Żołnierze Korpusu Ochrony Pogranicza przeciw Armii Czerwonej 17 września

Strażnice Korpusu Ochrony Pogranicza zostały zaatakowane przez Armię Czerwoną najwcześniej spośród wszystkich jednostek polskich.

Wzdłuż granicy ze Związkiem Sowieckim stacjonowały wówczas pułki:

“Głębokie”, “Wilejka”, “Baranowicze”, “Polesie”, “Sarny”, “Równe” i “Podole”.

Agresja sowiecka zaskoczyła pograniczników, wśród których przeważającą część stanowili słabo przygotowani do walki rezerwiści (w dużej mierze przedstawiciele mniejszości narodowych).

Główne, regularne siły KOP zostały wcześniej wystawione do odparcia inwazji niemieckiej, toteż w kontekście słabego rozpoznania zamiarów sowieckich, wydarzenia z ranka 17 września okazały się całkowitym szokiem.

Walki pograniczników z Sowietami były więc przeważnie krótkotrwałe. Mimo pewnego przygotowania strażnic, wobec olbrzymiej przewagi wroga, obrońcy polscy skazani byli na przegraną.

Wielu żołnierzy KOP zostało zmuszonych do poddania się, niektóre strażnice nie podejmowały nawet próby stawania do boju – ich załogi salwowały się ucieczką.

Niektórzy pogranicznicy na rozkaz wyższych dowódców opuszczali swoje stanowiska jeszcze przed nadejściem Armii Czerwonej, inne na te nadejście wytrwale czekały ponad dobę, gdyż wojska sowieckie niekiedy parły naprzód, w głąb Polski, nie starając się nawet atakować przeciwnika o tak niskiej wartości bojowej.

Atak na strażnice KOP miały zresztą w planie sowieckim podejmować głównie Wojska Ochrony Pogranicza NKWD.

Mimo gigantycznej różnicy potencjałów militarnych, generalnie KOP próbował w miarę możliwości przeciwstawiać się agresji, podejmując walkę nie tylko na samej wschodniej granicy.

Do najważniejszych starć pograniczników z Sowietami należy bitwa pod Wytycznem z 1 października, a także bitwa pod Szackiem stoczona z Armią Czerwoną przez siły polskie prowadzone do boju przez generała Wilhelma Orlicka-Ruckemanna.

Ponad cztery tysiące żołnierzy Korpusu Ochrony Pogranicza starło się tam w dniach 28-29 września z 52 Dywizją Strzelecką Armii Czerwonej, ulegając jednak ostatecznie wrogowi i ponosząc znaczące straty.

————————
Za; http://kresy-siberia.org/inwazja/?page_id=30&lang=pl
Ten wpis został opublikowany w kategorii ANTYPOLONIZM, ARMIA POLSKA - II RP, EDUKACJA, HISTORIA POLSKI, Historia Rosji, I Wojna Światowa, KOMUNIZM, Kresy Wschodnie, LEGIONY POLSKIE, Litwa, Roszczenia rosyjskie, Roszczenia wobec Polski, Wojna Polsko - Bolszewicka, WOJSKO POLSKIE, Zbrodnie komunistyczne, Zbrodnie sowieckie, ZSRR. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.