Żydowscy mordercy gen. Fieldorfa „Nila” – Zamordowali i uciekli do Izraela

0263 rocznica aresztowania generała Fieldorfa „Nila”

Generał August Emil Fieldorf „Nil” został aresztowany przez funkcjonariuszy UB 10 listopada 1950 r.

Dopiero  11 dni później Naczelna Prokuratura Wojskowa wydała formalny nakaz aresztowania Generała, podpisa ny  przez  prokurator  ppłk. Heleną Wolińską.

15 lutego 1951 r.Wolińska   –   również bezprawnie   –  przedłużyła areszt gen. Fieldorfowi. Do jej wniosku w tej sprawie przychylili się sędziowie  Wojskowe- go Sądu Rejonowego w Warszawie:  płk Aleksander Warecki,   mjr Mieczysław Widaj i mjr Zygmunt Wizelberg.

Helena Wolińska   –   Brus  (Felicja (Fajga Mindla) Danielak),  ps. Lena, ur. 28 lutego 1919 r.  w  Warszawie,  zm.  26 listopada 2008  w  Oksfordzie   

–   polska działaczka komunistyczna  pochodzenia żydowskiego, prokura- tor,  polityk,  nauczyciel akademicki,  oskarżająca  w  procesach  politycz- nych  okresu  stalinizmu w Polsce Ludowej, w tym w  tzw.  mordach  sądo- wych.  Przedwojenna  komunistka,  w  latach okupacji  sowieckiej  szefowa biura Sztabu Głównego Gwardii Ludowej  i  Armii Ludowej,  zaraz  po  woj nie  kierująca  Wydziałem  Ogólnym Komendy Głównej MO.

Do  pracy  w  prokuraturze  wojskowej  przeszła  zaraz po ukończeniu stu- diów prawniczych na UW w 1949 r.  W  ciągu 5 lat  pracy w  Naczelnej Pro- kuraturze Wojskowej  (do 1954 r.)  była  kolejno szefową kilku  wydziałów tej instytucji,  w tym Wydziału Kadr i Wyszkolenia.

Następnie przeszła do Prokuratury Generalnej, a później przez  wiele  lat  wykładała w  Wyższej  Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR.   Pierwszy komendant główny MO Franciszek Jóźwiak był jej ówczesnym mężem.

Po 1968 r. wyjechała z Polski wraz z kolejnym mężem, znanym żydowskim ekonomistą prof. Włodzimierzem Brusem, w jej pierwszym i trzecim zwią zku małżeńskim.

Wolińska  zmarła  w  Oksfordzie.  Nie była sądzona w Polsce,  Wielka  Bry- tania odmówiła jej ekstradycji.

Prof. Włodzimierze Brus ( Beniamin Zylberberg) ur. 23 sierpnia 1921  w  Płoc- ku, zm. 31 sierpnia 2007 w Oksfordzie)

–    ekonomista  żydowskiego  pochodzenia, wykładowca Oksfordu.  Głów- nym dziełem Brusa jest książka „Od Marksa do rynku” (ang.From Marx to the Market” 1989,  wydanie  polskie  1992)  opracowana wspólnie z pro fesorem ekonomii Kazimierzem Łaskim,

Prof.  Kazimierz Łaski  urodził  się  w  rodzinie żydowskiej jako Hendel Cygler.

— W okresie wojennym należał do Gwardii Ludowej. W latach  1945 – 19- 50  pracował  w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego,  w którym od stanowiska referenta doszedł do funkcji naczelnika wydziału  w  Departa mencie  IV  MBP. Służbę zakończył w stopniu majora.

W 1950 r. został oddelegowany do dyspozycji KC PZPR i skierowany do In- stytutu Kształcenia Kadr Naukowych.

Sędzia Aleksander Warecki ( Warenhaupt),

—  przedwojenny  aplikant  adwokacki  w  Krakowie, pochodzenia  żydow- skiego. W  latach 1944-1945 był członkiem Sądu Polowego  4. Dywizji  Pie- choty Ludowego Wojska Polskiego, następnie kierował  sądami wojskowy mi w Katowicach i Wrocławiu, a w latach 1948 – 1952 był  szefem  Wojsko wego  Sądu  Rejonowego w  Warszawie. Zmarł w 1986 roku.

„Życie Warszawy”  w  nekrologu  podało:   „…odszedł  płk  A. Warecki, prawy, ofiarny i skromny…”.

Sędzia Mieczysław Widaj służył w Ludowym Wojsku Polskim.

—   W  latach  1949- 1952  był  wiceszefem,  następnie  szefem Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie, zaś w latach 1954-1956 wiceprezesem  Na czelnego Sądu Wojskowego.

mjr  Zygmunt Wizelberg  urodzony  10.11.1914 r.  w  Krakowie. 

—  Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu im. Jana Kazimierza we Lwo wie (1935 r.).  Do  wybuchu wojny (1939 r.)  pracował  jako aplikant adwo- kacki.  Od 1941 r. w Armii Czerwonej pracował  w  Kazachstanie.  Od  maja 1944 r. w  Ludowym Wojsku Polskim  zajmował stanowiska w aparacie oś- wiatowym i polityczno-wychowawczym.

Od 1946 r. w  Wojskowej Prokuraturze Okręgowej na stanowiskach: aseso- ra, oficera śledczego, podprokuratora i wiceprokuratora. Od 1951 r. w są- downictwie wojskowym na stanowisku sędziego w Wojskowym Sądzie Rejo nowym w  Warszawie. W  latach 1952 – 1957 pracował  w  Najwyższym  Są- dzie Wojskowym oraz Izbie Wojskowej Sądu Najwyższego w Warszawie.

Sędzia  Wizelberg  chcąc  wykonać  wcześniej  przewidzianą  „normę”,  po sprawdzeniu danych personalnych podsądnego,  zaczynał  pisać  uzasad- nienie wyroku. Nie słuchał wyjaśnień oskarżonych ani mowy prokuratora i obrońcy,  jeżeli tacy brali udział w procesie.  Przez rok pracy jako sędzia zdążył skazać na śmierć co najmniej kilka osób, oraz wielu ludzi na pobyt w więzieniu.

13 grudnia 1950 r., na rozkaz dyrektora Departamentu Śledczego MBP płk . Józefa Różańskiego (Józefa Goldberga),  gen. Fieldorf  został osadzony w więzieniu przy ul. Rakowieckiej.

płk. Józef Różański (Józef Goldberg)

—  oficer  NKWD I Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego  (MBP), czło- nek nielegalnej Komunistycznej Partii Polski (KPP), gdzie pracował w Cen tralnym Biurze Żydowskim.

Już w czasie studiów rozpoczął współpracę z NKWD.  Sam we własnoręcz- nym życiorysie podał swoje stanowisko w NKWD:

pracownik  „gosudarstwiennoj biezopasnosti”.

W 1940 r. został wezwany do Lwowa, gdzie rozpoczął pracę w Oddziale Po litycznym NKWD dla polskich jeńców wojennych.

W 1939 r.  –  pełnił funkcję oficera polityczno-wychowawczego oraz służył za tłumacza. Słynął z donosicielstwa do NKWD na wszystkich,  w tym  tak- że swoich towarzyszy,  za różne odchylenia.  W tym czasie zaskarbił  sobie względy późniejszego  założyciela bezpieki   –   gen. NKWD  Iwan  Sierowa. 22 czerwca 1941 r. dobrowolnie wstąpił do Armii Czerwonej, a 27 czerwca  został rozkazem Berii odwołany z powrotem do NKWD.

Po ataku Niemiec na ZSRS udał się wraz z lwowskim NKWD do obozu  jeń- ców w Starobielsku, a następnie do Sarańska i Samarkanday. Latem 1941 r.  w  czasie ewakuacji  więzień,  jako funkcjonariusz NKWD brał udział  w rozstrzeliwaniu więźniów,  również Żydów w  kaźniach NKWD.

Łącznie  NKWD  zamordowało  ok.  35 tys. uwięzionych.  Np.  w  lwowskich kaźniach NKWD – Brygidki (więzienie), więzienie śledcze NKWD – Zamar stynów,  więzienie  na  ulicy  Łąckiego  we  Lwowie wymordowano  ok 7 tys. więźniów,w Łucku ofiarą masakry padło około 2 tys.  więźniów,  w  Wilnie około 2 tys.,  w  Złoczowie  około 700,  w  Dubnie około 1000, w Prawienisz- kach 500 więźniów, oprócz tego w Drohobyczu,  w Borysławiu,  w  Czortko- wie,  w  Berezweczu,  w  Samborze,  w  Oleszycach, w Nadwórnej, w Brzeża- nach.

W ciągu tygodnia,  w czerwcu 1941 roku  NKWD  wymordowało  w  wię- zieniach co najmniej 14700 więźniów, na szlakach ewakuacyjnych  zo- stało zamordowanych przeszło 20 tysięcy.

Różański później zbiegł w głąb ZSRS, gdzie aż do 1943 r. pracował w NKW D. Szybki awans w strukturach Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego zawdzięczał temu, iż będąc dyspozycyjny wobec Bolesława Bieruta  i Iwa- na Sierowa wykonywał stale ich polecenia.

Ponurą sławę zdobyły metody śledcze Różańskiego –  sprowadzały się one do  dopasowywania  materiału  śledczego  do  wcześniej opracowanych tez oskarżenia.  Zeznania były wydobywane za pomocą tortur, które Różański stosował powszechnie. Zyskał sobie miano człowieka bezwzględnego i nie- zwykle brutalnego –  osoby przez niego przesłuchiwane mówiły, że był  sa- dystą.

Jest absolutnie bezsporne, że Różański sam bił do krwi,  tolerował bicie  i podżegał do niego podwładnych mu funkcjonariuszy,  bijąc w ich obecno- ści. Jego istotną umiejętnością „zawodową” było psychiczne dręczenie lu- dzi w śledztwie i wydostawanie od nich tą drogą informacji, często fałszy- wych, których wcześniej nie podaliby nawet podczas tortur w katowniach gestapowskich.

Setki osób,  przesłuchiwanych  przez  Różańskiego  lub jego podwładnych, straciło życie lub zostało kalekami. Jego ofiarami byli również więźniowie Żydzi.

Różański osobiście nadzorował śledztwo w  sprawie  Witolda  Pileckiego  i jest faktycznym sprawcą skazania go na karę śmierci.

Swoimi „metodami śledczymi” (również torturami) Różański objął człon- ków partii, których postanowiła wyeliminować ekipa Bieruta.

Jego ofiarami w tej wewnętrznej rozgrywce w PZPR stali się  m.in.  Marian Spychalski, Włodzimierz Lechowicz (sowiecki agent w aparacie Delegatu- ry Rządu na Kraj, aresztowany 13 października 1948 roku na osobiste po- lecenie Bolesława Bieruta), Piotr Jaroszewicz.

Od jego nazwiska powstał termin „różańszczyzna”  – stalinowskie metody śledczych, preparowania dowodów i fingowania procesów sądowych.

Zmarł 21 sierpnia 1981 roku w wyniku choroby nowotworowej, pochowany na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej w Warszawie.

Śledztwo w sprawie gen. Fieldorfa, za zgodą naczelnika Wydziału Śledcze go  Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego  ppłk.  Ludwika Serkowskie- go, przejął ppor. Kazimierz Górski.

Ludwik Serkowski (ur. 13 sierpnia 1919 w  Kłodnem,  zm. 13 września 1990  w Warszawie)

– podpułkownik UB, oficer śledczy, zastępca szefa WUBP w Katowicach w latach 1952-1954.

W 1944 r. przeszedł szkolenie w ośrodku NKWD w Kujbyszewie. Od 2 wrze śnia 1944 r. pracownik Sekcji Śledczej Resortu Bezpieczeństwa Publiczne- go, od grudnia 1945 kierował sekcją jednego z wydziałów MBP. 

Od 1947 r. zastępca naczelnika, a od 1949 r. naczelnik Wydziału II Depar- tamentu Śledczego MBP. W latach 1951-1952 naczelnik Wydziału III tego departamentu.  W listopadzie 1952 r.  przeniesiony do Katowic na zastęp- cę szefa WUBP, 1 VII 1954 r. powrócił do centrali MBP w Warszawie. W la- tach 1954-1956 służył w MO.

Uchwałą Prezydium KRN z 17 września 1946 r. odznaczony Krzyżem Kawa lerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Kazimierz Górski

śledczy, przesłuchiwał i  torturował generała Fieldorfa  i  sporządził akt oskarżenia. Mieszkał do śmierci w Warszawie ani razu nie będąc wzywany na przesłuchanie w sprawie zbrodni,  której  się  dopuścił,  nie mówiąc już nawet o postawieniu go w stan oskarżenia.

Sporządził też kłamliwy  akt  oskarżenia,  w  którym  zarzucił  Fieldorfowi  wydawanie  rozkazów  likwidowania,  względnie  rozpracowywania,   przy współpracy  z  Niemcami, komórek PPR, oddziałów Gwardii Ludowej  i Ar- mii Ludowej oraz partyzantki radzieckiej.

Dokument  ten  zatwierdził  wicedyrektor  departamentu  śledczego   MBP Wiktor Leszkowicz,  a  podpisał  22   października 1951 r.  wiceprokurator Prokuratury Generalnej PRL Benjamin Wajsblech.  On też prowadził ostat nie przesłuchanie gen.Fieldorfa 25 lipca 1951 r.,  a  kilka miesięcy później oskarżał go przed Sądem Wojewódzkim w Warszawie.

Wiktor Leszkowicz (ur. 17 października 1918, Żyźniewo)

– wicedyrektor Departamentu Śledczego MBP  od  15 listopada  1951 do  8kwietnia  1954,  naczelnik  Wydziału  III  Departamentu  Śledczego  MBP , podpułkownik bezpieki.

Beniamin Wejsblech  (Beniamin Wajsblech)  (ur.  22 grudnia  1908 r.  zm. 13 marca 1991 r. w Warszawie)

– wiceprokurator Generalnej Prokuratury PRL,  oskarżyciel  w  procesach politycznych w czasach stalinizmu.

Pochodził z zamożnej, żydowskiej rodziny kupieckiej.  Przed wybuchem II wojny światowej sprzedał majątek, pieniądze lokując w szwajcarskich ban kach.

We  wrześniu  1939  udał  się  do Związku Radzieckiego, stając się komuni- stą. Po agresji ZSRS na Polskę (17 września 1939 r.) zajął posadę  prokura- tora we Lwowie.

Po wojnie był stalinowskim prokuratorem w Polsce, żądał m.in. kary śmie rci dla  Jana Stachniuka  oraz  był oskarżycielem generała  Augusta Emila Fieldorfa „Nila”.

Bezpodstawnie wydawał nakazy  aresztowań  i  przetrzymywał  „podejrza- nych”  w  areszcie,  pomimo  braku uzasadnionych przyczyn. Usuwał z akt śledztw  protokoły  zeznań  korzystne  dla aresztowanych,  bezpodstawnie rozdzielał sprawy, które powinny być rozpatrywane łącznie, psychicznie i fizycznie upokarzał i maltretował osoby przesłuchiwane, które podawały, że zachowanie Wejsblecha było  gorsze niż  oficerów śledczych

Uchwałą  Rady Państwa  z  6 lipca 1954 r.  odznaczony  Krzyżem  Kawaler- skim Orderu Odrodzenia Polski.  Zmarł w 1991 r.

16 kwietnia 1952 r. po kilkugodzinnym procesie sąd w składzie: przewodniczący Maria Gurowska oraz ławnicy Michał Szymański i Bolesław Malinowski, uznał gen.generała Augusta Emila Fieldorf  „Nila” winnym czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia i skazał na karę śmierci.

Sędzia Maria Gurowska, do końca życia twierdziła,  że wyrok na gen. Fiel- dorfa był słuszny.

Maria Gurowska vel Maria Górowska vel Maria Sand vel   Genowefa Maria Da- nielak  z  domu Zand (ur. 1 października 1915 r., zm. 31 sierpnia 1998 r.)

–  polska sędzia pochodzenia żydowskiego w okresie PRL.  Urodziła  się  w Łodzi.  Córka Moryca (Mariana) i Frajdy (Franciszki)  z  Eisenmanów.  Oj- ciec był buchalterem, pośrednikiem handlowym (zmarł w 1941 r.)

W czasie okupacji niemieckiej używała „aryjskich” dokumentów na nazwi sko Genowefa Maria Danielak.  Owe  dokumenty  zostały  wydane  dla  niej przez Polaków ratujących życie Żydom z  organizacji  „Żegota”,  narażają- cych  własne  życie  i swoich rodzin.  Posiadała wystawioną przez „Żegotę” kennkartę  ( dowód osobisty)  na  nazwisko Genowefa Maria Danielak,  jak również wydaną przez parafię rzym-kat. metrykę chrztu.  Duchowni para- fii rzym-kat.  również  narażali  swoje  życie  w  wydawaniu metryk chrztu, ratując w ten sposób życie ukrywającym się Żydom.

Do wydania niemieckiej kennkarty niezbędne były:  wniosek  ubiegającego się, metryka, dowód osobisty, ewentualne świadectwo ślubu. Polaków  obo wiązywało złożenie pod przysięgą oświadczenia o aryjskim pochodzeniu.

W  lutym 1940 r.  wraz  z  rodzicami  opuściła  nielegalnie Łódź.  Przez rok mieszkała w Żyrardowie, następnie w Warszawie.. Od 1943 r. była w szere- gach Gwardii Ludowej i PPR.

W  styczniu 1945 r.  została  skierowana  do  pracy w Zarządzie Miejskim w Częstochowie na stanowisko kierownika Wydziału Informacji i Propagan- dy. W marcu 1945 r. powróciła do Łodzi,  gdzie  została instruktorem pro- pagandy KW PPR.

Dwa  miesiące  później  zorganizowała tam Wojewódzką Szkołę Partyjną  i została jej dyrektorką. W marcu 1946 r. otrzymała polecenie zorganizowa nia w Łodzi Szkoły Prawniczej Ministerstwa Sprawiedliwości i objęcia sta- nowiska dyrektora.

Od 4 I 1951 r.  była sędzią Wydziału IV Karnego Sądu Wojewódzkiego  dla województwa warszawskiego  z  jednoczesnym utrzymaniem w mocy dele- gacji do Ministerstwa Sprawiedliwości.

W  latach  1950-1954  Gurowska zasiadała w składach sędziowskich sekcji tajnej Sądu Wojewódzkiego w Warszawie  –  ferującej  wyroki  w  sprawach politycznych,  zleconych  do  realizacji  przez  kierownictwo  Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego,  w sekcjach tajnych istniejących przy Sądzie Apelacyjnym  w  Warszawie,  Sądzie  Wojewódzkim  w  Warszawie i Sądzie Najwyższym.

Aktywnie uczestniczyła w kilku głośnych  procesach  politycznych  okresu stalinowskiego.

M.in. na podstawie sfabrykowanych  przez  prokurator  Helenę Woliń- ską  dowodów  skazała  na  karę  śmierci  gen. Augusta Emila Fieldorfa „Nila”.

5 V 1992 r. Główna Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskie mu  wszczęła  śledztwo  w  sprawie  zbrodni  popełnionej  na gen. Auguście Emilu Fieldorfie „Nilu”, a po jego zakończeniu  10 VIII 1995 r.  Prokuratu- ra  Wojewódzka  w  Warszawie  postawiła  Gurowskiej  zarzut popełnienia przestępstwa z art. 225 § 1 kodeksu karnego.

Podczas  przesłuchania  w  Prokuraturze  Rejonowej  w  Szczytnie   25 VIII 1995 r. Gurowska podtrzymała zasadność wyroku wydanego na  gen.  Fiel- dorfa, uznając nadal wyrok śmierci na generała za słuszny.

W 1995 r. w piśmie do ministra sprawiedliwości napisała,  że wymierzając karę,  opierała  się  na  dowodach, na podstawie obowiązującego wówczas prawa.

Proces  karny  przeciwko  Gurowskiej  rozpoczął  się  22 grudnia  1997 r.  w gmachu sądów przy alei Solidarności w Warszawie.  W wyznaczonym  ter- minie  rozprawy,  oskarżona  nie  stawiła  się  przed  sądem i aż do śmierci konsekwentnie nie zgłaszała się na rozprawy.

______________________________

20 października 1952 r.  sędziowie  Sądu Najwyższego: 

Igor Andrejew, Gustaw Auscaler i Emil Merz, podtrzymali  wyrok śmierci wydany na gen Fieldorfa /;Nila”.

Gustaw Auscaler,  żydowski morderca sądowy,w 1968 r.  wyjechał  do  Izraela.

Od  kilku  lat  jest poszukiwany przez  Interpol  międzynarodowym  listem gończym.

Sędzia Andrejew

—  przez  35  lat  (do 1985 r.)  był  pracownikiem  naukowo-dydaktycznym Wydziału  Prawa  Uniwersytetu  Warszawskiego,  w 1954 r. został profeso- rem nadzwyczajnym, a 10 lat później zwyczajnym. Współtworzył uchwalo ny w 1969 r. Kodeks Karny, na początku lat 70. przewodniczył Komitetowi Nauk Prawnych PAN, jego podręczniki do niedawna obowiązywały na pol- skich uczelniach.  Zmarł w 1994 r.

Emil Merz  –  adwokat,  żydowski morderca sądowy,

funkcjonariusz  Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego,  sędzia  Sądu Najwyższego PRL.

Sędzia Emil Merzorzekał najczęściej  oraz  był sędzią sprawozdawcą  spo- śród  sędziów  tajnej  sekcji  Sądu Najwyższego.  Z  34  wyroków kar śmierci orzeczonych w I instancji utrzymał 14. W tym samym roku uczestniczył w utrzymaniu 10. orzeczonych wcześniej kar śmierci.

Istotną rolę pełnił między innymi w mordzie sądowym na gen. Fieldorfie.

________________________________

Nie żyją  sędziowie Merz i Auscaler.  Obaj po zakończeniu kariery sądowej wy- jechali do Izraela, gdzie zmarli.

Emigrantką do Izraela była również wiceprokurator  Generalnej  Prokuratury PRL  –  Żydówka  Paulina  Kern, która  oskarżała  gen. Fieldorfa  przed  Sądem Najwyższym.  Także i ona zmarła w Izraelu w 1980 r.

Wyrok na “Nilu” wykonano 24 lutego 1953 r.

Egzekucję  nadzorowali  prokurator  Witold  Gatner  i  wicedyrektor  Departa- mentu Sądowego Prokuratury Generalnej Alicja Graff. Oboje jeszcze żyją,  po- dobnie  jak  śledczy  UB  Kazimierz Górski.  W  przeciwieństwie do Wolińskiej, nie  są  jednak objęci żadnym śledztwem w sprawie mordu  na  gen. Fieldorfie.

Generał August Emil Fieldorf “Nil” (ur.20 marca 1895 r. – zamordowany przez stalinowskich oprawców 24 lutego 1953 r.) był jedną z najwspanialszych postaci polskiej konspiracji: Związku Walki Zbrojnej, Armii Krajowej i Nie.

NIE

–   kadrowa  organizacja  wojskowa,  której  zadaniem było kontynuowanie walki o niepodległość Polski po wkroczeniu Armii Czerwonej.  Nazwa  mo- że być tłumaczona na dwa sposoby

–  NIE jako skrót od słowa  „Niepodległość”  lub jako symbol sprzeciwu wo bec ZSRS.  Komendantem  Głównym  NIE  został  generał Leopold Okulicki przyjmując pseudonim „Nowak”.

Na mocy wyroku sądów PRL opartych na monstrualnym oskarżeniu o współpracę z okupantem, Generał „Nil” skazany został na śmierć, a wyrok wykonano 24 lutego 1953.

Generał „Nil” był najwyższym stopniem i autorytetem dowódcą Armii Krajowej i po akowskiej konspiracji, który znalazł się w rękach powojennego Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego i który za swoją wierność wolnej Polsce zapłacił życiem.

“Męczeństwo Generała Augusta Emila Fieldorfa „Nila” jest symbolem losów całego pokolenia”.

_____________________________________

Dokumenty, źródła, cytaty:

http://wzzw.wordpress.com/2013/02/28/mordercy-gen-fieldorfa-nila/
http://alexdegrejt.salon24.pl/489268,rocznica-smierci-gen-nila-czyli-mordercy-wciaz-bezkarni
http://www.wykop.pl/ramka/562439/zydowscy-mordercy-generala-nila/
Za:http://www.blogopinia24.pl/polityka/1007-ydowscy-mordercy-gen-fieldorfa-qnila
 
Za; http://wolna-polska.pl/wiadomosci/zydowscy-mordercy-gen-fieldorfa-nila-2013-11

 

Ten wpis został opublikowany w kategorii ANTYPOLONIZM, ARCHIWUM 25-LECIA 1989-2014, ARMIA KRAJOWA, HISTORIA POLSKI, PRL, UB-NKWD, Zbrodnie komunistyczne, Zbrodnie żydowskie, Żołnierze Wyklęci. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.