NSZ Okręg Podbeskidzie – Wniosek o degradację funkjonariusza MO i LWP gen. Tadeusza Pietrzaka

ZŻNSZ Okręg  Podbeskidzie zażądał zdegradowania byłego funkcjonariusza aparatu bezpieczeństwa PRL  Tadeusza Pietrzaka.

Tadeusz Pietrzak uczestniczył jesienią 1946 roku w operacji „Lawina” – akcji wymordowania na Opolszczyźnie żołnierzy zgrupowania NSZ Henryka Flame ps. „Bartek”  — operującego w rejonie Beskidu Śląskiego i Żywieckiego.

Związek zażądał degradacji od Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego oraz Ministra Obrony Narodowej Tomasza Siemoniaka. Ponadto o sprawie został poinformowany m.in. Instytut Pamięci Narodowej, Światowy Związek Żołnierzy AK, Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.

Zażądano także odebrania Pietrzakowi przyznanych za okupacji sowieckiej odznaczeń, m.in. Orderu Virtuti Militari.

Tadeusz Pietrzak w początku września 1946 został dołączony,  — jako jedyny funkcjonariusz MO, — do nielegalnej grupy ok. 70 funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego podległych Wojewódzkiemu Urzędowi Bezpieczeństwa Publicznego w Katowicach,

— którzy na Opolszczyźnie dokonali mordu na żołnierzach NSZ ze Zgrupowania Partyzanckiego „Bartka”.

Brał udział w likwidacji pierwszej grupy, około 30 partyzantów. W czasie dokonywania zbrodni przez funkcjonariuszy został ranny.

Uczestnik zdarzeń, funkcjonariusz UBP Józef Pytel w publicznym wystąpieniu  „Walka z reakcyjnym podziemiem 1944-1947”   — wspominał, że w czasie popełniania zbrodni Tadeusz Pietrzak rzucał granaty do budynku, gdzie zakwaterowano partyzantów.

Sam Pietrzak, przesłuchiwany jeden raz jako świadek w sprawie tej zbrodni przyznał, że brał udział w tej akcji.

Tadeusz Wacław Pietrzak s. Szymona (ur. 27.08.1926 w Pacynie powiat Gostynin, woj. warszawskie ) – elektromonter, wysoki funkcjonariusz aparatu bezpieczeństwa PRL, generał brygady Ludowego Wojska Polskiego, komendant główny MO, wiceminister spraw wewnętrznych PRL.

Od 1942 w Gwardii Ludowej następnie Armii Ludowej w Warszawie – „Batalion Czwartaków”.

Opuścił Warszawę w lipcu 1944 i przeszedł na sowiecką stronę.

— Objął dowództwo Kompanii Polityczno-Wychowawczej MO w Otwocku.

W połowie października 1944 przerzucony wraz z grupą rozpoznawczą tzw. Sztabu Partyzanckiego,  — m.in. rozpoznawał struktury polskiego państwa podziemnego w Sochaczewie i okolicach.

Od 1.1945 w Zarządzie Głównym ZWM organizował lokale dla władz państwowych i partyjnych.

  • Od czerwca 1945 służył w Milicji Obywatelskiej. 1945-1947 dowódca kompanii operacyjnej KW MO w Katowicach.
  • 1949-1954 na kierowniczych stanowiskach w MO, w tym komendant wojewódzki MO w Warszawie.
  • 1954- 1956 był komendantem wojewódzkim MO w Poznaniu.
  • Pod koniec 1956 przeszedł do wojska i pełnił obowiązki zastępcy szefa Głównego Zarządu Informacji WP, a następnie zastępcy szefa Wojskowej Służby Wewnętrznej.
  • W kolejnych latach był zastępcą szefa Zarządu Operacyjnego Sztabu Generalnego WP oraz dowódcą podległych MSW Wojsk Wewnętrznych (1963-1965).

Zakończył studia na kierunku ogólnowojskowym w Akademii Sztabu Generalnego im. Karola Świerczewskiego w 1961.

  • Jesienią 1963 mianowany generałem brygady.
  • W 1964 otrzymał tytuł doktora nauk wojskowych.
  • 1965-1971 był komendantem głównym Milicji Obywatelskiej, a
  • od 1968 do 1978 wiceministrem spraw wewnętrznych PRL.
  • W grudniu 1970 uczestniczył w naradzie w gabinecie I sekretarza KC PZPR Władysława Gomułki, podczas której podjęto decyzję o użyciu broni wobec protestujących na Wybrzeżu.
  • W latach 1978-1983 był ambasadorem PRL w Budapeszcie.
  • W latach 1969-1976 i w latach 1983-1990 był prezesem Naczelnej Rady Łowieckiej Polskiego Związku Łowieckiego.

Ordery i odznaczenia

Odznaczony m.in.

  • Krzyżem Kawalerskim i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski,
  • Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari,
  • Krzyżem Grunwaldu III klasy,
  • Orderem Sztandaru Pracy I klasy (1964),
  • dwukrotnie Krzyżem Walecznych,
  • radzieckim Orderem Czerwonego Sztandaru,
  • Medalem 10-lecia Polski Ludowej,
  • Medalem 30-lecia Polski Ludowej,
  • Medalem 40-lecia Polski Ludowej,
  • Złotym Medalem Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny i
  • Złotym Medalem Za Zasługi dla Obronności Kraju.

Opracował: Związek Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych Okręg Podbeskidzie

Za; http://nsz.com.pl/index.php/artykuly-i-opracowania/propaganda-komunistyczna/1043-wniosek-o-degradacj-gen-tadeusza-pietrzaka
Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii Armia Ludowa, II Wojna Światowa, Miejsca Męczeństwa Polaków, NARODOWE SIŁY ZBROJNE, PRL, UB-NKWD, Zbrodnie komunistyczne, Żołnierze Wyklęci. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.