Opowieść o zdradzie – cz. 2 – Stuart Littlewood [Palestyna – Izrael]

A Story of Betrayal – 2 – Stuart Littlewood;   http://mycatbirdseat.com/2012/09/32573stuart-littlewood-a-story-of-betrayal-1 – 17.09.2012
tłumaczenie Ola Gordon

Od redakcji: W tym artykule, trzecim w serii siedmiu, Stuart Littlewood przypomina byśmy nie tracili z oczu tego o co chodzi w palestyńskiej walce o wyzwolenie. Politycy sympatyczni wobec Izraela powinni wiedzieć, że Izrael nie ma w ogóle powodu by być tam gdzie jest.

Zbudowany jest na ziemi po palestyńskich wioskach, które żydowscy terroryści wyczyścili etnicznie w maju 1948 roku, tuż zanim ogłoszono powstanie państwa Izrael. Wieśniacy zostali zmuszeniu do ucieczki by ratować życie. Miało to miejsce, kiedy skończył się mandat Brytyjczykom i pakowali się do wyjazdu. To i wiele innych okrucieństw dokonano, kiedy politycy patrzyli w drugą stronę. Każdego dnia ignoranccy politycy przytakują większemu bezprawiu, większej niesprawiedliwości i większego nieszczęścia, bo są zbyt ciemni by odkryć prawdę o Ziemi Świętej, zbyt chętni do uwierzenia w izraelską propagandę, lub brakuje im kręgosłupa moralnego do ego stopnia. że dają się przekupić. Oni ubliżają publicznej przyzwoitości. I są niedouczone wynajęte pismaki, które za pieniądze głoszą izraelską propagandę!

“W 1948 roku 85% Palestyńczyków w części Palestyny, która stała się Izraelem, wypędzono, 675 miast i wiosek wyludniono, a grunty i nieruchomości skonfiskowano. To doświadczenie Palestyńczycy nazywają swoją NAKBĄ (katastrofa)” – dr Salman Abu-Sitta, “The Return Journey” [Podróż powrotna]

Zgodnie z Rezolucją 194 ONZ i Powszechną Deklaracją Praw Człowieka oni mają prawo powrotu do ojczyzny, granice sprzed roku 1948 są nadal ważne i dobrze określone, jeszcze bardziej zasadne! Ale jak mogliśmy się spodziewać, Izrael odmawia uznania praw innych i nie pozwoli im na powrót. Palestyńskie wioski i miasta zrównali z ziemią, etnicznie wyczyścili i zlikwidowali syjonistyczni Żydzi jako część izraelskiej polityki wymaż – ich -z – mapy. . . Ich mieszkańców zrobili uchodźcami w pobliskiej Gazie i sąsiadujących krajach, i tam mieszkają w żałosnych obozach. Przezacny John Pilger, od dawna nieugięty działacz i obrońca wyzwolenia Palestyny napisał:

“Czystki etniczne Palestyny są w takim samym stopniu krucjatą Ameryki jak Izraela. 16 sierpnia [2007] administracja Busha ogłosiła bezprecedensową $30 mld “pomoc militarną” dla Izraela, czwartej największej potęgi militarnej świata, potęgi lotniczej większej od Brytanii, potęgi nuklearnej większej niż Francja. Żaden inny kraj na świecie nie ma takiego immunitetu, pozwalającego na bezkarne działania, jak Izrael. Żaden inny kraj nie ma takiej historii bezprawia: żadna ze światowych tyranii nawet mu nie dorównuje. Porozumienia międzynarodowe, takie jak Traktat o Nierozprzestrzenianiu Broni Nuklearnej, podpisany przez Iran, jest ignorowany przez Izrael. Nie było nic podobnego w historii ONZ” – John Pilger, sierpień 2007.

Podziobana Brama Syjonu: symbol żydowskiej determinacji. Zbudowana dla Sulejmana Wspaniałego w 1540 roku, jedna z ośmiu bram w murach jerozolimskiego starego miasta. jest naprzeciw góry Syjonu i prowadzi do dzielnic ormiańskiej i żydowskiej. W średniowieczu Żydzi z miasta mieli klucze do tej bramy, i dlatego nazywana jest “Bramś do żydowskiej dzielnicy”. XX-wieczni syjoniści byli zdecydowani przejąć i kontrolować miasto, mimo że ONZ ogłosił je strefą międzynarodowa. Po opuszczeniu Palestyny przez Brytyjczyków w 1948 roku brama została podziurawiona pociskami w bitwie o dzielnicę żydowską. Palmach, grupa należąca do żydowskiej organizacji terrorystycznej Haganah, zdobyła ją ale nie utrzymała. W wojnie 6-dniowej w 1967 roku siły izraelskie weszły przez Bramę Syjonu by ‘wyzwolić’ stare miasto od Jordańczyków, tym razem nie napotkali na opór. [photo: Stuart Littlewood]

W 1937 roku Komisja Peela zadeklarowała, że brytyjskie obietnice złożone Arabom i syjonistom były nie do pogodzenia i niewykonalne. Za późno Brytania porzuciła swoje zobowiązania wobec syjonistów i rozpoczęła rozmowy o palestyńskim państwie o gwarantowanej większości arabskiej i ochronie mniejszości.

Syjoniści zareagowali z wściekłością. Ich podziemna organizacja wojskowa Hagahah jak i inne grupy, rozpoczęli panowanie terroru w okresie poprzedzającym II wojnę światową. Kontynuowała ataki na Brytyjczyków po wojnie i próbowali sprowadzić setki tysięcy żydowskich uchodźców.

W 1946 roku wysadzili w powietrze 7-piętrowe skrzydło Hotelu King David w Jerozolimie, siedzibę brytyjskiego rządu mandatowego, zabijając 91 osób. Ten akt terrorystyczny dokonany był z rozkazu Davida Ben-Guriona w odwecie na aresztowanie członków Haganah, Irgunu i Gangu Sterna, podejrzanych o ataki na Brytyjczyków. Następnie przemyślał sprawę i odwołał rozkaz, ale dokonał go Menachem Begin, dowódca Irgunu. Obaj – Ben-Gurion i Begin, za których głowy, jako terrorystów, wyznaczono duże nagrody, zostali premierami Izraela.

Imponujący Hotel King David (na horyzoncie), cel żydowskich terrorystów w 1946 roku. [photo: Stuart Littlewood]

W tym okresie Stany Zjednoczone wydawały się niechętni pozwolić uciekającym z Europy Żydom na zamieszkanie na pustych przestrzeniach Ameryki północnej, woleli uczestniczyć w syjonistycznej grze i widzieć ich podążających do Palestyny. W roku 1945 nowy amerykański prezydent, Harry Truman, przedstawił Arabom kiepską wymówkę: “Przykro mi, panowie, ale muszę odpowiedzieć setkom tysięcy tych, którzy pragną sukcesu dla syjonizmu; wśród moich wyborców nie mam setek tysięcy Arabów”.

Ale Trumana często rozdrażniało syjonistyczne lobby i przy jednej okazji wyrzucił  z Białego Domu delegację za ich cholerne wybryki. Napisał:

“Bardzo się obawiam, że Żydzi są jak wszyscy przegrani. Kiedy dostaną się na górę będą tak samo nietolerancyjni i okrutni jak ludzie byli względem nich, kiedy byli pod spodem”.

Amerykański autor Gore Vidal przedstawił intrygujący pogląd:

“Pod koniec lat 1950 ten światowej klasy bajczarz i okazjonalny historyk, John F Kennedy, opowiadał mi jak w 1948 roku Harry S Truman, kiedy startował w wyborach prezydenckich, został niemal przez wszystkich opuszczony. Wtedy do [pociągu kampanijnego pewien amerykański syjonista przyniósł mu w walizce 2 miliony dolarów w gotówce.  „To dlatego tak szybko przepchnięto nasze uznanie Izraela„. Ponieważ ani Jack ani ja nie byliśmy antysemitami (w przeciwieństwie do jego ojca i mojego dziadka), traktowaliśmy to, jako kolejną zabawną historyjkę o Trumanie i beztroską korupcję amerykańskiej polityki”.

Już wtedy ten ożywiony przez Brytanię potwór tracił kontrolę. Oszukani i wywłaszczeni Arabowie byli oburzeni. Od tego czasu to nieuniknione zderzenie było śmiertelnie szkodliwe dla stosunków zachodu z islamem.

 

Zniszczony pociskami i podziurawiony Jenin: opowieść o palestyńskim oporze napisana jest na każdej ulicy. [photo: Stuart Littlewood]

Kiedy przemoc narastała, Gandhi był tak poruszony, że skomentował to:

“Palestyna należy do Arabów w takim samym sensie jak Anglia należy do Anglików. Oni (Żydzi) popełnili straszny błąd narzucając się w Palestynie z pomocą Ameryki i Brytanii, a teraz z pomocą jawnego terroryzmu”.

Mandat miał się zakończyć w 1948 roku i zmęczona Brytania wręczyła problem ONZ i przygotowała się do opuszczenia Ziemi Świętej, pozostawiając beczkę prochu z zapalonym lontem.

Nowo utworzona ONZ uważała, że uratuje sytuację podziałem Palestyny na państwo arabskie i żydowskie, i ogłoszeniem Jerozolimy miastem międzynarodowym. Ale to dało Żydom 55% Palestyny, kiedy stanowili jedynie 30% populacji. Liga Arabska i Palestyńczycy oczywiście odrzucili to.

Mapa 1: 1947 – podział Palestyny przez ONZ

Na mocy tego Planu Podziału Żydzi otrzymali 55% kraju (łącznie z Tel Awiwem / Jaffą i Haifą, M Galilejskie i bogatą w zasoby naturalne Negev), mimo że stanowili tylko 1 / 3 populacji (548.000 na 1.750.000) i posiadali tylko 6% gruntów. Społeczność żydowska zaakceptowała Plan Podziału; Palestyńczycy (poza członkami partii komunistycznej) i kraje arabskie ją odrzuciły.

Plan Podziału Palestyny z 1947 roku nigdy nie został sprawdzony. W tamtych czasach, jak zauważyli pewni komentatorzy, członkami ONZ nie były kraje afrykańskie, a większość krajów arabskich i azjatyckich była jeszcze koloniami. Był to głównie klub białych kolonialistów. Sami Palestyńczycy nie mieli żadnego przedstawicielstwa i nawet ich nie konsultowano.

Pierwsze głosowanie nie dało wymaganej większości 2 / 3: 25 głosowało za podziałem, 13 przeciwko, a 19 wstrzymało się. Żeby zapewnić swój sukces drugiego głosowania, zastosowano wiele sztuczek wobec mniejszych krajów, ale znowu nie osiągnięto większości. ”Podczas trzeciej próby przekonano Francję by weszła “na pokład, kiedy USA zagroziło wycofaniem się z udzielenia potrzebnej pomocy po II wojnie światowej, i 29 listopada ONZ przegłosowała podział Palestyny na 3 części: państwo żydowskie na 14.000 km kw z 558.000 Żydami i 405.000 palestyńskimi Arabami; państwo arabskie na 11.500 km kw z około 804.000 palestyńskimi Arabami i 100.000 Żydami. Jerozolima, łącznie z głównymi miejscami religijnymi, będzie miała administrację międzynarodową.

Mapa 2: Izrael i palestyńskie terytoria pod okupacją

Na koniec wojny w 1948 roku Izrael zajmował już 78% kraju, łącznie z połową terytorium przyznanego przez ONZ Palestyńczykom. Około 750.000 Palestyńczyków mieszkających na terenie tego, co znane było jako Izrael stało się uchodźcami: tylko 100.000 pozostało w swoich domach. Ponad 418 wiosek (2 / 3 palestyńskich wiosek) Izrael systematycznie niszczył, kiedy ich mieszkańcy je opuścili lub zostali z nich wypędzeni. Terytorium arabskie teraz zmniejszyło się do 22% kraju, Zachodni Brzeg został przejęty przez Jordan, a Gaza przez Egipt. Linia Rozejmu z 1949 roku (tzw. “zielona linia”) pozostaje de facto granicą państwa Izrael do dzisiaj. Od 1988 roku, kiedy Palestyńczycy uznali Izrael w tych granicach, to stworzyło podstawę opcji dwu krajów.

Po tym oszustwie szybko nastąpiły haniebne wydarzenia w Deir Yassin, Lod i Ramle, kiedy ponad 700.000 palestyńskich Arabów wypędzono z domów i ziemi, i do dnia dzisiejszego odmawia im się prawa powrotu. Nie otrzymali żadnej kompensacji, a po ich wypędzeniu ich siły izraelskie wymazały setki arabskich wiosek i miast, i od tej pory siłą zajmowały coraz więcej palestyńskich terenów.

LISTEN TO THE PALESTINIAN NATIONAL ANTHEM
ADALAH’S INTERACTIVE MAP OF ISRAELI EXPROPRIATION OF PALESTINIAN LAND
INTERACTIVE MAP OF ISRAELI ILLEGAL OCCUPATION OF PALESTINE

[Powyższe linki: (1) palestyński hymn, (2) interaktywna mapa izraelskiej ekspropriacji terenów palestyńskich i (3) interaktywna mapa nielegalnej okupacji Palestyny]

Następny dzień, 15 maja, Palestyńczycy pamiętają jako Dzień al.-Nakba (Katastrofa), początek kampanii terroru wojskowego, która zmusiła 3 / 4 miliona Palestyńczyków z ich ojczyzny, żeby pomieścić żydowskie państwo. Dla spełnienia izraelskich ambicji terytorialnych dokonano 34 masakry.

Wydarzeniem na stałe wyrytym w palestyńskiej pamięci jest masakra w Deir Yassin dokonana przez dwie syjonistyczne grupy terroru, Irgun i Gang Sterna. Kwietniowego poranka w 1948 roku 130 ich bojowników dokonało ataku o świcie na arabskie miasteczko zamieszkałe przez 750 Palestyńczyków, na zachód od Jerozolimy. Początkowo atak został odparty, a kiedy w sukurs przybył oddział Haganah z moździerzami, Arabowie zostali pokonani. Irgun i Gang Sterna, upokorzeni koniecznością wezwania pomocy, rozpoczęli operację “czyszczenia”, w której systematycznie mordowali co najmniej 100 mieszkańców – w większości kobiet, dzieci i starców. Następnie Irgun przesadził z liczbą, mówiąc o 254 osobach, żeby wystraszyć inne arabskie miasta i wioski.

Haganah pomniejszała swój udział w ataku i później powiedziała o masakrze:

“ona zhańbiła sprawę żydowskich bojowników i znieważyła żydowskie wojsko i żydowską flagę”.

Dair Yassin zasygnalizował złowieszczy początek celowego programu Izraela depopulacji arabskich miast i wioseki zniszczenia kościołów i meczetów – by zrobić miejsce dla przyjeżdżających ocalonych z holokaustu i innych Żydów. W każdym języku była to czystka etniczna, reakcja łańcuszkowa, której skutkiem jest stworzenie dzisiaj około 4 milionów palestyńskich uchodźców.

W roku 1949 syjoniści przejęli niemal 80% Palestyny, wywołując opór trwający do dzisiaj. Wielu Żydów potępia politykę syjonistów i wstydzi się tego, co zrobiono w ich imieniu.

Rezolucja 194 ONZ wezwała Izrael do pozwolenia Palestyńczykom na powrót na ich ziemie. Wiele razy ją przywoływano, ale Izrael nadal ją łamie. Izraelczycy są także oskarżani o naruszenie Art. 42 Konwencji Genewskiej przemieszczając osadników na terytoria palestyńskie, i o jeżdżenie jak na łysej kobyle po prawie międzynarodowym ich okupacją Strefy Gazy i Zachodniego Brzegu.

Ale wypędzanie i przenoszenie zawsze były kluczową częścią syjonistycznego planu. Według historyka Benny Morrisa żaden wiodący lider syjonistyczny nie mógł wyobrazić sobie przyszłej koegzystencji bez wyraźnej fizycznej separacji dwóch narodów.

David Ben-Gurion, pierwszy premier Izraela, miał powiedzieć:

“Poprzez przymusowe transfery mamy ogromny teren (na osiedlanie). . . Popieram przymusowy transfer. Nie widzę w tym nic niemoralnego”.

Pokazał zdumiewającą szczerość przy innej okazji kiedy powiedział:

“Gdybym był arabskim liderem, nigdy nie układałbym się z Izraelem. Przejęliśmy ich kraj. Pewnie, Bóg go nam obiecał, ale czy to ich sprawa? Nasz Bóg nie jest ich. My pochodzimy z Izraela, to prawda, ale 2.000 lat temu, czym to jest dla nich? Był antysemityzm, naziści, Hitler, Auschwitz, ale czy to była ich wina? Oni widzą tylko jedno: przyszliśmy tutaj i ukradliśmy ich kraj”.

Gen. Moshe Dayan i Ariel Sharon podczas wojny yom kippur

Gen. Moshe Dayan, bohater wojny 6-dniowej (1967), poinformował Palestyńczyków na terytoriach, że

“będziecie nadal żyć jak psy, jeśli ktoś sobie życzy może odejść, i zobaczymy dokąd ten proces doprowadzi”.

Od tego czasu to wydaje się być powszechnym stanowiskiem.

W 1967 roku Izrael odczuł liczne arabskie groźby zaprojektowane dla sprawdzenia syjonistycznych ambicji, łącznie z blokadą ich portu nad M Czerwonym. W wyniku serii ataków wyprzedzających przeciwko Egiptowi, Syrii, Jordanowi i Irakowi, Izraelowi udało się podwoić obszary pod jego kontrolą.

Faktycznie, w wyniku wojny 6-dniowej Izrael skonfiskował ponad 52% terenów na Zachodnim Brzegu i 30% w Strefie Gazy, naruszając prawo międzynarodowe i Kartę ONZ, która mówi, że kraj nie może odnosić korzyści terytorialnych w wyniku wojny. Donoszono, że Izrael zdemolował 1.338 palestyńskich domów na Zachodnim Brzegu i zatrzymał bez procesu około 300.0.00 Palestyńczyków

Rada Bezpieczeństwa ONZ uchwaliła Rezolucję 242, która podkreśliła “niedopuszczalność przejmowania terytorium przez wojnę” i wzywała do “wycofania izraelskich wojsk z terenów zajętych w ostatnim konflikcie”. W większości została ona zignorowana, gwarantując w ten sposób dalszy konflikt w regionie.

Izraelski najbardziej niesławny premier, Ariel Sharon, rozsławił się w 1953 roku, kiedy jego tajny szwadron śmierci, Unit 101, wysadzał domy i zmasakrował 69 palestyńskich cywilów – połowa z nich kobiety i dzieci – w Qibya na Zachodnim Brzegu. Później jego żołnierze zniszczyli 2.000 domów w Strefie Gazy, czyniąc bezdomnymi 12.000 ludzi, i deportując setki młodych Palestyńczyków do Jordanu i Libanu.

Potem w 1982 roku zorganizował izraelska inwazje na Liban, w wyniku której ginęli Palestyńczycy i Libańczycy, w tym wiele dzieci. Izraelski sąd uznał go pośrednio odpowiedzialnym za masakrę Palestyńczyków w obozach dla uchodźców w Sabra i Chatila i usunął go z urzędu. Ale jego wygnanie nie trwało długo.

Pod koniec 1967 roku na Zachodnim Brzegu i w Jerozolimie były 3 nielegalne żydowskie osiedla. Do końca 2005 roku było ich 177. “Kiedy zasiedlimy tę ziemię’ powiedział w 1983 roku ówczesny szef sztabu izraelskich sił zbrojnych, Rafael Eitan, “wszystko co będą mogli zrobić Arabowie to łazić jak odurzone karaluchy w butelce“.

Za; http://gazetawarszawska.com/2012/11/17/opowiesc-o-zdradzie-cz-1/
Ten wpis został opublikowany w kategorii IZRAEL, JUDAIZM - ŻYDZI, PALESTYNA, POLITYKA. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.