apfelbaum)  

— kierowali dwiema podbitymi przez bolszewików stolicami  — Moskwą i Petersburgiem.

Ale   lista   Żydów, którzy wyróżnili się w mega-zbrodniach komunizmu — nie ma końca.

Trzeba powiedzieć i trzeba powtórzyć:   — żydowscy oficjele i żydowscy oprawcy ponoszą dużą odpowiedzialność za tę tragedię.

Doskonały świat, który wymyślili i który miał być historycznie nieunikniony, — okazał się od początku być koszmarem dla rosyjskiego społeczeństwa.

Dopiero   w 1948 roku, żydowska elita intelektualna zaczęła dystansować się od stalinowskiego rządu,   — i to tylko dlatego, że Stalin zorganizował kampanię anty-syjonistyczną,

— mającą na celu oczyszczenie wysokich stanowisk przywódczych z pro-izraelskich Żydów.

Ta   niezaprzeczalna    żydowska  wina za gigantyczne zbrodnie bolszewizmu — jest teraz systematycznie wrzucana w Dziurę Pamięci   — (zwrot z Roku 1984 Georgea Orwella).

W książce   Aleksandra   Sołżenicyna   z   2002   roku   Dwa   stulecia   razem, — laureat Nagrody Nobla i weteran 11-letniego pobytu w bolszewickim gułagu

— oburza się dlatego,   —  że żydowscy intelektualiści wciąż odmawiali uznania swojej etnicznej odpowiedzialności za rzeź milionów chrześcijan.

Sołżenicyn również oskarża współczesnych Żydów, którzy pozują na ofiary antysemickiego rządu bolszewickiego,  

— podczas gdy rząd ten był w istocie mocno żydowski   — i Żydzi byli w gronie najgorszych przestępców.

Ta wybiórcza amnezja jest niezbędna dla ludzi, którzy nieustannie głoszą swoją niewinność w kwestii jakichkolwiek prowokacyjnych działań.

Jak często widzimy to w ich artykułach,   — na przykład w artykule redakcyjnym czasopisma Izrael z kwietnia 2003 r.,   — pierwszego izraelskiego miesięcznika w języku francuskim, napisanym pod nazwiskiem pewnego André Darmona.

 — To nie jest żydowskie dziecko. To dziecko palestyńskie, ofiara żydowskiego syjonizmu

Napisał:

— Zabicie Żyda lub dziecka   — powoduje płacz Boga, — gdyż eliminujemy nosiciela uniwersalnej moralności i niewinności.

Wyobraźmy to sobie!

Z tym przekonaniem o absolutnej niewinności,   — Żydzi nie wyobrażają sobie poniesienia żadnej odpowiedzialności za swoje zbrodnie.

— Żydzi są tylko ofiarami, tylko kozłami ofiarnymi w świecie zła i wrogości.

Ale już wkrótce Mesjasz ukarze bezbożnych i przywróci represjonowanym synom Izraela pełne prawa.

Niemniej jednak, w tym samym artykule redakcyjnym izraelskiego czasopisma,   — pewien Frederick Stroussi stwierdził,   — że rząd hitlerowski był gorszy od stalinowskiego.

Zacytował okrucieństwa, które,  —  jak stwierdził, — popełnili niektórzy SS-mani.

— Na przykład dowiadujemy się od Stroussi,   — że hobby łotewskiego SS-mana o nazwisku Cukur — było podrzucanie żydowskich dzieci w górę i wtedy strzelać im w głowę,   — jak w strzelaniu do rzutków.

— Pisze także o innych epizodach,   — takich jak gwałty na dzieciach dokonywane przez SS-manów, zanim je zabito.

Druga wojna światowa z pewnością pobudzała bujną wyobraźnię dzieci Izraela.

A może ta wyobraźnia to kolejny przypadek syndromu własnej projekcji Żydów, — tzn. systematyczne oskarżanie innych o własne zbrodnie,

— jest przedmiotem spójnej polityki PR: — zawsze atakuj.

Wiemy bowiem —  nawet   jeśli  media nigdy o tym nie mówią — że wielu Żydów i ich rabini są zaangażowani w przestępstwo pedofilii (patrz Psychanalyse du Judaisme, 2007).

— I zamordowanie dziecka   — wydaje się być bardziej żydowską specjalnością niż cechą SS-mańskiego umysłu.

Rewelacje prof. Ariela Toaffa z Bar Eilan University w Izraelu — syna byłego Wielkiego Rabina Rzymu  — i poparte w lutym 2007 r. jego 147-stronicową, zawierającą wiele przypisów, pracą naukową Pasqua di Sangue [Krwawa pascha

—  dają dowód na funkcjonowanie mordu rytualnego pośród niektórych Żydów aszkenazyjskich  —  (Żydzi z Europy Wschodniej).

Niestabilność emocjonalna

Jako osoby z zewnątrz mamy w ten sposób rozumieć,   — że cierpienia Żydów nie można porównywać z żadnymi cierpieniami innych.

W konsekwencji tego, powinniśmy być tak oburzeni, jak czynią to oni, — kiedy poważny historyk, taki jak Stephane Courtois, mówi (w przedmowie do swojej słynnej Black Book of Communism (Czarnej Księgi Komunizmu):

— śmierć ukraińskiego dziecka z kułackiej rodziny [niezależny rolnik], które jest celowo zmuszane do zagłodzenia na śmierć przez stalinowski rząd,  —  ma tak samo duże znaczenie  —  jak śmierć żydowskiego dziecka w warszawskim getcie.

Te proste słowa wystarczyły by sprowokować gniew Frederica Stroussi, który deklaruje,   — że był zdumiony taką obelgą.

Taka uwaga,   — według niego,   — była nikczemna  —  i pokazała wulgarny atak na Izrael.

— Co takie porównanie ma tu zrobić?  

—  pisze.

Dlaczego musimy wykorzystywać rzeź żydowskiego dziecka, — by przekazać tę podstawową, fałszywą i nienawistną pogłoskę,

— że Żydzi przyciemniają wszystkie ofiary totalitaryzmu i monopolizują dla siebie całą uwagę?

Autor artykułu, jak widzimy, reaguje w sposób oburzający i całkowicie niewspółmierny na skromne i z pewnością uzasadnione intencje zrównoważonego historyka Stephane Courtoisa.

Stroussi pokazuje tu ogromną nietolerancję wobec frustracji, tak charakterystycznej dla żydowskiego intelektualisty.

— Takie reakcje są wyraźnie nienormalne.

Zauważmy, że Izrael jest miesięcznikiem przeznaczonym dla społeczności żydowskiej,   — a   w   konsekwencji,   trudno   oskarżać   Fredericka   Stroussi o okłamywanie gojowskich czytelników, czy ukrywanie przed Gojami prawdziwego charakteru bolszewizmu i rzekomo zdradzieckiego okrucieństwa SS.

Jego dyskurs nie odpowiada żadnej fałszywej dialektyce, — jak twierdzą antysemici, — ale tutaj,   — w tym magazynie publikowanym przez i dla Żydów,

— zastanawia się, jako Żyd wśród Żydów, pisząc do Żydów, — nad istotą ich duszy:  —  1) Jesteśmy zawsze niewinni   —  i 2) żydowskie życie jest bardziej wartościowe od życia innych.

Atak  antysemityzmu, który pochodzi z niezrozumienia żydowskiej tożsamości   i   widzi jedynie umyślną perfidię,   — występuje tam, — gdzie jest realny niepokój egzystencjalny, spowodowany głęboką dysfunkcją psychologiczną.

Histeryczny naród

Żydzi nigdy nie zdobyli się na zbiorowe spojrzenie w lustro swojego życia wewnętrznego, reprezentowanego przez psychoanalizy Freuda,

— pryzmat, przez który Żydzi postrzegają całą ludzkość, — ale który, w dokładniejszej analizie,   — rzuca więcej światła na szczególne neurozy judaizmu.

Psychoanaliza, — tak jak marksizm, — jest nauką żydowską i produktem żydowskiego umysłu.

Dlatego logiczne było zastanawianie się nad tym, —  jak to odkrycie Freuda ma się do żydowskiej specyficzności.

Początkowo odpowiedź nie była dla autora oczywista, — wymagała lektury i analizy  setek książek różnego rodzaju, — w większości napisanych przez samych Żydów,

— by zrozumieć,   — że paląca kwestia kazirodztwa mieści się w samym bijącym sercu kwestii żydowskiej,   — a nie teorii.

Żydowskie matki kochają swoich synów, co jest dobrze znane, — ale kazirodztwo bierze się z dobrze znanej choroby psychicznej,  która szczególnie doświadcza Żydów  zwanej histerią.

—  Kazirodztwo wcześnie przyciągnęło uwagę Freuda, kiedy rozwijał swoje teorie.

Analogie między judaizmem i patologią histeryczną są zupełnie normalne.

Słuchaj

Żydostwo jest dobrze znane z następujących syndromów:

  • histeria,
  • depresja,
  • introspekcja,
  • amnezja,
  • manipulacja,
  • patologiczne okłamywanie,
  • ambiwalentna tożsamość,
  • prorocze oszustwo,
  • dwuznaczna seksualność itd.

Każdy z tych żydowskich objawów występuje w histerii.

Jako lojalny Żyd,   — Freud jedynie sprognozował cechy konkretnej społeczności na reszcie ludzkości.

W   rzeczywistości  nie ma kompleksu Edypa,   — ale raczej kompleks Izraela — (wszyscy Żydzi razem technicznie są Izraelem, nie tylko w państwie na Bliskim Wschodzie).

W  rzeczywistości Żydzi nie wydają się naprawdę chcieć prowadzić dyskusję na temat kazirodztwa w rodzinach.

Z drugiej strony, wszyscy psychiatrzy mówią:

— Histeryczna kobieta tak bardzo chce dziecka ze swoim ojcem lub swoim lekarzem,   — że   może sobie wmówić,   — że jest w ciąży z jednym z nich, — przez co cierpi na nerwową ciążę.

Ciekawe jest to,   — że wszyscy pisarze żydowscy używają tego samego terminu odnoszącego się do przyjścia ich Mesjasza,  —  chodzi o urodzenie Mesjasza.

Cała społeczność żydowska, — musimy to zrozumieć, — jest żoną Boga (Shekhinah dla Kabalistów),

—  która któregoś dnia ma urodzić Mesjasza,   — stąd całe żydostwo naprawdę cierpi na nerwową ciążę, — podobną jak w przypadku nerwowych, histerycznych kobiet.

Karl Kraus,  —  austriacki dziennikarz żydowski, który nie zgadzał się z Freudem, napisał sarkastycznie:

— Psychoanaliza jest chorobą psychiczną, na którą twierdzi, że jest lekarstwem.  

— Ale słuszną i najlepszą formułę można wyrazić w 7 słowach: — Judaizm jest chorobą,  —  którą ma wyleczyć psychoanaliza.

Rewolucja seksualna

Po Freudzie pokazali się inni myśliciele żydowscy, którzy wyprodukowali symbiozę nauki Freuda i marksizmu.

Wilhelm Reich i Herbert Marcuse głosili rewolucję seksualną, w celu rozbicia patriarchalnej rodziny i wypuszczenia wolnego seksu.

— Ich teorie w znacznej mierze zainspirowały zamieszki studenckie w maju 1968 roku.

W 1970 roku pojawiła się nowa fala freudo-marksizmu   — i na jej czele stanęły Żydówki  

— (takie jak   — Gisele Halimi i Elisabeth Badinter we Francji — i Bella Abzug, Betty Friedan i Gloria Steinem w USA).

Z  biegiem czasu szereg przepisów zainspirowanych przez Żydów pojawiały się jeden po drugim, mające na celu zniszczenie rodziny.

We Francji

  • promowane przez Neuwirtha prawo zalegalizowana tabletek antykoncepcyjnych (1967),   
  • potem wyzwanie wobec autorytetu ojca jako głowy rodziny (1970),
  • a następnie rozwód za obopólną zgodą (1974)
  • i prawo do aborcji   — promowane   przez   ocalałą z holokaustu Simone Veil (1975).

Temu „wyzwoleniu” spod tradycyjnych wartości rodzinnych towarzyszyła wielka fala filmów porno.

Tutaj jesteśmy zmuszeni zwrócić uwagę na to,   — że żydowscy producenci i reżyserzy odgrywają bardzo ważną rolę w przemyśle filmowym o seksie.

— (Zobacz mój La Mafia Juive [Żydowska mafia], 400 stron, 2008).

Równolegle z tym, freudowskie pojęcie biseksualizmu sprzyjało akceptacji jawnej „gay pride”  —  (gejowskiej dumy)   — i homoseksualizmu.

Machina wojenna przeciwko ludzkości

Faktycznie jedynym wyraźnym skutkiem tego „wyzwolenia”  —  moralnego była systematyczna demoralizacja i kryminalizacja białego człowieka,

— który nieustannie jest demaskowany w filmach, literaturze i historii —  jako przyczyna wszystkiego zła na planecie i upadku Zachodu.

Opiewanie egalitaryzmu — jak zamierzało żydostwo — ma tendencję do wyrównania wszystkich różnic etnicznych i tożsamości

— i prowadzi do ich powolnego zniszczenia.

Izaak Attia, dyrektor francusko-języcznych seminariów w instytucie holokaustu Jad Waszem w Tel Awiwie   — sam napisał to w tym samym wydaniu czasopisma Izrael:

— „Nawet jeśli rozsądek mówi nam, nawet krzyczy na cały głos o absurdalności tej konfrontacji między małym i nieważnym narodem Izraela  —  [tzn. całe żydostwo świata, nie tylko „państwo Izrael”] i resztą ludzkości   — jako absurdalnej, tak niespójnej   — i tak potwornej jak może się wydawać,

— jesteśmy   zaangażowani   w   bezpośrednią   walkę Izraela z Narodami    — i  to może jedynie być ludobójcze i totalne,   — gdyż dotyczy to naszej i ich tożsamości.”

Odczytujesz to prawidłowo:   — między narodem żydowskim i resztą ludzkości walka   może   być   ludobójcza   i   totalna.

Pokój,  który Izrael zamierza przyznać,   — nie jest niczym więcej i niczym mniej niż ludobójstwem,

—  nakazem egzekucji całej ludzkości   —  oprócz tych,   — którzy mają pozwolenie na życie jako pozbawieni kultury niewolnicy.

Neutralizacja diabła

Powstaje pytanie,   —  czy agresywność judaizmu może być zneutralizowana by   uratować   ludzkość   przed  jej wszelkim złem,   — złem, które może okazać się poważniejsze od marksizmu, — takim jak psychoanaliza i ideologia globalizmu.

Po pierwsze, musimy zmierzyć się z faktami:

— Po tych wszystkich wiekach wzajemnego niezrozumienia, —  antysemickim chrześcijanom, muzułmanom, i Hitlerowi nie udało się rozwiązać kwestii żydowskiej.

Faktem jest, że Żydzi żywią się i rozwijają na nienawiści otrzymanej od wszystkich narodów tego świata.

— Nienawiść ta,   — trzeba powiedzieć,   — jest kluczowa dla ich przetrwania i ich genetyki duchowej.

To pozwalało im przez wiele stuleci zwierać szeregi w ich społeczności przeciwko wrogowi zewnętrznemu,  —  podczas gdy inne cywilizacje znikały.

— Ze swojej strony rabini nie szczędzą wysiłków, aby utrzymać ich żydowską pulę genową.

I tak nawet Żyd renegat pozostaje Żydem, — a więc jest to całkowicie bezużyteczna próba opuszczenia żydowskiej społeczności więziennej.

— Judaizm jest rzeczywiście więzieniem.

Twierdzenie, że Żyd nigdy nie może przestać być Żydem, —  działa na rzecz przetrwania żydostwa.

Naszą   misją  musi być ulokowanie tych chorych między nami, — ponieważ Żydzi nie są „perfidnym” narodem,   — tak samo jak chorzy chcą być wyleczeni.

Żydów należy kochać indywidualnie i szczerze po to, by ich uwolnić z więzienia, w którym się zamknęli.

Tylko wtedy uwolnią się z uchwytu kultu  i od zagrożenia jakie stanowią dla samych siebie i całej ludzkości.

[To tak, jakby mimo wszystko   — dalej chcieć chować żmiję na własnej piersi — doświadczenia dwóch tysiącleci są wystarczającą  przestrogą  — emjot]

***

Prosto o syjonizmie: co oznacza żydowski nacjonalizm

Ważne jest,  by zrozumieć syjonizm nie tylko dlatego, że jest wpływową ideologią  i potężnym ruchem społeczno- politycznym,

— ale również dlatego,  —  iż  w jego powszechnym rozumieniu mieści się wiele ignorancji, błędów i celowej dezinformacji.

Jeśli poszukasz słowa „syjonizm”  w zwykłym amerykańskim słowniku, — to co znajdziesz będzie bardzo prawdopodobnie nieścisłe, lub w ostateczności prowadzące do niewłaściwych wniosków.

Np. popularny i rzekomo autorytatywny amerykański słownik w moim biurze definiuje syjonizm jako

— Ruch niegdyś prowadzący do ponownego założenia, obecnie wspierający narodowe państwo żydów Izrael(1).

Definicja ta, typowa dla amerykańskich prac naukowych, — jest gorzej niż myląca.   — Jest kłamliwa.

Założycielem nowoczesnego ruchu syjonistycznego był żydowski pisarz Teodor Herzl.

W latach 90. XIX w. mieszkał w Paryżu, gdzie pracował jako dziennikarz dla wpływowej wiedeńskiej gazety.

— Był bardzo poruszony rozprzestrzeniającym się ówcześnie we Francji antysemityzmem i antyżydostwem.

Wiele rozmyślał o typowych napięciach, braku zaufania i konfliktach pomiędzy żydami i nieżydami,   które istniały przez stulecia.

— Doszedł do wniosku, że znalazł rozwiązanie tego starego problemu.

Herzl   wyłożył swoje poglądy w książce napisanej po niemiecku pt. The Jewish State (Der Judenstaat)   — [„Żydowskie państwo”].

— Praca opublikowana w 1896 r. jest manifestem lub też podstawowymi założeniami ruchu syjonistycznego.

Półtora roku później Herzl zwołał pierwszą międzynarodową konferencję syjonistyczną.

Pięćdziesiąt jeden lat później, kiedy „państwo Izrael” zostało uroczyście proklamowane,   na spotkaniu w Tel Avivie   —  ponad mównicą konferencyjną  zawisł stosownie duży portret Herzla.

W swojej książce Herzl wyjaśniał,   — że   bez względu na miejsce zamieszkania oraz obywatelstwo,

— żydzi stanowią nie tylko wspólnotę religijną,   — ale są również wspólnotą nacyjną, narodem.

Użył niemieckiego słowa „volk”.

Gdziekolwiek wśród nieżydów żyje duża liczba żydów,   — twierdził, — konflikt jest nie tylko prawdopodobny, jest nieunikniony.

Napisał:

— Kwestia żydowska powstaje gdziekolwiek żydzi zamieszkują w zauważalnej liczbie.   — Tam gdzie jej nie ma,   — tam zostanie przywieziona przez żydów.

Wierzę, że zrozumiałem antysemityzm, który jest złożonym problemem.

— Rozważałem jego rozwój jako żyd,  —  bez uprzedzeń i obaw.(2)

W swoich prywatnych i publicznych pismach Herzl wyjaśniał, że antysemityzm nie jest abberacją,   — ale raczej naturalną reakcją nieżydów do obcych im żydowskich zachowań, postaw.

Antyżydowskich zapatrywań,   — powiedział,   — nie należy kojarzyć z ignorancją i fanatyzmem, — tak jak wielu orzekło.

W zamian skonkludował,   — że   starożytny  i wyraźnie trudny konflikt między żydami a nieżydami jest zupełnie zrozumiały, — ponieważ żydzi są wyraźnie inni,   — mają interesy inne i często sprzeczne z interesami ludzi wśród których zamieszkują.

Herzl uważał,   — że głównym źródłem nowożytnego uprzedzenia antyżydowskiego jest tzw. „emancypacja” żydów w XVIII i XIX w. z życia ograniczonego do gett w nowoczesne zurbanizowane społeczeństwo.

— Proces ten doprowadził do bezpośredniej walki ekonomicznej żydów z nieżydowską klasą średnią.

Herzl pisze,   — że

— antysemityzm   jest  zrozumiałą reakcją wobec żydowskich wad.

W swoim pamiętniku pisał:

— Uważam, że antysemityzm jest w pełni usprawiedliwiony. (3)

Herzl utrzymywał, że żydzi muszą przestać udawać  —  zarówno wobec samych siebie jak i wobec nieżydów,  —  że są jak wszyscy inni — [Bujda! Nigdy żaden żyd nie twierdził czegoś takiego. W przeciwnym razie odżydziłby się  tłum.],

— natomiast muszą uczciwie przyznać, że są odmienną i oddzielną społecznością z własnymi interesami i celami.

Jedyne skuteczne długofalowe rozwiązanie — to uznanie przez żydów rzeczywistości życia;   — ostatecznie „normalny” naród w oddzielnym, własnym państwie.

W memorandum do cara Rosji Herzl napisał,   — że syjonizm jest

— „ostatecznym rozwiązaniem kwestii żydowskiej.”(4)

Po latach wielu żydów zaczęło podzielać poglądy Herzla.

Louis Brandeis, — przewodniczący Sądu Najwyższego USA i najbardziej wpływowy amerykański syjonista, powiedział:

— Przyznajmy wszyscy,   — że żydzi stanowią wyróżniającą się narodowość,   —  której bez względu na miejsce zamieszkania, pozycję czy wierzenia są członkami. (5)

Stephen S. Wise   — prezes American Jewish Congress   — [Amerykański Kongres Żydów] oraz World Jewish Congress   — [Światowy Kongres Żydów] — na wiecu w Nowym Yorku w czerwcu 1938 r. powiedział:

— Nie jestem amerykańskim obywatelem wyznającym judaizm. — Jestem żydem 

—  Hitler miał rację w jednym.   — Nazywa żydów rasą, — my jesteśmy rasą. (6)

Chaim Wiezmann, — pierwszy prezydent Izraela, — napisał w swoich wspomnieniach:

— Kiedy  tylko stan żydowski w jakimś kraju osiągnie nasycenie, kraj ten reaguje przeciwko nim.

(Ta) reakcja nie może być rozpatrywana jako antysemityzm w zwykłym czy wulgarnym znaczeniu tego słowa;   — jest to ogólna reakcja społeczno-ekonomiczna towarzysząca żydowskiej imigracji, — i my nie możemy się jej pozbyć. (7)

Mający syjonistyczne poglądy, Ariel Sharon   — premier Izraela   — na spotkaniu  z amerykańskimi żydami w Jerozolimie w lipcu 2004 r. powiedział,

— że żydzi z całego świata powinni przenieść się do Izraela tak szybko jak to tylko możliwe.

I ponieważ antysemityzm był szczególnie rozpowszechniony we Francji, dodał,

— żydzi z tego kraju powinni natychmiast przenieść się do Izraela.

Francuscy urzędnicy szybko i w możliwy do przewidzenia sposób odpowiedzieli odrzuceniem uwag Sharona jako

—  „nie do zaakceptowania.” (8)

Wyobraź sobie jednak liderów Francji, Stanów Zjednoczonych i innych państw odpowiadających potakująco na wezwania Sharona i innych syjonistów.

Wyobraź sobie,   — że prezydent USA odpowiedział:

— Ma pan rację, panie Sharon. Zgadzamy się z panem.   — Zgadzamy się, że żydzi nie są częścią Stanów Zjednoczonych.  

— W rzeczywistości jesteśmy gotowi udzielić wsparcia,   — robiąc wszystko co możemy, — by promować i wspierać wszystkich żydów w opuszczeniu naszego kraju i przeniesieniu się do Izraela.

Byłby   to   logiczny   i uczciwy stosunek nieżydowskich liderów politycznych, — którzy mówią,   iż   wspierają  Izrael i syjonizm.

— Jednak liderzy USA, Francji, Brytanii i innych krajów nie są dziś ani uczciwi ani konsekwentni.

W latach 30. XX w. jeden europejski rząd był uczciwy i konsekwentny w swoim stosunku do tego problemu — rząd Trzeciej Rzeszy Niemieckiej.

Żydowscy syjoniści i niemieccy narodowi socjaliści mieli podobny pogląd na rozwiązanie,  tego   — co Herzl nazwał „kwestią żydowską”.

— Zgadzali się, że żydzi i Niemcy byli wyraźnie różnych narodowości, — i że żydzi nie są Europejczykami, — ale raczej tzw. „ojczyzna” żydów jest w Palestynie.

Na   bazie wspólnych poglądów Niemcy i żydzi współpracowali w tym, co według   jednych   i drugich, było w ich własnym najlepiej pojętym narodowym interesie.

Rząd   Hitlera energicznie wspierał syjonizm i emigrację żydów do Palestyny — od 1933 r. do 1940- 1941 r.,   — kiedy druga wojna światowa przeszkodziła dalszej, rozległej współpracy. (9)

— (W latach wojny stosunki ochłodły i polityka zmieniła się drastycznie. Niemiecka polityka współpracy z syjonistami i wspierania żydowskiej emigracji do Palestyny utorowała drogę do „ostatecznego rozwiązania”).

W latach 30. XX w. główna gazeta SS  Das Schwarze Korps — wielokrotnie proklamowała wsparcie dla syjonizmu.

Np. artykuł opublikowany w 1935 r. (10)

— Uznanie   żydów za społeczność rasową opartą na krwi, a nie na religii, skłoniło rząd niemiecki do zagwarantowania im rasowej odrębności.

Rząd w zupełności zgadza się z żydowskim wielkim duchowym ruchem tzw. „syjonizmem”,   —  który   jest   wyrazem solidarności żydów z całego świata i odrzuceniem wszelkich asymilacyjnych pomysłów.

— Bazując na tym Niemcy podjęły starania, — które odegrają znaczącą rolę   w przyszłym rozwiązaniu problemu żydowskiego na całym świecie.

W końcu 1933 r. wiodąca niemiecka linia promowa rozpoczęła przewożenie pasażerów z Hamburga bezpośrednio do Haify;   — na pokładzie udostępniano   „rygorystycznie koszerne jedzenie”.

We  wrześniu   1935 r. rząd   niemiecki   wprowadził  „prawa norymberskie”, — które zabroniły małżeństw i relacji seksualnych między żydami i Niemcami [ha! a to ci nowość! – tłum]  —  w efekcie czyniąc z krajowych żydów obcą mniejszość. (11)

W   kilka   dni po ogłoszeniu praw norymberskich, — główna syjonistyczna gazeta niemiecka Jüdishe Rundschau w głównym artykule z radością powitała nowe porządki: (12)

— Niemcy —  wychodzą naprzeciw postulatom World Zionist Congress [Światowy Kongres Syjonistyczny], — kiedy zadeklarowały, że żydzi mieszkający w Niemczech stali się narodową mniejszością.

Kiedy już żydzi uzyskali status narodowej mniejszości,   — staje się możliwe   nawiązanie   normalnych relacji między niemieckim narodem a żydami.

— Nowe prawa dają żydowskiej mniejszości w Niemczech własne życie kulturalne, własne życie narodowe.  — W przyszłości własne szkoły, teatry, związki sportowe.

— Krótko mówiąc, mogą utworzyć własne życie we wszelkich narodowych aspektach.

W latach 30. XX w. syjonistyczne grupy współpracowały z niemieckimi władzami organizując sieć około czterdziestu obozów i centrów gospodarczych w Niemczech,   — gdzie przyszli osadnicy byli szkoleni do podołania warunkom ich nowego życia w Palestynie.

Najważniejszym aspektem kooperacji niemiecko – syjonistycznej w czasie rządów Hitlera — było porozumienie transferowe 

— pakt,   dzięki któremu dziesiątki tysięcy niemieckich żydów wyemigrowało do Palestyny wraz ze swoim bogactwem.

Porozumienie, zwane również Ha’avara   —  z hebrajskiego ‚transfer’  

— zostało zawarte w sierpniu 1933 r. podczas rozmów niemieckich urzędników z oficjelami Jewish Agency [Agencji Żydowskiej] — i palestyńskim Center of the World Zionist Organization [Centrum Światowej Organizacji Syjonistycznej]. (13)

Między 1933 a 1941 r.   — około 60000 niemieckich żydów — (tj. około dziesięć procent żydowskiej populacji w Niemczech w roku 1933)

— wyemigrowało do Palestyny dzięki Ha’avara i innym niemiecko – syjonistycznym porozumieniom.

Niektórzy emigranci przetransferowali znaczne bogactwo z Niemiec do Palestyny.

Żydowski historyk Edward Black:

— Dla wielu z tych ludzi,   — szczególnie pod koniec lat 30. XX w., pozwolono   transferować właściwe repliki ich domów i fabryk 

— w rzeczy samej niewybredne kopie ich prawdziwego życia. (14)

Porozumienie transferowe było najlepszym przykładem współpracy hitlerowskich Niemiec z międzynarodowym syjonizmem.

— Poprzez ten pakt hitlerowska Trzecia Rzesza zrobiła więcej niż jakikolwiek inny rząd w latach 30. XX w. we wspieraniu ruchu syjonistycznego i żydowskiego rozwoju w Palestynie.

Esencją syjonizmu, lub żydowskiego nacjonalizmu, jest to,   — że wszyscy żydzi   —  bez  względu na ich miejsce zamieszkania, bez względu na ich religię, bez względu na ich obywatelstwo 

— są członkami żydowskiego „narodu” lub „państwa”,   — wobec którego okazują pierwszorzędną lojalność i posłuszeństwo.

Przytłaczająca większość żydów w Stanach Zjednoczonych identyfikuje się dziś i wspiera Izrael,   — jest członkami syjonistycznych grup i organizacji.

Każda znacząca grupa i istotny związek żydów w Stanach Zjednoczonych, każdy znaczący amerykański polityk żydowskiego pochodzenia lub lider społeczny   — wspiera Izrael i syjonizm;  — w większości przypadków bardzo gorliwie.

— Z kilkoma wyjątkami,   — nawet amerykański żyd krytycznie nastawiony wobec pewnych działań Izraela   — również wyraża poparcie dla Izraela i nacjonalistycznej ideologii,  na której syjonistyczne państwo bazuje.

Syjonistyczny żyd, z definicji, przywiązuje lojalność do żydowskiej społeczności i do Izraela.

Syjonizm nie licuje z patriotyzmem wobec jakiegokolwiek kraju, jakiegokolwiek innego bytu niż Izrael i światowa społeczność żydowska.

Dlatego trudno zaakceptować jako szczere, uczciwe, pobożne zapewnienia żydowskich liderów w USA,   — że amerykańscy żydzi są tak samo lojalni wobec Stanów Zjednoczonych jak każdy inny obywatel.

W stanach Zjednoczonych prawie każdy ważny polityk — żyd czy nieżyd, demokrata   czy   republikanin   —  żarliwie wspiera Izrael i żydowską ideologię  nacyjną,  na której zasadza się te państwo.

— W Waszyngtonie politycy obu dużych partii wywierają presję, by USA wspierały Izrael jako etniczne państwo żydów.

Płomiennie wspierają i gorliwie szukają łaski wpływowych organizacji żydowsko-syjonistycznych

— takich jak American Israel Public Affairs Committee (AIPAC) [Amerykańsko —  Izraelski Komitet Spraw Publicznych] i Anti ‚Defamation League (ADL) [Liga Przeciw Zniesławieniu].

Każdy —  bez znaczenia czy żyd czy nie — kto twierdzi, że wspiera Izrael powinien,   — aby   być   uczciwym i konsekwentnym,

— podzielać punkt widzenia izraelskiego premiera Sharona i innych syjonistycznych liderów   — i wspierać migrację żydów z całego świata do Izraela.

Ale oczywiście tak się nie dzieje.

W odniesieniu do syjonizmu i Izraela,   — stosunek i działania niemal wszystkich amerykańskich polityków, żydów i nieżydów, — są hipokryzją i fałszem.

Mówiąc inaczej,   — syjonistyczni żydzi i ich nieżydowscy sojusznicy krzykliwie stosują podwójne standardy.

Żydowsko-syjonistyczne organizacje wraz ze swoimi nieżydowskimi sojusznikami wspierają jedną społeczno-polityczną ideologię dla Izraela i światowej społeczności żydowskiej   — i zupełnie inną dla Stanów Zjednoczonych oraz pozostałych państw.

Upierają się,   — że etniczny nacjonalizm jest zły dla nieżydów,  

— a jednocześnie energicznie wspierają etniczny nacjonalizm — to jest syjonizm  —  żydowski.

Twierdzą,   — że Izrael musi być nacjonalistycznym państwem żydowskim z uprzywilejowanym statusem dla żydowskiej populacji, — włączając prawa imigracyjne dyskryminujące nieżydów.

W tym samym czasie żydowsko-syjonistyczne grupy i liderzy, wraz ze wspierającymi ich nieżydami,   — nalegają, aby w Stanach Zjednoczonych, Brytanii, Francji, Niemczech i w innych krajach   — nie było przywilejów ze względu na rasę, etniczne pochodzenie, religię.

Nasi polityczni liderzy mówią nam,   — że amerykańskich żydów powinno zachęcać się do myślenia o sobie jako o oddzielnej grupie narodowej z oddzielnymi interesami niż amerykańskie.

Jednocześnie  twierdzą,   — że syjonistycznym żydom należą się te same prawa jak amerykańskim obywatelom.

— Na bazie tych podwójnych standardów, — żydzi posiadają uprzywilejowany status w amerykańskim życiu politycznym i kulturowym.

Amerykanom każe się wierzyć w to,  —  że syjonizm jest życzliwym, altruistycznym, sprawiedliwym wspieraniem tzw. żydowskiej ojczyzny.

W rzeczywistości jest to ideologia i ruch bazujący na żydowskim nacjonaliźmie,   — który wzmacnia tożsamość i samoświadomość żydów

— jako silnej i oddzielnej społeczności z własnymi interesami — innymi niż interesy nieżydów — i wzmacniający już i tak potężną światową społeczność żydowską.

ZOBACZ: ZAKAZANA HISTORIA – MARTYROLOGIA POLSKA – ZDRAJCY – RENEGACI |POLECAM!

—————————————————————————————

Jozef z Londynu – 30 Stycznia, 2012/

Źródło: http://niepoprawni.pl/blog/2218/zakazana-historia

©: autor tekstu w serwisie Niepoprawni.pl | Dziękujemy! :). <- Bądź uczciwy, nie kasuj informacji o źródle – blogerzy piszą za darmo, szanuj ich pracę.

Advertisements
Ten wpis został opublikowany w kategorii HISTORIA WSPÓLCZESNA, HISTORIA ŚWIATA, III Wojna Światowa?, IZRAEL, JUDAIZM - ŻYDZI, KOMUNIZM, Liga Przeciwko Zniesławieniu (ADL), Multikulturalizm, NAZIZM, NOWY PORZĄDEK ŚWIATA, POLITYKA, Roszczenia żydowskie, WALKA Z WIARĄ KATOLICKĄ, Zbrodnie żydowskie. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.