Żydowski prezydent Turcji sprzedawał przemysłowcom ludzkie kości

Prezydent Turcji sprzedawał europejskim przemysłowcom, jako surowiec, kości pomordowanych przez niego greckich chrześcijan. 

Tylko uczucia przerażenia i gniewu mogą wywołać niedawno ujawnione świa- dectwa dotyczące tego, że pierwszy prezydent Turcji, Mustafa Kemal Ataturk, z którego rozkazu podczas małoazjatyckiej katastrofy wymordowano dziesią- tki tysięcy Greków,  sprzedawał  kości swoich ofiar jako surowiec europejskim przemysłowcom.  W materiale,  w  rubryce  zatytułowanej   „Stronice historii” greckiej  gazety  Kiriakatiki Elevferotipiya”,  poświęconym katastrofie  mało- azjatyckiej,  spaleniu  Smyrny  i  wymordowaniu  jej chrześcijańskiej ludności, rodzą się dwie kwestie:

"Jak żyd został przywódcą Turcji"- okładka żydowskiego tygodnika "TIME" Mustafa Kemal Atatürk Jewish /Jak Żyd został przywódcą Turcji/turkishwrestling. wordpress.com/

1- Wykorzystanie przez kemalistów szczątków  swoich  ofiar  w  oczach korespondentów „New York Times” i francuskiej „Midi”.

W grudniu 1924 zdarzył się wyciek in- formacji  o  tym, że rząd nacjonalisty- czny Mustafy Kemala sprzedał francu skim przedsiębiorcom „do użytku przemysłowego” 400 (czterysta) ton ludzkich kości co odpowiada 50.000 (pięćdziesiąt tysięcy) ludzi.

Kości, które, być może, miały pójść na przygotowanie pasz zwierzęcych i na nawozy,  były  przetransportowane  do  portu w Marsylii,  przez Saloniki, na brytyjskim statku.

2- Herve Georgelin, „Kłamstwo we francuskich archiwach w kwestii zagłady Smyrny”

A poniżej przytaczamy przekład telegramu z gazety  „New York Times”  zaty- tułowany „Pogłoski o ładunku ludzkich kości”, 1924 rok. Telegram specjalny do „New York Times”, 22 grudnia, Paryż.

Marsylia jest wyprowadzona z równowagi zaskakującą historią o tym, że do portu wpłynął statek  o nazwie  „Jean”,  pod banderą brytyjską,  z tajemniczym ładunkiem 400 ton ludzkich kości w ładowniach,  a  przez- naczonym dla tamecznych przemysłowców.

Mówi się, że kości załadowano na statek w Moudania, na wybrzeżu Mo- rza Marmara,  i  że są one szczątkami ofiar tych bestialstw,  które miały miejsce w Azji Mniejszej.  Ze  względu  na  to,  że  krążą podobne pogłoski, oczekuje się podjęcia odpowiedniego dochodzenia”.

Pod określeniem „katastrofa małoazjatycka” rozumie się ostatni etap ma- łoazjatyckiej kampanii, to znaczy koniec „grecko-tureckiej wojny 1918-1922″, ucieczkę z Turcji greckiej administracji ustanowionej, zgodnie z Traktatem z Sevres na zachodnim wybrzeżu Azji Mniejszej, w Smyrnie (natychmiast po za- wieszeniu broni podpisanego w Mudros)  a także, prawie paniczne, wycofanie się greckiej armii, po przerwaniu frontu, i już całkowite wypędzenie autochto nicznej ludności greckiej  z  Azji Mniejszej,  które  zaczęło się dużo wcześniej i zostało wstrzymane podpisaniem „zawieszenia broni z Mudros”.

UWAGA! Czytaj http://turkishwrestling.wordpress.com/

CZYTAJ TAKŻE PONIŻEJ MATERIAŁ UZUPEŁNIAJĄCY

Źródło: http://agionoros.ru

Za: http://3rm.info/39213-prezident-turcii-v-kachestve-syrya-prodaval-v-evropu-kosti-unichtozhennyh-im-grekov-hristian.html
Data publikacji: 19.09.2013

Przekład: RX

Żydo-tureckie ludobójstwo na Ormianach –  Henryk Pająk

Fragment książki pt. ” Kościół do katakumb, Polska do kasacji”

Rzeź Ormian, pierwsze tej skali ludobójstwo w XX wieku, zostało dokonane w Turcji całkowicie wtedy opanowanej przez sefardyjską żydo-masonerię, orga- nizatorkę tego ludobójstwa. 

Była  to  trwająca  kilka lat  rzeź  chrześcijańskich  Ormian  dokonana  przez żydowskich przechrztów oraz Turków jako fizycznych realizatorów tej rzezi.

Niewielu  europejskich  chrześcijan  wie,  że  historycznie  pierwszym krajem chrześcijańskim była Armenia. Dzięki misjonarzowi św. Grzegorzowi, władca Armenii przyjął chrzest około 650 lat przed chrztem Polski.

Swoją niepodległość Ormianie wywalczyli w nieprzerwanych wojnach obron- nych z Rzymem, Persami i tureckimi Portami.

W VII wieku rozpoczęły się najazdy arabskie na Armenię. Zachodnią jej część zajęły wojska chrześcijańskiego cesarstwa bizantyjskiego. Od tego czasu datu je się cykliczna emigracja (wypędzanie) Ormian na płaskowyż armeński. Tak powstają ormiańskie państewka w Cylicji i nad Bosforem.

Od XI wieku emigracje Ormian nasilają się pod naporem Turków. Pod okupa- cją turecką Ormianie pozostawali do początków XX wieku.  Na  wiele  wieków zostali zepchnięci do roli obywateli drugiej kategorii,  jak wszyscy chrześcija- nie w Turcji i jej koloniach.

Ormianie jednak heroicznie zachowywali swoją wiarę i kulturę. Mało tego – w ciągu wieków stali się intelektualną elitą Turcji. Dominowali zwłaszcza w tzw . wolnych zawodach, jak lekarze, prawnicy,  a  także nauczyciele. Irytowało to tureckich okupantów.

Pod koniec XIX wieku zaczęto stosować wobec Ormian metodę “ostatecznego rozwiązania” – ludobójczą eksterminację. Już w latach 1892 – 1896 doszło do masowych pogromów Ormian tureckich. Wymordowano wtedy około 300 000 Ormian.

Rząd sułtana Abdul Hamida nie ukrywał, że były  to  prześladowania  głównie na tle religijnym, o czym Jan Paweł II publicznie całując księgę Koranu i mó- wiąc o “braciach” islamskich, zdawał się nie pamiętać.

Do rzezi wzywali muezzini,  meczety  były  obwieszone  takimi oto ogłoszenia- mi:

Wszystkie dzieci Mahometa mają wypełnić swój obowiązek, zabić wszy stkich Ormian i splądrować oraz spalić ich mieszkania. Nikogo nie nale- ży oszczędzać – to rozkaz sułtana.

Wszyscy,  którzy  nie zastosują się do tego manifestu,  będą  uważani  za Ormian i zostaną zabici. Każdy muzułmanin dowiedzie swego posłuszeń stwa poleceniom  rządu,  zabijając  natychmiast  chrześcijan,  z którymi żył w przyjaźni.”

Wiek XX dostarczy jeszcze kilka takich aktów ludobójstwa, jakby odwzorowa- nych na rzezi Ormian: 

ludobójstwo  niemieckie  z  drugiej wojny światowej na Polakach i Żydach, przedtem  ludobójstwo żydo-bolszewików  na  dziesiątkach milionów pra- wosławnych Rosjan, eksterminacja Polaków na Kresach przez bandy ukra ińskich Rusinów spod znaku OUN-UPA, gdzie obowiązywał identyczny na kaz mordowania pod groźbą własnej śmierci za niewykonanie rozkazu lu- dobójców z UPA.

Naiwna nadzieja Ormian na poprawę ich losu pojawiła się w 1908 roku po cał kowitym  przejęciu  władzy  przez  żydo-tureckich  wychrztów  stacjonujących w tureckiej części Bałkanów, z ich centrum w Konstantynopolu i Salonikach.

Byli to tzw. “młodoturcy”. Nawoływali oni w swoim programie do szersze- go “otwarcia” Turcji na Zachód, co ujawniało ich masoński rodowód poli- tyczny.

Żądali przywrócenia konstytucji uchwalonej w 1876 roku, potem jednak zawieszonej. Powołali partię pod nazwą “Jedność i Postęp”. Stwarzało to złudne  oczekiwania  Ormian,  że  “młodoturcy”  niosą  jakieś  pozytywne zmiany w ich losie.

Już  w  1909  roku  Ormianie przekonali się, że bardzo źle ulokowali swoje na- dzieje polityczne, zwłaszcza ci Ormianie, którzy wstąpili do tej partii.

Młodoturcy rozumieli “jedność i postęp” jako powrót do władzy absolut- nej z czasów pełnej władzy sułtanów,  tylko  już  pod  ich żydomasońskim przywództwem. Celem głównym ich polityki narodowościowej było stwo- rzenie warunków do eksterminacji Ormian, rozpoczętej w końcu XIX wie ku.

W kwietniu 1909 r. doszło do masowych, dobrze zorganizowanych mordów na Ormianach w południowej Turcji.

Ludobójcza eksterminacja rozpętała się zwłaszcza w okolicy prowincji Adana gdzie wymordowano 20 000 Ormian: mężczyzn, kobiety, dzieci.  Działo  się  to już w okresie, kiedy młodoturcy całkowicie opanowali władzę nad Bosforem.

Wtedy właśnie ujawniła swoje zbrodnicze programy owa partia “Jedność i Po stęp”, zwłaszcza ich tzw. program panturański. Zakładał on stworzenie Wiel- kiego Turanu – zjednoczenie ludów tureckich od Bosforu po Ałtaj.

W praktyce oznaczało to bezlitosną  eksterminację  narodów,  które  rzekomo stały na przeszkodzie do osiągnięcia “czystości etnicznej” Turcji. W pierwszej kolejności oznaczało eksterminację Ormian, Asyryjczyków, a także Greków.

Młodoturcy”  –  około 20 000 fanatycznych sefardyjskich konwertytów na  is- lam, stanowiących rdzeń tego ruchu wiedzieli, że ich pierwszą przeszkodą na drodze do władzy nie są te trzy ludy, tylko sami Turcy i pozostałe, narody ara bskie w granicach Turcji, gdyż przed pierwszą wojną światową w skład Turcji wchodziły wielkie połacie ziem arabskich wraz ze świętymi miejscami muzuł manów – Mekką i Medyną.

Dla pozyskania poparcia Arabów wymyślili i włączyli do programu Wielkiego Turanu oszukańczy pan-islamizm.  Na zjeździe  Komitetu  “Jedność i Postęp” przyjęli uchwałę, która głosiła:

Turcja musi być krajem mahometańskim, a muzułmańskie idee i muzuł mański wpływ muszą uzyskać przewagę. Każda inna propaganda religij na musi być zakazana” (Grzegorz Kucharczyk: “Miłujcie się” nr 2/2002).

Nastał 1915 rok, drugi rok wojny światowej. Turcy usprawiedliwiali wtedy no wą falę rzezi Ormian ich rzekomą agenturalną współpracą z Rosją carską.

Czyżby agenturalną współpracą zajmowało się półtora miliona Ormian, których potem wymordowano?

Pod tym pretekstem, poza natychmiastową eksterminacją w miejscach zamie szkania, młodoturcy podjęli akcję masowych deportacji Ormian, mających o- czyścić tamte obszary z “elementu niepewnego”.

Kryptożydzi z rządu ogłaszali:

– Przy końcu wojny nie będzie już w Konstantynopolu żadnych chrześci- jan. Zostanie on tak gruntownie oczyszczony z chrześcijan, że będzie jak Kaaba (Kaaba – święte miejsce w świętej Mekce).

Na szczęście dla chrześcijan, Turcja poniosła klęskę w wojnie,  co  uratowało życie m.in. setkom tysięcy tamtejszych Greków. Z samej Anatolii zdołał uciec milion Greków. Podobnie uratowały się dziesiątki tysięcy Syryjczyków.

Obecnie, prawie sto lat po tych zbrodniach, ludobójcze skutki ruchu młodotu reckiego  –   rzeź Ormian, Greków i Syryjczyków, jest konsekwentnie pokrywa- na milczeniem przez miłującą pokój, demokrację i wolność wyznań “społecz- ność Zachodu”.

Powodem tej solidarności z ludobójcami jest to, że partia  “Jedność i Pos- tęp” była bękartem geostrategicznego planu syjonizmu  i  żydomasonerii uosobionych w klanie Rothschildów.

Chodziło o opanowanie pól naftowych na obrzeżach imperium otomań- skiego w rejonie Morza Czarnego, a następnie Rosji carskiej – rewolucja żydobolszewicka w Rosji miała wybuchnąć zaledwie półtora roku po rze ziach Ormian tureckich.

Rothschildowie założyli przedsiębiorstwo wydobywcze “Baku-Oil”.

Zasadniczą przeszkodą w realizacji ich planów byli chrześcijańscy  Ormia nie,  stanowiący intelektualną elitę tych obszarów,  choć  stanowiący  tam obywateli drugiej kategorii.

Wybrani przez agenturę syjonistów sefardyjscy Żydzi z Salonik, gdzie stanowi li większość tego historycznego miasta,  wspierani  przez  europejski syjonizm na czele z takimi rasistami żydowskimi, jak słynny Żabotyński   –  rosyjski Żyd – redaktor naczelny pisma “Młody Turek” (“The Young Turk”)   – przystąpili do ludobójczej eksterminacji Ormian jako religijno-narodowej diaspory utru- dniającej plany wielkiej żydowskiej finansjery na czele z “dynastią” Rothschil dów (O Rothschildach zob.: Henryk Pająk “Bestie końca czasu” oraz “Lichwa rak ludzkości”).

W dalszym planie młodoturkom przyświecała  idea  zawładnięcia  obszarami Palestyny pod przyszłe państwo żydowskie. Syjonistyczna hegemonia na Blis- kim Wschodzie, po stu latach wciąż jest aktualna.

Młodoturcy otrzymywali ogromne fundusze i broń na działania wywrotowe, a ich przywódcy byli wyłącznie żydowskiego (sefardyjskiego) pochodzenia.  Ich żydowskie rodowody miały korzenie włoskie i  hiszpańskie.  Już  w  1680  roku wspominany tu Sabbataj Cwi (Baruch Russo) ogłosił się  “mesjaszem” właśnie w Salonikach, skąd wyszedł również “nasz” Jakub Frank.

Wkrótce otoczony tysiącami wyznawców, Sabbataj Cwi poprowadził ich w “Wielkim Exodusie” do Palestyny  (Nathanael Kapner:  “Jews  Plotted  the Armenian Holocaust” /www.ourarrarat.com/. Przekład dla autora  –  Ra- dosław Groszek).

Podczas tej wędrówki Sabbataj Cwi  “nawrócił się”  na  islam, podobnie jak to uczynił “nasz” Jakub Frank, który wkrótce “przeszedł” na katolicyzm z chwilą przekroczenia granic Rzeczypospolitej.

W 1716  roku następca Sabbataja Cwi  obejmuje przywództwo  elitarnej  grupy sefardyjskich Żydów Konstantynopola i Salonik pod nazwą “Donmeh”, składa jącej się z wyznawców Sabbataja Cwi.

Do pierwszych lat XIX wieku ta falanga kilku już pokoleń wyznawców Sab bataja Cwi i rasistowskiego talmudyzmu,  zakamuflowanych  jako przech- rzty na islam, rozpoczęła demontaż struktur władzy w Turcji.

W 1860 roku węgierski syjonista Arminius Vambery  został  doradcą  sułtana Abdula Mecitá, jednocześnie pełniąc potajemnie rolę agenta “lorda” Rothsch ilda z Brytyjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Vambery starał się pośredniczyć w negocjacjach pomiędzy przywódcą eu ropejskich syjonistów Teodorem Herzlem, a sułtanem Abdulem Mecitem w sprawie utworzenia państwa żydowskiego w Palestynie.

Zabiegi te zakończyły się fiaskiem. Było na to za wcześnie. Do tego były po- trzebne dwie wojny światowe.

I właśnie  z  członków  “Donmehu”  sefardyjscy  konwertyci  na islam tworzą u schyłki XIX wieku Komitet “Jedność Postęp”,  później  zwany   młodoturkami.

Na czele Komitetu staje żydomason Emanuel Carraso. Powołuje on w  Ge- newie, wtedy centrum dowodzenia syjonistycznej i komunistycznej dywer sji i rewolucji, przy finansowym wsparci Rothschildów i innych bankierów żydowskich – oddział Komitetu “Jedność i Postęp”.

W latach 1902-1907 sefardyjscy Żydzi z Salonik (członkowie “Donmehu”) do- wodzący Turkami dokonują pierwszych masowych rzezi na około 300 000 tu- reckich Ormian.

Należy tu wyjaśnić historyczny źródłosłów dwóch głównych odłamów żydow- skiej diaspory – askenazyjakiego i sefardyjskiego.

Askenazim” pochodzi od Askenaza, wnuka Jafeta, domniemanego przod ka Niemców osiadłych głównie na obszarach niemieckojęzycznych, posłu gujących  się  żargonem  jidisz,  mieszaniną  niemieckiego,  hebrajskiego i języków krajów, przez które wędrowali do Niemiec.

Słowo “Sefardim” pochodzi od Sefarad  – nazwy nadanej przez Żydów okre sowi rzymskiemu w Hiszpanii. “Sefardim”  byli  i  są nazywani  we  Francji portugalscy i hiszpańscy Żydzi.

Żydzi sefardyjscy stanowią zaledwie pięć procent światowej populacji ży- dowskiej. Mieszkali w poprzednich wiekach głównie we Włoszech, Hiszpa nii, Francji, Portugalii i Północnej Afryce. Po ich wygnaniu z półwyspu ibe ryjskiego część osiadła we Francji, Anglii i Niderlandach (Holandii).

Sefardim uważają się za elitę żydostwa, osobliwą kastę, arystokrację.

Zawsze czuli i okazywali wyższość i pogardę do Askenazim.  W niektórych synagogach na Zachodzie jeszcze przed drugą wojną światową Askenazim nie mogli się mieszać z Sefardim. W Amsterdamie Żydzi sefardyjscy posia dali własną synagogę niedostępną dla Askenazim.

W okresie międzywojennym, stały napływ żydów askenazyjskich ze wschodu, głównie pseudo-żydów chazarskich, zaczął zagrażać populacji Żydów  sefar- dyjskich.

Żydzi sefardyjscy z Bordeau, bardzo wpływowi, wykształceni przemysłowcy i bankierzy, w dodatku o fizjonomiach łudząco “romańskich”, aryjskich, uwa- żali się nie tylko za arystokrację żydowską, ale za jedyny “czysty” odłam żyd- ostwa biblijnego, gardząc Askenazim z Alzacji   –   drobnymi  handlarzami  i lichwiarzami.

Przez cały wiek XVIII sefardim zabiegali u władz Alzacji o wygnanie Askenazim!

Przełom wieków XIX i XX radykalnie zmienił sytuację Askenazim na ich ko- rzyść, poprzez masową ich emigrację do USA.  W latach  1881-1910 przybyło do USA 1 562 800 Żydów askenazyjskich,  z  czego 1 100 000 z Rosji, 281 000 z Austro-Węgier (niemal wyłącznie z przeludnionej Galicji).  Razem stanowili oni 93,8 proc. wszystkich Żydów przybyłych w tym okresie do USA: byli to Ży- dzi wschodni, askenazyjscy.

Pomimo  wielkiej tolerancji w tym międzynarodowym tyglu,  jakim była  i  jest Ameryka Północna,  askenazyjscy  przybysze,  od  wieków  żyjący  przedtem  w zamkniętych gettach pod dyktatorską władzą kahałów,  także  i w USA starali się mieszkać na zwartych obszarach i reaktywować ich kahalną władzę.

Obecnie, np. Trzynasta Ave w Nowym Jorku, przez którą autor przejeżdżał  w 2008 roku, do złudzenia przypomina fotografie z przedwojennej Warszawy:

podobne “hałaty”, te same pejsy, te same nakrycia głowy i okulary o szkłach grubości dna szklanki.

Słynny wpływowy Żyd Bernard Lazare powiedział:

“Od dnia, w którym Żyd objął funkcje obywatelskie – państwo chrześci-jańskie zostało zagrożone”.

Należało coś zrobić ze straszliwym zagęszczeniem żydostwa w państwach Eu- ropy Środkowej, zwłaszcza w Polsce,  gdzie mieszkało około  3 700 000 Żydów askenazyjskich.

Te ponad 10 proc. populacji mieszkańców Polski międzywojennej było bombą z opóźnionym zapłonem.

Pewien niemiecki Żyd  powiedział,  że  wrogiem  Żydów  wschodnich  nie jest antysemityzm, tylko ich liczba! No i zrobiono. Znaleziono wyjście.  Stało się nim “Ostateczne rozwiązanie”  made in  Trzecia Rzesza  i  hitleryzm z drugą wojną światową.

W  latach  1902-1907  odbyły  się w Paryżu, wtedy już całkowicie opanowanym wraz z całą Francją przez żydostwo,  dwa kongresy młodoturków.  Celem  oby- dwu było ustalenie strategii i metod przenikania ich do tureckiej armii i  opa- nowanie jej struktur dowodzenia.

Już w 1908 roku udało się młodoturkom  doprowadzić  do  przewrotu w armii. Mając władzę nad armią turecką, zaczęli zmuszać sułtana do cał- kowitej uległości. Wkrótce stał się ich bezwolną marionetką.

Już po roku, młodoturcy masowo torturują i mordują ponad 100 000  Ormian w mieście Adana, znanym także jako Cilicia.

Ten rozdział ludobójstwa na Ormianach nigdzie nie przebija się do współ  czesnej poprawnej historiografii. Co do rzezi Ormian obowiązuje tylko rok 1915  –  data,  która  symbolizuje  ten problem.  Obowiązuje  również  tylko liczba “około” 750 000 ofiar rzezi.

Wybucha pierwsza wojna światowa.

Żydowscy młodoturcy sieją zamęt i skrytobójstwa w Turcji, przedtem finansu ją serbskiego zamachowca – masona Gawriło Principa, który morduje austria ckiego następcę tronu, arcyksięcia Ferdynanda,  co  staje  się oficjalnym deto- na torem wojny.

W drugim roku wojny żydowscy młodoturcy realizują wreszcie ich główny cel – “ostateczne rozwiązanie” problemu Ormian tureckich.

Doprowadziło to do zagłady około miliona Ormian. Pamiętajmy jednak, że u progu XX wieku zamordowali już 300 000, potem 100 000 , a niemal każde większe miasto w Turcji traci od kilkuset do kilku tysięcy Ormian.

Razem stanowi to co najmniej  półtora miliona Ormian, oprócz tego setki tysięcy Greków i Asyryjczyków.  Dwa miliony ofiar ludobójstwa  sefardyjs- kich Żydów na chrześcijańskich narodowościach w Turcji, wydają się licz bą nawet zaniżoną.

Przełomem w losach Ormian stało się objęcie władzy w Turcji przez sefardyjs kiego przechrztę na islam, wysokiej rangi masona – Mustafy Kemala “Atatür ka ”(“Ataturk” – “Ojciec Turków”). To homoseksualista i alkoholik, w dodat- ku pedofil (patrz:http://secretjews.wordpress.com/2007/04/06/ataturk-prominent-homosexual/).

W 1923 roku ożenił się tylko z powodów komercyjnych, pod presją  islamsko-ottomańskiej obyczajowości. Już po dwóch latach rozwiódł się.  Nigdy  przed małżeństwem i po rozwodzie nie miał żadnych relacji z kobietami.

Już od czasów młodości spędzonej w akademii wojskowej utrzymywał in- tymne stosunki z chłopcami i młodymi mężczyznami. Zmarł w 1938 roku z powodu choroby alkoholowej. Miał stopień generała.

W 1923 roku doprowadził do obalenia sułtanatu i przekształcenia Turcji w republikę żydomasońską. Był jej wieloletnim prezydentem (1923-1938) Zniósł kalifat i wielożeństwo. W 1934 roku parlament turecki “nadał” mu nazwisko “Atatürk” – “Ojciec Turków”.

Rok 1920: żydobolszewicy z terenów opanowanej przez nich Rosji carskiej za- opatrują swoich pobratymców tureckich w 45 000 karabinów,  300 karabinów maszynowych z amunicją i 100 milionów rubli w złocie na koszty wojny.

W 1921 roku wojska Atatürka zajmują wspólnie z rosyjskimi żydobolszewika- mi port Baku.

Ten ważny port naftowy i strategiczny żydowska mafia spod  znaku  Bnai -Brith przekazuje we władanie żydobolszewików. Rozpoczyna się darmo- wa grabież złóż naftowych Baku przez korporację Rothschildów – “Baku Oil”.

W 1921 roku młodoturcy dokonują rzezi Ormian i Greków w Smyrnie, mordu- jąc 100 000 i doszczętnie palą miasto.

To wszystko, wraz z apogeum ludobójstwa w 1915 roku, działo się na kon- to Turków; do dziś nikt nie powie, że były to talmudyczne zbrodnie Żydów sefardyjskich, tylko “Turków”.

Jaka jest historia masonerii i jej zwycięstwa w tym islamskim kraju?

Już  w  1748  roku  rząd  turecki  zaczął więzić masonów, niszcząc siedziby ich spotkań. Uratowała ich interwencja ambasadora angielskiego,  Pierwsza  loża turecka – “Philiki Hetairia” (“Przyjacielskie Towarzystwo”) powstała na po- czątku XX wieku.

W 1821 roku masoneria wywołała w Turcji powstanie, którego celem było usamodzielnienie Greków, jako sposób na destabilizację Turcji.

Działo się to w ramach serii powstań europejskich z lat 1821-1822.

Podobne do powstania tureckiego rewolty wybuchały w Hiszpanii,  Portugalii i Włoszech, a więc w monarchiach katolickich. Celem było wciągniecie caratu popierającego greckie powstanie, do wojny z Turcja , aby  uniemożliwić zbroj- ną interwencję Rosji w Hiszpanii.

Dyplomacja carska rozpoznała cel tej prowokacji i car nie dał się sprowo- kować  do  wojny   (Zob.:  Peter Bielik: “Masoneria  nieszczęście  naszych czasów”. Tytuł oryginału: “Slodomurarstwo”. Wyd. polskie 2008, s. 224).

Wreszcie w 1876 roku doszło w Turcji do przewrotu żydomasońskiego.

Dokonał tego premier Midhat Pasza, inicjowany do masonerii podczas stu diów  w  Anglii. Pozbawił on tronu sułtana Abdula Aziza,  a nowym władcą ogłosił masona Murata.

Potem dochodzą do głosu młodoturcy.

W 1908 roku dokonali przewrotu zbrojnego, po którym przywrócili konstytu- cję przyjęta w 1876 roku.

Za przewrotem stały loże żydowskie w Salonikach – filie masonerii fran- cuskiej, włoskiej, hiszpańskiej i greckiej.

Żydomasoneria turecka ukryta pod szyldem “Jedność i Postęp”, niepewna po wodzenia  przygotowywanego  puczu,  zapewniła  sobie   obietnicę  Wielkiego Wschodu Włoch, że zdoła on przekonać włoski rząd masona Lazzatiego,  aby bronił w Stambule masońskich spiskowców.

Byli zresztą trudni do dekonspiracji, spotykali się bowiem w gmachach przedstawicielstw dyplomatycznych państw zachodnich.

Oddziały dowodzone przez wojskowych masonów zamierzały ruszyć z Sa lonik i zbrojnie zająć Stambuł, lecz sułtan chcąc uniknąć wojny domowej, ustąpił.

Rok później (1909) powstał Wielki Wschód Turcji.

Jego pierwszym dokonaniem była wymiana sułtana Abdul Hamida na mario- netkę masonerii Mohameda V.

Wkrótce cały rząd turecki składał się wyłącznie z masonów, nie wyłącza- jąc ateisty Szejtema ul Islama, którego mianowali na najwyższego przed- stawiciela islamskiej władzy duchownej (A. Platonów /Płatonow/: “Tier- niowyj wenec Rossiji” /”Cierniowy wieniec Rosji”).

W czerwcu 1910 do loży “Voltaire” w Paryżu przybyła delegacja tureckich wol nomularzy. Potwierdzili oni udział tureckiej masonerii w przewrocie.

Profesor medycyny w Teheranie   –   Combes poinformował zebranych o działaniach masonerii w Teheranie.  Oznajmił,  że  loża tamtejsza była sprawczynią rewolucji w Teheranie. W odpowiedzi turecki attache woj- skowy zapewnił Combesa, że jego rząd będzie pomagał masonerii irań- skiej.

Otrzymujemy  więc  “szkoleniowy”  przykład  zbrodniczej  dywersji masonerii grasującej w danym kraju.

Nie waha się ona przed poczynaniami przeciwko krajowi swego zamiesz- kania. W ramach wspólnej akcji masonerii tureckiej, paryskiej oraz irań- skiej i włoskiej, doprowadzili do wycofania z Libii należącej wtedy do Tur cji,  większość  oddziałów  tureckich,  dzięki  czemu  Włochy mogły szybko opanować Libię w wojnie przeciwko Turcji w 1911 roku.

Masońskie rewolty przeciwko monarchiom w Turcji, Iranie i Portugalii,  stały się poligonem doświadczalnym dla podobnej rewolucji w Chinach.

Masoneria USA i Anglii grała w tej rewolucji pierwsze skrzypce.

Obalono cesarza, a na czele Chin stanął wolnomularz prezydent Sun Jat Sen.

Wkrótce Chinami wstrząsnęły wojny domowe, które ostatecznie po dru– giej wojnie światowej zakończyły się zwycięstwem komunistów wspiera- nych przez masonerię USA.

W 1913 roku żydomasoneria europejska, w tym i turecka stały się tak wszech- władne, że poprzez loże tureckie podjęła agitację i zabiegi dyplomatyczne na rzecz ponownego przyjęcia Żydów i żydowskich marranów do Hiszpani, wypę dzonych z tego kraju pod koniec XV wieku.

Potężnie wsparła to żydomasońskie dzieło powrotu, prasa masońska w Hi szpanii. Był to zarazem okres popularyzacji przez młodoturków tzw. pan- islamizmu, o którym pisał m.in. biskup J. Pelczar w swojej “Masonerii”.

Twórcą pan-islamizmu był żydomason Dżamaluddin Afgnani. Celem tego ru- chu było, jak niemal zawsze, osłabianie Rosji carskiej w ramach  międzynaro- dowego frontu przygotowującego pierwszą wojnę światową, a w niej rewolucję żydobolszewicką, która wybuchła w październiku 1917 roku, poprzedzona re- wolucją masońską (“demokratyczną”) masona A. Kiereńskiego.

Głównym prowodyrem mordów na Ormianach podczas wojny był żydomason Taalat Pasza – minister spraw wewnętrznych Turcji.

Prośby słane przez papieża Benedykta XV o zaprzestanie rzezi Ormian, ignorowali całkowicie.

Poza Ormianami, żydo-”turcy” wymordowali około ćwierć miliona chrześci- jańskich Asyryjczyków,  przedstawicieli  tego  ludu zamieszkującego Turcję, Iran, Irak, Armenię, Syrię.

Uważają się za potomków starożytnych Aramejczyków,  są  wyznawcami Kościoła chaldejskiego. Gdy sięgamy do hasła “Asyryjczycy” (“Asjorzy”) w Nowej Encyklopedii Powszechnej PWN z 1998 roku,  przeczytamy  tam obowiązujące od 90 lat kłamstwo:

“1918 tureckie pogromy – zginęło co najmniej 250 tysięcy Asyryj-     czyków”,

Tak właśnie   –   “tureckie pogromy”. Tureckie! Nigdy żydowskie, a przynaj     – mniej żydo-tureckie.

Liczba 250 tysięcy Asyryjczyków jest grubo zaniżona. Niektórzy badacze piszą o pół milionie, jeszcze inni wymieniają 700 a nawet 800 tysięcy.

W 1922 roku całkowicie zlikwidowano w Turcji monarchię i cały system rzą-    dów monarchistycznych.

Tak oto spełniła się złowieszcza zapowiedź przywódcy Iluminatów G. Mazziniego z 1871 roku, iż monarchie austriacka i turecka upadną, a upadek jednej spowoduje upadek drugiej.

Spełniło się: najpierw upadły Austro-Węgry, potem Turcja, ale także i mo- narchia rosyjska, z nich najważniejsza (“Novy Vek”, 4 sierpnia1914).

Jack Manuelian w publikacji:   “The Pounding Fathers of Modern Turkey” – “Ojcowie założyciele współczesnej Turcji”  (patrz: http://www.atajew.com/2000/02/founding-fathers.html), opierając się na ustaleniach D. Musa Pid- cocka w jego książce “Satanic Voices” (“Szatańskie Głosy”)  stwierdzał,  że

Konstantynopol bez jednego wystrzału “wpadł w łapy”  70 – 80 tysięcy okultystycznych masońskich Żydów  i  20  tysięcy  krypto-żydowskich “muzułmanów”.

Następnie w ciągu sześciu lat  rewolucji  młodotureckiej  zapoczątkowanej  w 1908 roku, po opanowaniu Konstantynopola przez sefardyjską elitę tureckich żydomasonów “młodoturków”, pierwsza wojna światowa mogła rozpocząć się zgodnie z planem.

D. Musa Pidcock w swojej pracy zbilansował chyba najbliższe prawdy liczby lu dobójstwa dokonanego przez tureckich Żydów:

półtora miliona Ormian oraz 500 tysięcy innych chrześcijan, jak Grecy, Asyryjczycy i Armeńczycy.

Autor jednak nie wspomina pierwszej rzezi Ormian z końca XIX wieku i póź- niejszych, po fali 1915 1918, które w sumie kosztowały życie ponad drugie pół miliona ofiar.

Razem więc ten pierwszy dwudziestowieczny “holokaust”  zabił  ponad  dwa miliony  przedstawicieli chrześcijańskich ludów   –   Ormian,  Armeńczyków, Greków oraz Syryjczyków.

D. Musa Pidcock myli się także pisząc, że było to pierwsze w historii nowoży- tnej ludobójstwo.

Pierwszym i do dziś niedoścignionym w liczbach, poza eksterminacją Ro sjan przez żydobolszewików od 1917 roku, była zagłada kilkunastu milio- nów “Indian” amerykańskich przez protestanckich kolonistów tego kon- tynentu.

Texe Marrs, autor książek demaskujących tajne związki, w artykule  “Sea of Blood” (“Morze krwi”) powołał się na brytyjskiego konsula,  który donosił w raporcie, że gdyby ułożyć dłonie obcięte Ormianom obok siebie, to dałoby się z nich ułożyć długą szosę.

Konsul zamieścił także zdjęcie kobiecej dłoni,  już zasuszonej, ale wciąż przechowywanej,  co  nie wzbudziło zainteresowania konsula  i  pytania, dlaczego ją przechowywano.

Texe Marrs:

“Ta zasuszona dłoń ormiańskiej  kobiety  zamordowanej  w  masakrze została wysuszona i przetrzymywana jako talizman i pamiątka przez żydomasona miasta Saloniki.

Texe Marrs nie skojarzył kabalistycznej wymowy obcinania i przechowywania zasuszonych dłoni,  zakonserwowanych  przy użyciu octu i licznych przypraw kuchennych.

Były przetrzymywane nie jako pamiątki, tylko jako talizmany w ceremo- niach  czarnoksiężników,  satanistów-okultystów,  do  rzucania  klątw  i uroków.

David Pidcock  w  swojej  książce  podaje  fragment publikacji  z masońskiego pisma “The Acacia” (“Akacja”) organu prasowego Wielkiego Wschodu Tur- cji:

Tajna Rada Młodych Turków została uformowana  i  cały ten ruch był kierowany z Salonik.  Saloniki,  to  najbardziej żydowskie  miasto w  Eu- ropie – 70 000 Żydów na 100 000 mieszkańców najbardziej odpowiadało temu celowi.

Miasto Saloniki udzieliło gościny kilku masońskim lożom, w których re- wolucjoniści mogli pracować bez obaw.  Te loże były pod ochroną euro- pejskiej dyplomacji.

I kiedy sułtan stał się wobec nich bezbronny, jego upadek był nieuniknio ny:

1 maja (! H.P.) 1909 roku przedstawiciele 45 lóż zebrali się w Istambu le  i  założyli  Wielki Wschód Ottomański  z  Mahmudem  Orphi Pashe jako Wielkim Mistrzem.

Krótko po tym powołano także Najwyższą Radę Starożytnego i Uzna nego Rytu Szkockiego,  uznanego  oficjalnie  przez masońskie  władze we Włoszech i Francji”.

David Pidcock podał źródło tej informacji: pracę Vicomte de Poncinsa: “The Powers Behind the Revolution”, s. 66.

Tło masońskiej rewolucji, jej autorstwo i  kulisy  najbardziej  autorytatywnie odsłania sir Gera Lowther z ambasady brytyjskiej w Istambule w liście do sir Charlesa Hardinga; poufny, datowany 25 maja 1910 roku:

Drogi Charles,

telegram Gorstá (Elton Gorst, konsul generalny w Kairze) z 23 kwietnia dotyczący  domniemanego  spotkania  Mohamed  Farida  jako delegata istambulskich  masonów  do  Egiptu,  uważa się za mocno powiązany  z Komitetem Partii “Jedność i Postęp”.

To skłania mnie do napisania do Ciebie wreszcie, po bardzo dużym stre- sie i głęboko poufnie, że w łonie ruchu młodotureckiego masoneria reali- zuje swoje cele.

Czynię tak zarówno prywatnie jak i poufnie, jako że ta nowa masoneria w Turcji, odmiennie niż w Anglii i Ameryce, jest w olbrzymiej części  taj- na i o charakterze politycznym, a informacje na te tematy są dostępne jedynie pod klauzulą najściślejszej tajemnicy.

Ci, którzy odważą się zdradzić polityczne tajemnice, w końcu ogarnięci przerażeniem wpadną w długie ręce mafii.

Jak zapewne jesteś świadom, ruch młodoturecki w Paryżu był całkowi- cie odcięty i w większości ignorancki co do wewnętrznych spisków i taj nych działań promieniujących z Salonik.

Saloniki zamieszkuje  około 140 tysięcy  (? � H.P.)  mieszkańców,  z  któ- rych 80 tysięcy to hiszpańscy Żydzi i 20 tysięcy Żydów z sekty Sabbata- ja Cwi i różnych krypto-Żydów, zewnętrznie wyznających islam. Wielu z hiszpańskich Żydów w przeszłości uzyskało obywatelstwo państwa wło- skiego i są masonami afiliowanymi do lóż włoskich.

Żydowski burmistrz Rzymu, Natan, jest masonem wysokiego stopnia, a włoscy premierzy, Żydzi Luzatti i Sonino wraz z innymi żydowskimi se- natorami i posłami są także masonami.

Twierdzą,  że  zostali  założeni przez Ryt Starożytny i Uznany Obrządku Szkockiego. Ogniskiem ruchu młodotureckiego jest miasto Saloniki i jego żydowska społeczność, Atatürk także pochodzi z Salonik, a motto: “Wol- ność”, “Równość”, “Braterstwo”  – motto młodoturków jest także mottem włoskiej masonerii.

Krótko po rewolucji 1908 roku, kiedy Komitet ukonstytuował się w Stam- bule, stało się powszechnie wiadomym, że jego czołowi przywódcy są ma sonami.”

David Pidcock w swojej książce cytuje fragment z “The Times History of The War”, tom XIV, s. 308:

Saloniki  ze  swoimi  osiemdziesięcioma  tysiącami  Żydów  mówiącymi swym dawnym hiszpańskim dialektem, były żydowskim gniazdem;

i kto mógłby prócz Żyda z jego historią wiecznego koczownika, tak łatwo porzucić swe dotychczasowe schronienie?

Kombinacja lojalności i materialnego interesu czyniła Żydów sefardyjs- kich ludem osiadłym przy Turkach. Stali się bardziej związani z Turka- mi dzięki krypto-żydowskiej społeczności muzułmańskiej “Donmeh”, po- chodzącej   bezpośrednio  od  sefardyjczyków   “nawróconych”   w  wieku XVII na islam.

Donmehów reprezentował Djavid Bey,  minister finansów  /…/,  a  przez Orientalną Freemasonry, które było przez nich kontrolowane, salonika- ńscy sefardyjczycy byli od samego początku związani z ruchem młodo- tureckim.

W Turcji jak i na Węgrzech, z tych samych połączonych motywów ambi cji  i  wdzięczności,  wywalczyli sobie pozycję rasy rządzącej, dostarcza- jąc elementu intelektualnego nowemu tureckiemu nacjonalizmowi.

Autor typowego opisu Ruchu Pan-turańskiego, który nosi bardzo turec- kie nazwisko Takin Alp, uważany za Żyda z Salonik,  wzmacnia przeko- nanie,  że  sekularyzacja  i  antyislamskie tendencje,  które są typowym rysem pan-turanizmu, były częściowo wynikiem wpływów żydowskich.”

David Pidcock wierzy głęboko w istnienie żydomasońskiej konspiracji  –  pi- sze dalej J. Manuelian – skierowanej przeciw ortodoksyjnym Żydom i ortodo ksyjnym chrześcijanom wraz z konspiracją działań maskujących.

Pisze:

“Konspiracja hucpiarska (Chutzpah, chucpa: termin żydowski oznacza jący bezwstydną bezczelność) typu dezorientacyjnego jest bardzo dob- rze udokumentowana”.

Właśnie  tego  rodzaju  konspiracja  może  wyjaśnić  przyczynę  zaprzeczania Pierwszego Ludobójstwa XX wieku w czasie pierwszej wojny światowej.

Ryzyko ujawnienia pełnej prawdy byłoby  zbyt  kosztowne.  Taka  konspiracja chucpiarska o charakterze maskującym istnieje także w odniesieniu do Dru- giego Ludobójstwa w czasie Drugiej Wojny Światowej (Chodzi o milczącą zgo- dę syjonizmu światowego, głównie amerykańskiego,  na  zagładę  kilku milio- nów Żydów askenazyjskich – H.P.).

David Pidcock twierdzi w swojej pracy,

że kiedy syjoniści zorientowali  się  na  przełomie  wieków  XIX i XX,   iż   olbrzymia większość ubogich Żydów europejskich  nie  była zaintereso wana emigracją do nowej ojczyzny w Palestynie, którą T. Herzl próbo- wał odkupić od sułtana ottomańskiego imperium, a ten odrzucił tę ofer tę, skłoniło T. Herzla do przyjęcia szatańsko mistrzowskiego planu,  któ ry  umożliwił syjonistom uzyskać Palestynę dzięki sztucznie wykreowa nemu  wśród  narodów  europejskich współczuciu z powodu  ofiar  Holo- kaustu tychże bied- nych Żydów odmawiających wyjazdu do Palestyny.

Plan okazał się skuteczny, choć zginęły miliony, a powodzenie planu wy nikało z wcześniejszego  doświadczenia  uzyskanego   przez  konspirato- rów   w  czasie Holokaustu Ormian. W rzeczywistości – kończy J. Manue- lian – Holokaust ormiański by poligonem doświadczalnym dla później- szego Holokaustu żydowskiego.

To wszystko może być prawdą i najpewniej jest taką poza jedną supozycją obydwu tych autorów.

T. Herzl, który został w 1904 roku  zamordowany  przez  “nieznanych spraw- ców”, chyba nie mógł “przewidzieć” lub zaplanować z tak olbrzymim wyprze- dzeniem czasowym, żydowskiego Holokaustu drugiej wojny światowej,  bo  je- szcze nie rozegrała się nawet pierwsza.

Ten “szatańsko-mistrzowski plan” zrodził się w głowach żydowskich przywód ców wiele lat po pierwszej wojnie światowej.

Jemu właśnie było podporządkowane promowanie Hitlera, który niedwuz nacznie w “Mein Kampf” dał do zrozumienia, co zrobi z Żydami.

Był potężnie finansowany przez żydowski syndykat finansowo-przemysło wy, wspierany logistycznie w kampanii na rzecz jego awansu kanclerskie- go, potem gwałtownego rozwoju jego machiny wojennej.

W tym planie  tkwił Chaim Weizmann,  który  w  1936 roku  wypowiedział niezrozumiałą ani dla gojów, ani dla milionów europejskich  Żydów  aske- nazyjskich liczbę sześciu milionów Żydów, którzy muszą “użyźnić” ziemię przyszłego państwa Izrael.

Oto główni żydowscy ludobójcy tureckich Ormian:

Tallaat Pasza (1874- 1921) powszechnie uważany za Turka, w rzeczywistości sefardyjski Żyd z syndykatu zbrodni pod nazwą “Donmeh”.

Pełnił funkcję ministra spraw zagranicznych  Turcji  w  czasie  pierwszej wojny światowej. Członek loży “Wskrzeszona Macedonia”, Wielki Mistrz masonerii Rytu Szkockiego w Turcji.  Jeden  z  głównych organizatorów i nadzorców ludobójstwa na chrześcijanach, które pochłonęło około dwóch milionów ofiar.

Tallaat Pasza oznajmił cynicznie:

Poprzez koordynaację deportacji Ormian do wyznaczonych miejsc odosobnienia  (Takie zwroty jako  “wyznaczone  miejsca odosobnie- nia”, zadziwiająco pokrywają się z frazeologią hitlerowców  i  żydo- bolszewików) w okresie niskich temperatur, zapewniamy im wieczne odpoczywanie”.

Z podobnie sadystycznym cynizmem hitlerowscy kaci żartowali, że obóz kon- centracyjny dla duchowieństwa w Dachau,  jest  idealnym miejscem do  “kon- templacji” księży polskich.

Djavid Bey: sefardyjski mason – syjonista z grupy “Donmeh”.

Minister finansów w rządzie  Tallaata Paszy.  Organizował  finansowanie żydowskiej rewolucji  w  Turcji  z dotacji Rothschildów.  Zamordowany  w ramach wewnętrznych porachunków tej bandy ludobójców, zapewne jako rywal do stanowiska premiera.

Messim Russo

– asystent Djavida Beya.

Rafik Bey, bardziej znany pod nazwiskiem Refik Saydam Bey.

Redaktor naczelny “tureckiej” gadzinówki “Prasa rewolucyjna”. W 1939 roku został premierem.

Emanuel Krasow, żydowski propagandysta w ramach rewolucji mołodotur ków.

Przewodził delegacji rewolucyjnej do sułtana Abdula Hamida. Oświadczył wtedy sułtanowi: “naród usunął ciebie z urzędu”.

Nie wyjaśnił, jaki to naród usuwa sułtana. Gdyby sułtan  nie  był  już  spę- tany przez terror sefardyjskich lóż, Krasow skończyłby na szubienicy. Ale też nie pozwoliłby sobie na taką zuchwałość.

Władymir Żabotyński (Jabotynsky) urodzony w Rosji.

W 1908 roku na polecenie międzynarodówki syjonistycznej  przeniósł  się do Turcji wspierany finansowo i politycznie przez brytyjską filię Bnai- Bri th oraz jej członka, syjonistycznego milionera z Holandii Jacoba Kahna.

Redaktor prasy młodotureckiej. Później założyciel terrorystycznej organi zacji IRGUN w Palestynie – Izraelu.

Aleksander Helphand, bardziej znany jako “Parvus”.

Finasista-geszefciarz, współpracownik Rothschildów i całej mafii żydow- skiej finansjery USA, która finansowała Trockiego i bandę Lenina.

Redaktor naczelny syjonistycznej gazety tureckojęzycznej “Młoda Ojczyz na”.

Mustafa Kemal “Atatürk” (1881-1938).

Żyd sefardyjski – z hiszpańskich Sefardim, via Włochy – Turcja. Jeszcze jako  Mustafa Kemal  uczęszczał  do  szkoły  podstawowej zwanej  “Semsi Effendi”, prowadzonej przez Szymona Cwi.

Wieloletni (dożywotni) premier Turcji. Kiedy Hitler doszedł do władzy w 1933 roku,  ponad  12 000 niemieckich  Żydów zostało przyjętych na stały pobyt przez “turecki” rząd Atatürka.

Po tym przeglądzie drogi sefardyjskich Żydów z Salonik i całego Konstantyno pola do władzy w Turcji,  łatwo zrozumieć,  dlaczego światowe żydostwo, jego wszechwładne mendia zamilczają “na śmierć” żydowskie ludobójstwo na tu- reckich chrześcijanach:

Ormianach, Grekach, Syryjczykach.

Od wielu lat mafiozem tej akcji jest Abe Foxman, herszt “Antidefamation Le- ague” – “Ligi Przeciw Zniesławianiu” (Żydów).  To  “zbrojna” propagandowa światowa Piąta Kolumna terroryzująca świat i tłumiąca prawdę o syjonizmie.

Milczenie o rzezi Ormian syjoniści wymuszają z dwóch powodów:

– dochodzenie w sprawie ludobójstwa chrześcijan  w  Turcji nieuchronnie wykazałoby opinii światowej, że były to zbrodnie nie tureckie tylko żydow skie;

– uznanie tej monstrualnej rzezi Ormian automatycznie odebrałoby pal- mę  pierwszeństwa  “Holokaustowi”  Żydów  europejskich,  dokonanemu przez Niemców, ale z wybitną milczącą zgodą i co gorsze   –  bratobójczą biernością żydostwa amerykańskiego i brytyjskiego.

Ludobójstwo żydowskie na Ormianach i innych ludach chrześcijańskich  w Turcji posiada dodatkowo dwa wyróżniki:

– jako wojnę talmudycznego żydostwa z chrześcijaństwem, bowiem mordo wano nie tylko Ormian,  lecz wszystkich przedstawicieli chrześcijańskich narodowości w Turcji;

– nie było żadnego usprawiedliwienia  tej rzezi chrześcijan,  przynajmniej na taką skalę.

Jeżeli posądzano Ormian o agenturalność na rzecz Rosji, to dlaczego mor dowali Greków, Syryjczyków, Asyryjczyków?                                                               I dlaczego wymordowali aż półtora miliona Ormian –  czyżby wszyscy byli agentami Rosji, w tym setki tysięcy dzieci?

Kończąc tę wstrząsającą drogę krzyżową chrześcijańskich Ormian, przywołaj my  wypowiedź uczciwego Żyda  –  Nathaniela Kapnera,  tym cenniejszego dla kontekstu zbrodni wychrztów sefardyjskich w Turcji, że autentycznego żyda- nefity, który przyjął wiarę chrześcijańską.

– Ja, brat (zakonnik – H.P.) Nathaniel Kapner, były żyd, a teraz ortodo-ksyjny chrześcijanin, uczynię wszystko co w mojej mocy, aby zdemasko wać żydów, ponieważ nie są oni niewinnymi ofiarami prześladowań, ale to oni rozpalili niechęć i wrogość do siebie z powodu swojej koczowniczej historii między narodami.

Żydzi  w  rzeczywistości są  bowiem  najbardziej  zaciekłymi  sprawcami niewyobrażalnych  rasistowskich zbrodni,  nieznanych  kiedykolwiek  w historii świata.

A właśnie Holokaust Ormian, za który żydzi ponoszą odpowiedzialność, jest jaskrawym przykładem żydo-rasistowskich zbrodni.

_______________________________

Opisem genezy i przebiegu ludobójstwa na Ormianach, kończymy wątek filo-islamizmu Jana Pawła II.

Zarazem otwiera to fatalny w skutkach dla Kościoła katolickiego wątek filożydzizmu, całkowicie fałszywie zwanego “filosemityzmem”.

____________________

Henryk Pająk

Fragment książki pt. ” Kościół do katakumb, Polska do kasacji”
Za; http://edgier25.wordpress.com/2013/09/21/zydowski-prezydent-turcji-sprzedawal-przemyslowcom-ludzkie-kosci/
Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii EDUKACJA, FILMY - MUZYKA, FINANSE GOSPODARKA, FINANSJERA ŚWIATOWA, HISTORIA EUROPY, HISTORIA WSPÓLCZESNA, HISTORIA ŚWIATA, Holokaust, ISLAM, IZRAEL, JUDAIZM - ŻYDZI, KOMUNIZM, MASONERIA, WALKA Z WIARĄ KATOLICKĄ, Zbrodnie żydowskie. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.