DYWIZJA SS „GALIZIEN” – Zbrodnie wojenne ukraińskich żołnierzy SS-Galizien – GRZEGORZ MOTYKA

————————————————————————————————————————————————————

 Zbrodnie popełnione podczas wojny 

 „Obecnie toczy się śledztwo Instytutu Pamięci Narodowej w sprawie zbrodni wojennej popełnionej w Hucie Pieniackiej.

28 lutego 1944 zamordowano tam 868 Polaków.  — 16 kwietnia 1944 roku ukraińscy żołnierze mieli zmasakrować Polaków w Chodaczkowie Wielkim, gdzie zginęły 862 osoby.

SS (z wyjątkiem SS-Reiterei), — zostało uznane przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze za organizację zbrodniczą”

Podczas II wojny światowej część środowisk ukraińskich, głównie w Galicji, widziała w III Rzeszy jedyną siłę, która mogła zapewnić powstanie niepodległej Ukrainy.

Dlatego niejednokrotnie zwracały się one do Niemców z propozycją powołania ukraińskich jednostek wojskowych.

Na początku 1943 r. rosnące straty skłoniły niemieckich przywódców do przyjęcia propozycji.

— Postanowiono sformować galicyjską dywizję Waffen SS — przeznaczoną do regularnych walk na froncie wschodnim.

Przyjęła ona nazwę 14. Ochotniczej Dywizji SS „Galizien” — (po ukraińsku „Hałyczyna”).

Tworzenie cudzoziemskich jednostek SS nie było w tym czasie niczym wyjątkowym.  

—  Pod hasłem walki z komunizmem sformowano podczas wojny m.in. jednostki francuskie, holenderskie, łotewskie, estońskie, chorwackie czy białoruskie.

Informację o formowaniu dywizji ogłoszono 28 kwietnia 1943 r.

Choć Niemcy nie poczynili żadnych koncesji politycznych, — tworzenie ukraińskiego SS powszechnie odebrano jako pierwszy krok w stronę powstania własnego państwa.

—  Z tego powodu nie było większych problemów z naborem ochotników.

Z pierwszego rzutu ochotników do dywizji Niemcy sformowali kilka pułków policji   SS   (numeracja od 4 do 8). —   Włączono   je   w   skład   dywizji  wiosną 1944 r.

Nim to zrobiono, — dwa spośród nich — 4. i 5., — wzięły udział w akcjach skierowanych przeciw partyzantom.

Dywizja „Hałyczyna” otrzymała niemieckie dowództwo.

— Na jej czele stanął generał major Fritz Freitag,   — a szefem sztabu został mjr Wolf Heike.

Dowódcami pułków policyjnych byli — mjr SS Binz (4) i ppłk. SS Franz Lechthaler (5).

Na początku 1944 r. dywizję skierowano na front.

— W czerwcu 1944 r. skoncentrowano ją w rejonie Brodów.

— W lipcu, razem z kilkoma jednostkami niemieckim została okrążona i rozbita przez nacierającą Armię Czerwoną.   — W kotle zginęło lub dostało się do niewoli około 7 tys. żołnierzy dywizji.

Niemcy szybko uzupełnili zdziesiątkowaną dywizję jednostkami rezerwowymi, odtwarzając jej stan w ciągu kilku miesięcy.

— Na początku października 1944 r. skierowano ją do zwalczania powstania na Słowacji.

— W końcu stycznia 1945 r. przerzucono ją do Słowenii, — gdzie zwalczała partyzantkę Tito.

— Od 1 kwietnia 1945 r. do końca wojny, dywizja toczyła boje z Armią Czerwoną w rejonie Grazu w Austrii.

17 marca 1945 r. ukraińskie środowiska emigracyjne utworzyły Ukraiński Komitet Narodowy (UNK), będący reprezentacją Ukraińców wobec III Rzeszy.

— Jednocześnie powołano Ukraińską Armię Narodową (UNA).

Miano ją stworzyć ze wszystkich ukraińskich żołnierzy walczących po stronie Niemiec, — w tym, przede wszystkim, z członków dywizji SS „Hałyczyna”.

— Dowódcą UNA został mianowany gen. Pawło Szandruk.

Generał Szandruk,   — były oficer WP, odznaczony za wojnę obronną 1939 r. krzyżem Virtuti Militari,

— zaraz po objęciu funkcji udał się do dywizji „Hałyczyna” i doprowadził do przemianowania jej na 1. Ukraińską Dywizję UNA.

7 maja 1945 r., pod jego też wpływem opuściła linię frontu, oderwała się od wojsk radzieckich i wkrótce skapitulowała przed Anglikami i Amerykanami.

— Ukraińców osadzono w obozach we Włoszech.

Zmiana nazwy dywizji, fakt, że jej żołnierze byli do 1939 r. obywatelami polskimi, wreszcie interwencje Watykanu i być może gen. Andersa,

— uchroniły ją przed deportacją do ZSRR.

Warto wspomnieć,   — że według ukraińskich źródeł   — 176 żołnierzy dywizji, już po kapitulacji, przeszło do armii Andersa.

W 1947 r. byłym żołnierzom dywizji SS „Hałyczyna” pozwolono wyjechać do Kanady i Anglii.

Niewątpliwie najwięcej emocji w historii ukraińskiej SS budzą popełnione przez nią prawdziwe i domniemane zbrodnie wojenne.

— Chodziło tu przede wszystkim o działania 4. pułku policji w Galicji Wschodniej, oraz 5. pułku policji na Lubelszczyźnie.

Najpoważniejsze zarzuty dotyczą spalenia wsi Huta Pieniacka i udziału w tłumieniu powstania warszawskiego.

Wieś Huta Pieniacka   — była polską placówką samoobrony przed UPA.

23 lutego 1944 r. przybył do niej poszukujący sowieckich partyzantów mały oddział 4 pułku policji złożony z Ukraińców, ochotników do Dywizji SS „Galizien”.

— W trakcie rekonesansu doszło do przypadkowej strzelaniny z miejscowa samoobroną. W starciu zginęło dwóch ukraińskich żołnierzy.

Na wieść o śmierci Ukraińców,  —  Niemcy zorganizowali im manifestacyjny pogrzeb i przeprowadzili karną ekspedycję, która zrównała wieś z ziemią.

— Kilkuset cywilnych mieszkańców zamordowano.

Według relacji świadków żołnierze porozumiewali się po ukraińsku.

Zdaniem badaczy ukraińskich, —  pododdziały Dywizji SS „Galizien” nie brały udziału w pacyfikacji.

— Powołują się przy tym na ocalałą kronikę dywizji.

Fakt, że napastnicy rozmawiali ze sobą po ukraińsku, tłumaczą obecnością w niemieckiej policji ukraińskich volksdeutschów.

Kwestia ta wymaga dalszych badań.

Niemniej   — moim zdaniem — byłoby rzeczą dziwną, gdyby Niemcy nie pozwolili członkom 4. pułku policji wziąć odwet na Hucie Pieniackiej za śmierć dwóch swoich kolegów.

Zresztą obecności ukraińskiego oddziału SS „Galizien” w pacyfikacji Huty Pieniackiej nie wykluczył Swiatomir Foston,   — były żołnierz Dywizji „Galizien”, —  a   obecnie   prezes   Brytyjskiego   Stowarzyszenia Kombatantów Ukraińskich w wywiadzie opublikowanym w „Gazecie Wyborczej” 27.12.2000 r.

Jeszcze bardziej złożona jest sprawa udziału Ukraińców w tłumieniu Powstania Warszawskiego.

Jak pokazały badania Ryszarda Torzeckiego i Andrzeja A. Zięby, — w czasie Powstania nie było w Warszawie zwartych jednostek SS „Hałyczyna”.

Zbrodnie przypisywane oddziałom ukraińskim popełniły inne oddziały,

— w tym m.in. brygada Bronisława Kamińskiego, — formacja złożona z obywateli ZSRR, walczących po stronie niemieckiej.

— Pomyłka wzięła się stąd, iż Warszawiacy, w dużej mierze pod wpływem informacji o pogromach dokonywanych na Wołyniu przez UPA, — wszystkie cudzoziemskie jednostki walczące po stronie Niemiec określali jako ukraińskie.

Przeciwko powstańcom Niemcy skierowali natomiast dwie kompanie (zapewne około 300 ludzi) Ukraińskiego Legionu Samoobrony (ULS), które walczyły na Powiślu we wrześniu 1944 r.

— W marcu 1945 r. ULS włączono w skład dywizji SS „Hałyczyna”.

Czy jednak w skład Legionu wchodziły w tym czasie wspomniane dwie kompanie, tego nie wiadomo.

Pojawienie się niedawno informacji o żyjących w Wielkiej Brytanii ukraińskich żołnierzach SS przywołało obawy, — aby historia znów nie pogorszyła stosunków polsko-ukraińskich.

Tego typu zagrożenia w żadnym razie nie należy lekceważyć.

Niemniej, nie może ono doprowadzić do zaniechania zajmowania się kontrowersyjnymi problemami.

Należy jednak pamiętać,   — że wybór dokonany przez ukraińskich żołnierzy SS nie był ani lepszy, ani gorszy od tego,   — którego w tym samym czasie dokonywali łotewscy i estońscy członkowie dywizji SS.

  • Dr Grzegorz Motyka pracuje w Biurze Edukacji Publicznej IPN w Lublinie, — autor wielu publikacji na temat stosunków polsko-ukraińskich w latach czterdziestych XX wieku.

Artykuł ukazujący szerzej działania dywizji SS „Galizien” ukaże się w pierwszym numerze naukowego pisma IPN „Pamięć i Sprawiedliwość”.

Tekst zaczerpnięty z IPN

***

Zbrodnie wojenne  ukraińskich żołnierzy  SS-Galizien

CHODACZKÓW WIELKI,   —  powiat Tarnopol. 

16 kwietnia 1944 roku  oddziały SS-Galizien, które zdążały z odsieczą niemieckiej załodze oblężonej przez wojska radzieckie w twierdzy Tarnopol,  — przybyły do Chodaczkowa Wielkiego.

Ukraińscy SS-mani rozpoczęli systematyczne palenie i niszczenie zabudowań oraz mordowanie mieszkańców wsi.

Byli oni nawet do tego specjalnie przygotowani ,   — gdyż mieli na hełmach żółte frędzle zwisające do poziomu ust, co uniemożliwiało rozpoznanie ich twarzy.

Do uciekających ludzi, w pierwszej kolejności do mężczyzn — strzelali zapalającymi pociskami fosforowymi, zaś dzieci i starców wrzucali w ogień do płonących domów.

— W sumie łączna strata polskiej ludności wyniosła 862 osoby.

Ocalała ludność pogrzebała pomordowanych rodaków na placu przy kościele rzymsko-katolickim w Chodaczkowie Wielkim — we wspólnej mogile o szerokości 2 m i długoœci 30 m, układając zwłoki warstwami.

HUTA PIENIACKA,   — powiat Brody.

Tragedia   tej   wsi   rozegrała się 28 lutego 1944 roku w ciągu zaledwie siedmiu godzin.

Pułk SS-Galizien i kureń UPA — dokonał tu masakry polskiej ludności,

— mordując łącznie co najmniej 868 osób i paląc 172 gospodarstwa.

Tego dnia około godziny 6.00 rano  ukraińscy żołnierze SS-Galizien otoczyli pierścieniem wioskę  — i po ukazaniu się sygnałów œwietlnych rozpoczęli natarcie.

— Za SS-manami sunęły bojówki OUN-UPA.

—  Niemiecki dowódca,  a potem jego ukraiński zastępca — wydali rozkazy, by spędzić mieszkańców do kościoła i szkoły.

Zaczęto przeszukiwać  zabudowania i wywlekać stamtąd ludzi dokonując przy okazji rabunku mienia  ofiar.

Po stłoczeniu kilku setek Polaków w kościele i jego sprofanowaniu, — zaczęto niektórych z  nich pojedynczo wyprowadzać na plac  przykościelny, gdzie  byli oni przesłuchiwani, torturowani, a czasem i zabijani.

W tym czasie na terenie wsi  dalsze przeszukiwania budynków mieszkalnych i gospodarskich trwały nadal. 

Około godziny 14.00 ukraińscy SS-mani zaczęli wyprowadzać ludzi zgromadzonych w kościele w grupach po 35-50 osób do różnych stodół i domów na spalenie.

Najpierw wyprowadzano kobiety i dzieci,   — podstępnie informując, — że powrócą do swych domów,   — potem zaś młodzież i mężczyzn —  mówiąc z kolei,  — że zostaną oni wywiezieni na roboty do Niemiec.

Jak się okazało rzeczywistość okazała się być inna.

— Po stłoczeniu ludności w budynkach i stodołach, — zaczęto je podpalać.

Uciekających z płomieni ognia uśmiercano ogniem z broni maszynowej.

— Tylko nielicznym mieszkańcom udało się uratować życie uchodząc do lasu lub kryjąc się w uprzednio przygotowanych podziemnych i piwnicznych schronach.

W ciągu jednego dnia polska wieś Huta Pieniacka przestała istnieć, 

— a ocaleni mieszkańcy zbierali spalone zwłoki, których nie można było rozpoznać .

Ofiary pochowano w dwóch wspólnych mogiłach.

— Z biegiem czasu rozebrano koœciół rzymsko-katolicki i budynki szkolne, które ocalały z pożogi.

— Zniwelowano grunt, — a miejsce gdzie położona była wieś — zaczęło służyć wypasowi bydła.

— Na terenie wsi umieszczono słup z napisem w języku ukraińskim — „Centrum byłej wioski”   — bez podania jej nazwy.

Ocalała   przydrożna   figurka  Matki   Boskiej,   —  bez głowy i rąk, — z napisem — Anno Domini „1867”.

PODKAMIEŃ,  — powiat Brody. 

Ludność polska z okolicznych wiosek, z samego Podkamienia a także z Wołynia   — w obawie przed nasilającymi się  morderczymi napadami bojówek OUN-UPA  

— zaczęła się chronić  w zabytkowym klasztorze  OO. Dominikanów z XVII wieku w Podkamieniu, który był otoczony  murami i basztami.

Skoncentrowało się tam około 2000 osób,   — przeważnie kobiet oraz dzieci. 

W dniach 11-17 marca 1944 żołnierze SS-Galizien we współdziałaniu z  bojówkami OUN-UPA dokonali rzezi 300 osób narodowoœci polskiej znajdującej się w tym klasztorze.

— W czasie pogromu Polaków w samym miasteczku Podkamień, — przeważnie od kul, noża i siekiery, — straciło życie około 500 osób.

— Poza  Podkamieniem   zamordowano jeszcze około 300 osób w Palikrowach, — 20 w Maliniskach   — i 16 w Czernicy.

Samo sanktuarium w skład którego wchodził klasztor i kościół w Podkamieniu   — zostało zniszczone przez żołnierzy SS-Galizien i terrorystów z OUN-UPA.

Obrabowano doszczętnie klasztor i kościół z drogocennych przedmiotów,  jak również prywatne mieszkania rodzin polskich.

Ocalał słynący łaskami obraz Matki Boskiej Podkamieńskiej, 

— który obecnie znajduje się w kościele pod wezwaniem św. Wojciecha we Wrocławiu.

SIEMIANÓWKA, — powiat Lwów.

22 lipca 1944 rankiem  przybyły do Siemianówki dwie kompanie żołnierzy SS-Galizien,   — prawdopodobnie ocalałe z pogromu dywizji pod Brodami.

Wówczas to zaczęto wypędzać mieszkańców z ich domów, gromadzić w większe skupiska i podpalać zabudowania.

Ukraińscy  SS-mani zaczęli mordować ludzi i grabić ich mienie.

— Zginęło ponad 30 osób — a kilkadziesiąt gospodarstw zostało spalonych a sprawcy mordu odjechali ze zrabowanym mieniem.

MŁYNÓW, — woj. Łuck (wołyńskie)

— oddział ukraińskich żołnierzy SS-Galizien spalił żywcem  ludzi spędzonych z okolicznych wiosek .

POTURZYN, — woj. Lublin.

Podczas ewakuacji ludności polskiej z ich siedzib, doszło w dniu l kwietnia 1944 r. w Poturzynie do potwornej zbrodni.

We wczesnych godzinach rannych jednostka ukraińskich żołnierzy SS-Galizien współdziałając z terrorystycznymi bojówkami OUN-UPA, — wtargnęła do Poturzyna, gdzie schroniła się większa grupa uchodźców z terenu gminy drohobyczowskiej i kryłowskiej.

— Napastnicy zamordowali 162 osoby .

PREHORYŁE, — woj. Lublin.

O świcie 8 marca 1944 r. na polską kolonię Prehoryłe

— morderczo — rabunkowego napadu dokonali żołnierze SS-Galizien, przy współudziale ukraińskich policjantów „ortschutzów” i terrorystycznych bojówek OUN-UPA z okolicznych miejscowoœci Szychowic, Kryłowa i Gołębia.

Najpierw okrążyli wieś szczelnym pierścieniem, — a następnie mordowali w okrutny sposób ludność polską.

Poniosły śmierć całe rodziny polskie.

— Łącznie zamordowano 38 osób,   — w tym dzieci, kobiety i starców.

Rankiem 9 marca 1944 r. oddziały SS-Galizien, wspólnie z ukraińskimi szowinistami,   — zarówno miejscowymi jak i z sąsiedzkich wiosek, — dokonali ponownego napadu na Prehoryłe, dokańczając morderczo rabunkowego wyczynu.

— Wymordowali wielu ocalałych Polaków,   — a zabudowania wiejskie spalili.

SMOLIGÓW, — woj. Lublin.

W dniu 12 marca 1944 r. ukraińscy żołnierze SS-Galizien, wspólnie z ukraińskimi policjantami i terrorystycznymi bojówkami OUN-UPA, a także z wojskiem Wehrmachtu   — rozpoczęły eksterminację polskich kolonii w regionie Smoligów-Łasków-Stara Wieś.

Około godziny 5.00 rano w dniu 27 marca 1944 r. oddziały SS-Galizien i Wehrmachtu otoczyły œcisłym kordonem Smoligów.

— Następnie wewnątrz kotła rozgorzała desperacka obrona mieszkańców.

Formacje wojskowe prowadziły bezustanny atak.

— Walczono w zawierusze marcowej niemal o każdą zagrodę wiejską,  a kiedy zabrakło obrońcom amunicji, — przystąpiono do walki wręcz.

W płonącej wsi, esesowcy i wehrmachtowcy mordowali mieszkańców w sposób okrutny, nie oszczędzając dzieci, kobiet i starców.

Obrońcy ulegli przemocy.

Ludzi palono żywcem. Gwałcono i zabijano kobiety. Rabowano mienie.

HANACZÓW, — pow. Przemyślany.

W kolejnym napadzie na ludność polską wieśś Hanaczów została spalona, a wielu jej mieszkańców wymordowano.

— Nie oszczędzono dzieci kobiet i starców.

Kolejne przykłady udziału żołnierzy SS-Galizien w eksterminacji ludności polskiej   podaje w swojej książce Józef Fajkowski i Jan Religa — „Zbrodnie hitlerowskie na wsi polskiej 1939-1944″ —  Warszawa 1981.

woj.kieleckie

1/2 lutego 1944. Borów .

Oddziały żandarmerii, SS i SS-Galizien w sile około 3 tysięcy żołnierzy wkroczyły w godzinach nocnych do wsi Borów, gmina Annopol, i przy użyciu broni pancernej całkowicie zniszczyły wieœś liczącą 280 gospodarstw, a ludnoœć wymordowały.

Wiele osób poniosło śmierć w płonących zabudowaniach.

Liczne grupy osób, nie wyłączając kobiet, starców i dzieci, hitlerowcy spędzili do jednego budynku, który następnie podpalili Łączna ilość zamordowanych obliczono na 300 osób.

28 lipca 1944.

Wieś Kamionka, gmina Kozłów, została otoczona przez żandarmerię niemiecką i oddział Ukraińców z dywizji SS-Galizien[…]

Ogółem zamordowali 7 osób i spalili 15 zabudowań gospodarczych;

28 VII 1944.

Żandarmeria niemiecka i Ukraińcy z dywizji SS-Galizien wkroczyli , do Przysieka, gmina Kozłów[…] zamordowali 7 osób oraz spalili 22 zabudowania gospodarcze.

woj.rzeszowskie

8 czerwca 1943.

Gestapo przy udziale ukraińskiego oddziału SS-Galizien otoczyło wczesnym rankiem wieœ Zwierzyniec.

W czasie łapanki zastrzelili 10 osób, po śledztwie jeszcze 9, strzałami w tył głowy.

woj.tarnobrzeskie

2 luty 1944.

Po zniszczeniu Borowa te same jednostki hitlerowskie przeprowadziły pacyfikację wsi Szczecyn, gmina Goœcieraków[…]

Spalono  142 gospodarstwa, — wrzucając zarówno zabitych, jak i jeszcze żyjących oraz rannych do płonących budynków. — Śmierć poniosło kilkuset mieszkańców.

2 luty 1944.

Oddziały żandarmerii, SS i jednostki SS-Galizien […] dokonały i pacyfikacji wsi Wólka Szczecka, gmina Goœcieradów.

Zamordowano po-1 nad 200 osób,   — w tym około 50 kobiet i 20 dzieci[,..]

Wiele osób spłonęło  żywcem. — Prawie cała wieś, liczącą ponad 200 budynków, została spalona.

woj.tarnowskie

24 wrzeœnia 1944.

Oddziały Wehrmachtu, SS, żandarmerii i ukraińskiej dywizji  SS-Galizien we wczesnych godzinach rannych otoczyły wieś Jamna, gmina Zakliczyn […]

— wkroczyły do wsi rozstrzeliwując napotykanych  mieszkańców i paląc ich zabudowania.

Zabili ogółem 23 osoby i spalili 30 zabudowań…];

23-24 listopada 1944.

Oddział ukraińskiej dywizji SS-Galizien [..,] zaatakował Rajbrot […] faszyści ukraińscy spalili dwa gospodarstwa, zastrzelili 2 osoby i 3 aresztowali.

woj.zamojskie

24 czerwca 1943.

Oddziały SS z udziałem ukraińskich nacjonalistów dokonały pacyfikacji wsi Majdan Nowy, gmina Księżpol [,..]

— Spłonęło 58 gospodarstw, a śmierć poniosło 28 osób.

2 lipca 1943 roku

— rozegrał się dramat Majdanu Starego.

Egzekucję przeprowadzili żołnierze z ukraińskiej dywizji SS-Galizien, którzy także spalili wieś.

— W czasie pacyfikacji zamordowali łącznie 65 osób, w tym 28 kobiet, 15 dzieci […]

— Ponadto spalili 76 gospodarstw, zdemolowali koœciół, niszcząc obrazy, naczynia liturgiczne itp.;

W marcu 1944.

Żołnierze ukraińskiej dywizji SS-Galizien i policja ukraińska w służbie niemieckiej  — dokonali pacyfikacji wsi Gozdów, gmina Werbkowice.

— Faszyści rozstrzelali ok. 30 mieszkańców wsi,  — w tym kilkoro dzieci i kobiet.

Czytaj dalej

Pochodzenie cudzoziemskich żołnierzy Waffen-SS

Kraj pochodzenia Liczba Jednostki Narodowość
Albania 3000 21 DGór Albańczycy
Belgia 23 000 5 DPanc, 27 DGrenPanc Flamandowie
15 000 5 DPanc, 28 DGrenPanc Walończycy
Wielka Brytania 50 Wolny Korpus Brytyjski Brytyjczycy
Bułgaria 200-1000 (?) Panzer-Zerstörerbrigade bułgarski Bułgarzy
Chorwacja 30 000 7 DGór, 13DGór, 23 DGór Chorwaci, Bośniacy
Dania 10 000 Freikorps Danmark, 5 DPanc, 11 DGrenPanc Duńczycy
Indie 3500 Wolny Legion Hinduski Hindusi
Estonia 20 000 20 DGren Estończycy
Finlandia 1000 Fiński Batalion Ochotniczy Finowie
Węgry 15 000 (?) 22 DKaw, 25 DGren, 26 DGren Węgrzy
Łotwa 39 000 15 DGren, 19 DGren Łotysze
Holandia 50 000 5 DPanc, 23 DGrenPanc, 34 DGren Holendrzy
Norwegia 6000 Ochotniczy Legion Norweski, 5 DPanc, 11 DGrenPanc Norwegowie
Francja 8000 33 DGren Francuzi
Włochy 20 000 29 DGren Włosi
Ukraina (Galicja) 25 000 14 DGren Ukraińcy
ZSRR 12 000 29 DGren, 30 DGren Rosjanie, Białorusini
40 000 –
50 000 (?)
XV Kozacki Korpus Kawalerii SS Kozacy
8000 1 Tatarska Brygada Górska SS, Wschodnioturecki Związek Bojowy Waffen-SS Tatarzy, Azerowie, Turkmeni, Kirgizi, Uzbecy
Rumunia 3000 103 pułk niszczycieli czołgów Rumuni
Serbia 15 000 7 DGór, 21 DGór, Serbski Legion Ochotniczy Serbowie, Albańczycy
Hiszpania 1000 101 hiszpańska kompania ochotnicza SS, 3 kompania 1 batalionu 28DGrenPanc Hiszpanie
Szwecja 100-130 5 DPanc, 11DGrenPanc Szwedzi
Szwajcaria 700-800 5 DPanc, 11DGrenPanc niemieckojęzyczni Szwajcarzy

Oprócz tego w Waffen-SS służyli w niewielkiej liczbie:  —  Słoweńcy, Grecy, Czesi, Litwini, Słowacy oraz Luksemburczycy.

Dane nie obejmują kilkudziesięciu tysięcy volksdeutschów i Ukraińców z terytorium Polski w granicach z 1939.

[…]

Kolejne nazwy dywizjii

  • 14. SS-Freiwilligen-Division Galizien (30 czerwca . 22 października 1943)
  • 14. Galizische SS-Freiwilligen-Division (22 października 1943. 27 czerwca 1944)
  • 14. Waffen-Grenadier-Division der SS (galizische Nr.1, 27 czerwca. 12 listopada 1944)
  • 14. Waffen-Grenadier-Division der SS (ukrainische Nr. 1, 12 listopada 1944 . 25 kwietnia 1945)
  • 1. Ukrainische Division der Ukrainischen National-Armee (25 kwietnia . 8 maja 1945)

Pododdziały

  • Waffen-Grenadier-Regiment der SS 29 (galizisches Nr. 1)
  • Waffen-Grenadier-Regiment der SS 30 (galizisches Nr. 2)
  • Waffen-Grenadier-Regiment der SS 31 (galizisches Nr. 3)
  • Waffen-Artillerie-Regiment der SS 14
  • Waffen-Füsilier-Battalion 14
  • SS-Freiwilligen-Flak-Abteilung 14
  • Waffen-Nachrichten-Abteilung der SS 14
  • SS-Radfahr-Battalion 14
  • Waffen-Pionier-Battalion der SS 14
  • Waffen-Panzerjager-Kompanie 14
  • SS-Sanitäts-Abteilung 14
  • SS-Veterinär-Kompanie 14
  • SS-Division-Nachschubtruppen 14
  • SS-Wirtschafts-Bataillon 14
  • SS-Versorgungs-Kompanie 14
  • SS-Feldpostamt 14
  • SS-Kriegsberichter-Zug 14
  • SS-Feldgendarmerie-Trupp 14
  • SS-Feldersatz-Battalion 14

Zbrodnie popełnione podczas wojny

Obecnie toczy się śledztwo Instytutu Pamięci Narodowej w sprawie zbrodni wojennej popełnionej w Hucie Pieniackiej.

28 lutego 1944 zamordowano tam 868 Polaków.

16 kwietnia 1944 roku ukraińscy żołnierze mieli zmasakrować Polaków w Chodaczkowie Wielkim, gdzie zginęły 862 osoby.

SS (z wyjątkiem SS-Reiterei), zostało uznane przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze za organizację zbrodniczą

___________________________

Więcej zobacz: Historyczny zarys dystryktu Galicja (1941-1944) 

Artykuł p. Jarosław Gdański z IOH na temat Galicyjskiej dywizji Waffen SS

Ten wpis został opublikowany w kategorii ANTYPOLONIZM, HISTORIA POLSKI, II Wojna Światowa, SS Galizien. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.